Comments for Nieuw Gezin

Comment on 1e Stiefgoedhuis geopend in Riel (Tilburg) by Diny van Gils

Diny van Gils — Tue, 19 Aug 2014 07:49:38 +0000

Goede morgen
Met verbazing heb ik het artikel in BNdestem over stafhouders gelezen. In Nederland wemelt het van de stiefoudersites, coaches therapeuten etc.
Zelf heb ik vanaf 2008 gespreksgroepen geleid via de stichtingstiefmoeders.nl en ook een groot artikel in dezelfde krant gehad. Ik ben hiermee gestopt omdat het steeds weer moeilijker werd om 8-10 deelnemers bij elkaar te krijgen. Ook heb ik via Indigo (ggz) in Zeeland iets dergelijks van de grond gekregen maar op lange termijn slibde dit ook weer dicht.Jammer want mijn passie is er nog steeds. Ik heb een aantal lezingen gegeven in bibliotheken, Probus, KBO etc en binnenkort in september weer in Oosterhout voor de Nvvh.Ook geprobeerd met anderen om een soort stiefmoedercafe op te zetten.
alwaar ik 5 dagdelen psychologie ga geven met een dagdeel het onderwerp samengestelde gezinnen. Een paar jaar gelden si er een grote bijeenkomst geweest in de efteling met mediators et.
Er is heel veel in Nederland, je hoeft dus echt niet te zoeken naar hulp en zoals hier ook veel kaf onder het kore. Zelf denk ik dat er een andere benadering zou moten komen naar Stiefmoeders/vaders b.v door verwijzing door huisartsen om ze te bereiken want dat is voor mij nog steeds het belangrijkste punt: hoe bereik je deze mensen en krijg je ze zover dat ze ook daadwerkelijk hulp willen.
Ik wens u veel succes met het stiefgoedhuis.
Drs. Diny van Gils
Oosterhout

Comment on Weerstand tegen je stiefkinderen by Stan

Stan — Thu, 14 Aug 2014 13:51:46 +0000

Hallo

Wat zijn jullie er allemaal goed vanaf gekomen ,
Ik zelf had de vrouw van mijn dromen ontmoet zij was een vriendinnetje van vroeger
En per toeval liep ik ze tegen het lijf tijdens het uitgaan
Maar dat was alweer 10 jaar later en inmiddels had ze 2 kinderen
Maar op het zelfde ogenblik werd ik direct weer smoor verliefd op haar
Ik wist het zeker hier blijf ik bij
We waren al vlug onafscheidelijk van elkaar en woonden dan ook al snel bij elkaar
Ik denk zelfs wel binnen een half jaar haar zoontje was toen 8 en haar dochtertje 2
We hadden een super gezin en alles liep op rolletjes
Ik was de gelukkigste man van de wereld
Na enkel jaartjes kreeg ik daarom ook een zoon van haar mijn geluk kon iet meer op
Wat was ik blij zeg ,zo blij dat ik het jaar daarna met haar in het huwelijks bootje ben gestapt.
Nu bijna 4 jaar later na ons huwelijk ziet mijn wereld er heel anders uit onze oudste zoon is inmiddels 17 en dochter 11
Maar sinds anderhalf jaar is onze zoon mijn stiefzoon aan het puberen gegaan
Ik kan er in principe goed mee om gaan maar mijn vrouw niet
Hij zei bijvoorbeeld dat hij bij zijn vader wilde gaan wonen
Mijn vrouw was daar zo onderste boven van terwijl het heel normaal is dat kinderen op een gegeven moment ook eens willen kijken hoe het leven daar zou zijn
Maar volgens mijn vrouw was het allemaal mijn schuld en kon zij het niet accepteren .
Mijn regels waren te streng en die ging zij per direct versoepelen waardoor onze zoon het vrijspel had in al zijn doen en laten
Nu kon ik daar niet meer omgaan en uitte het zich al vlug in ruzies tussen mijn vrouw en mij
Nu anderhalf jaar verder is mijn zoon zijn imperium zo ver uitgebouwd dat ik niks meer te vertellen heb hij alles kan doen wat hij wilt en als klap op de vuurpijl is mijn vrouw ook nog eens vertrokken met de kinderen en heeft per direct een scheiding aangevraagd.
Ik ben hier helemaal kapot van onze zoontje van bijna 5 moet het nu gaan doen zonder vader of zonder moeder en onze dochter en oudste zoon worden bij mij weggehouden door haar ex
Ik benn u aan het vechten met mijn vrouw terwijl we eigenlijk nooit ruzie hadden
Behalve dan om onze oudste zoon
Ik heb nou mijn oudste zoontje toegewezen gekregen en moet hem fulltime verzorgen dus uiteindelijk heeft ze hem gewoon ingeruild tegen haar oudste zoon die toch al bijna nooit meer thuis was
Ik kom hier nooit meer uit ik hou zoveel van die vrouw maar die vrouw wil nu ineens niet meer met mij praten behalve met een advocaat er bij
Ik heb haar nooit pijn gedaan of met 1 vinger aangeraakt maar toch doet ze alsof ik een groot monster ben
Ik weet niet waar ik het allemaal aan verdient heb ik heb 9 jaar voor al haar kinderen gezorgd en mag niemand meer zien of spreken en haar ex dien ooit iets gedaan heeft en zelfs geen kwartje alimentatie betaald heeft daar praat ze wel gewoon mee
Waar heb ik dit aan te danken

Ik hoop dat iemand dit leest en mij door deze ellendige tijd heen kan trekken

Dank U

Comment on Weerstand tegen je stiefkinderen by dorothea

dorothea — Tue, 12 Aug 2014 08:07:42 +0000

Als ik al deze verhalen lees, denk ik.Wat heb ik toch heel veel geduld gehad altijd.
Ik heb sinds vier jaar een relatie met een man die 1zoon heeft van 17.
Zelf heb ik 4 zonen.3 hebben hun eigen gezinnetje nu.En ik henb alleen nog maar een zoon van 15 jaar thuis.
De eerste 2jaar ging het redelijk goed tussen zijn zoon en mij.Wel zat het me heel erg dwars dat zijn zoon alles mocht.achter de computer, afstanbedining vd tv gebruiken.Mocht zijn zoon wel die van mij niet.Zijn zoon mocht mee op vakantie, die van mij niet! (Hoe heb ik dit toe kunnen laten?)Zijn zoon wilde persee tussen ons inslapen (tot zin 14 e jaar) Ik vond . verschrikkelijk. ..maar dacht oke dan .maar.Als hij zn zin niet kreeg gingen de meubels door het huis, en schopte hij zn eigen vader in elkaar.Ik heb hier nooit iets van mogen zeggen…..ik moest mn mond houden…..want zijn zoon bleef zijn lieve schat!!??? Sinds twee jaar heb ik mn eigen huisje weer.Ik kon er niet meer tegen.Heb nog wel een soort van relatie met deze man.maar hij blijft voor zijn zoon kiezen.
Ik heb doodsbedreigingen gehad van zijn zoon.Nadat ik hem op een rustige manier verteld heb, wat ik van zijn gedrag vind.Hij heeft ook al een paar keer vast gezeten omdat hij mensen inelkaar slaat zn exvriendinnetje met de dood heeft bedreigt etc.Als zijn zoon bij hem slaapt ben ik niet welkom in zijn huis.Het zou omgedraaid moeten zijn voor mijn gevoel……het is allemaal zo oneerlijk.
Ik vergeet hierdoor te genieten van mn eigen kinderen!!!
Heb in deze man ook steeds minder zin….dat je voor je kind kiest oke maar ik had gehoopt dat hij in dit geval meer voor mij zou kiezen……

Comment on Vakantie vieren met succes! by chiara

chiara — Sat, 09 Aug 2014 22:27:19 +0000

Wat is dat heerlijk, zo een verhaal met zo veel gezonde mensenverstand te lezen. Super gedaan, prachtig verteld, ik zie het voor me. Jullie zijn een echte inspiratie!!!

Comment on Weerstand tegen je stiefkinderen by Peggy

Peggy — Tue, 05 Aug 2014 08:22:43 +0000

Beste Kim,

ik herken mezelf in jou verhaal en wil je toch het advies geven om met je vriend het gesprek aan te gaan over zijn kind. Ik heb dit een paar dagen geleden ook gedaan omdat ik er gewoon niet meer tegen kon. Ik dacht: dan maar geen relatie maar zo kan het ook niet meer verder. Ik zag erg tegen het gesprek op, hartkloppingen ( wekenlang ) en trillen! Maar toch gedaan. Ik heb dus gezegd dat wat mijn vriend wil….ik niet wil. En dat is dat zijn kind bij ons komt wonen. Ik heb de redenen gegeven en mijn vriend was totaal niet boos of teleurgesteld, wat ik wel verwachtte natuurlijk! Hij snapte mij en dat idee is dus nu van de baan. Ik voel me nu weer een stuk rustiger en gelukkiger. Je kunt zo niet verder gaan want dat kind blijft altijd komen. Zolang jij niet zegt hoe je er echt over denkt, voelt en hoe jij vind dat het gaat op dit moment, zal er niets veranderen en blijf je ongelukkig.

Comment on Weerstand tegen je stiefkinderen by V

Sat, 02 Aug 2014 13:32:15 +0000

Ik heb de relatie verbroken. Het is op. De koek is op. 12 jaar lief en leed gedeeld. We waren dikke maatjes en we hadden het fijn samen. Niet eens samengewoond, maar ieder apart. Ik met mijn drie zoons, hij met zijn zoon en dochter. In al die jaren was het enige wat tussen ons wrong zijn kinderen. Als we samen waren gaan wonen was de relatie eerder gestrand.
Vanaf dag 1 ging het niet lekker in de omgang tussen mij en zijn kinderen. Zijn kinderen hangen aan hun vader. Hun moeder is overleden toen ze klein waren. Ze hebben dus ook alleen maar hun vader. Tot zover kan ik mee. Echter, nu zijn ze 23 en 21 en hangen ze nog steeds op dezelfde wijze aan hun vader. En vader ook aan hun. Ik tel al die jaren niet echt mee voor zijn kinderen. Ik besta, maar meer ook niet. Ze hebben me geaccepteerd, maar meer ook niet. Ik behoor bij hun gezin als een stoel en tafel. Ik ben er. Hoe ik ook mijn opperste best heb gedaan, een band met ze heb ik niet. Het is puur keurig en netjes wat ze doen naar mij. Hallo en ‘hoe gaat het’. Pff, ik kan daar niks meer mee. Ik wil wel, maar het is op.
Verder vind ik dat ze het huis en hun vader gebruiken. Ze manipuleren. Niet eens zo bewust, maar gewoon omdat ze die kans krijgen. Het is erin geslopen in de loop der jaren. Pa rent zijn benen onder zijn kont vandaan voor ze. De kinderen daarentegen zeggen af en toe hoe lief ze hem vinden en dat werkt. Hij vindt ook alles grappig wat zijn dochter zegt. Ook als ze dingen zegt die werkelijk waar alle perken te boven gaan. Ik heb jarenlang meegelachen, maar ben er ook tegenin gegaan, heb geprobeerd te bemiddelen en heb geprobeerd eraan te wennen.
Zijn zoon doet ook maar wat. Hij is de wijsneus van de familie, vindt zichzelf vooral intelligent. Dat wordt hem dan ook onbewust gezegd. Zijn zus kan niet echt goed leren, dus die vindt haar broer superwijs. En pa kan ook niet echt goed leren, dat is voor zoonlief voldoende om dat te (mis)gebruiken.
Jammer dat hij verder met niemand contact maakt en zijn kamer een vies stinkhol is.
Jarenlang hebben we geprobeerd om daar wat aan te doen, maar tevergeefs. Er is zelfs eens gevraagd waarom ik poetsen toch zo leuk vond? Nou, als dat een echte vraag is, dan zakt je broek…
Mijn kinderen en mijn (ex)partner konden het wel goed vinden met elkaar. Er was een goed contact tussen beiden. Het was ook gezellig altijd. Het is een heen-en-weer-gesprek en contact. Mijn partner wordt er ook bij betrokken. Hij krijgt ook vragen van mijn kinderen en nou ja… gewoon zoals het normaal hoort te zijn.
En dan hebben we het nog niet over het huishouden bij mijn partner thuis. Iedereen doet maar wat. Echte contacten onderling zijn er ook niet. Er wordt niet echt gesproken met elkaar. Ja, over koetjes en kalfjes, maar nooit over de kern van dingen.
Ik had gehoopt dat daar ooit verandering in zou komen, zodat ik me er ook thuis zou voelen, dat ik er ook bij zou horen. Helaas is dat niet zo. Ik voel me er doodongelukkig en verbaas me nog elke keer over wat er gezegd wordt en hoe zij omgaan met elkaar. Het zou minder erg zijn als mijn partner het zou begrijpen, als hij daar wat mee zou doen. Hij doet er wel wat aan, maar neemt het toch telkens weer op voor zijn kinderen. Hij voelt zich ook vaak aangevallen. Dan ben ik er ook klaar mee. Ik wil hem niet aanvallen en zijn kinderen al helemaal niet.
Ach, ik ben er zó moe van.

Comment on Weerstand tegen je stiefkinderen by W.

W. — Sun, 27 Jul 2014 20:25:35 +0000

Ik ben zo blij dat ik dit heb gevonden! Ik dacht dat ik niet normaal was en dat ik echt de enige in de wereld ben die zo kon denken over ‘n kind..
Ik ben inmiddels 5 jaar samen met mijn partner en hij heeft een zoontje van 6,5, samen hebben we nog geen kind(eren). Ik weet niet eens waar ik moet beginnen… Ik heb weerstand tegen hem door zijn zoon zelf!! Hij kan alleen maar aardig tegen me doen als ze me naar het werk brengen of ergens anders naartoe in ieder geval als ik maar weg word gebracht, en hij doet aardig tegen me als hij jaloers is (zelfs op de hond!!) en verder wil die dus ook echt niks met me te maken hebben! Ow tenzij hij iets nodig heeft van me. Als ik hem aanraak dan geeft die zo’n vuile blik en zegt dan ook “blijf van me af”. Hij neemt niks van mij aan, alles moet dubbel gevraagd worden aan mijn vriend. Hij luistert ook echt totaal niet en met luisteren heb ik het over luisteren in de zin van horen als in de zin van luisteren. Ik kan hem de simpelste dingen 20 keer achter elkaar zeggen, maar die zit gewoon in z’n eigen droomwereld en luisteren gewoon echt niet!!
Niet te spreken over zijn grote mond! ZO brutaal!!! Dat zullen mijn kinderen toch echt niet doen, zo voed ik ze wel op. En soms dan slaat hij ook, bij mij durft die dat dan niet, maar bij z’n vader dus wel omdat die er wat over lacht in plaats van hem aanpakt.
En dan hebben we het bed- en broekplassen! Het is toch niet normaal dat ‘n kind van 6,5 nog regelmatig in z’n broek plast?! En het erge is ook nog dat hij het niet eens erg vindt!!!! En dit is al zo sinds dat ik hem ken… Hij zegt er ook niks van als hij het heeft gedaan, en niet omdat hij bang is dat we boos worden maar puur omdat het hem niks interesseert. Hij is ook heel laat op de wc gaan poepen en echt niet omdat hij bang was, want hij deed het soms wel, maar gewoon door pure luiheid! Pamper was fijn; kont werd afgeveegd, niet naar de wc hoeven lopen, dus fijn kunnen blijven spelen of wat hij ook aan het doen was.
En dan de laatste tijd zegt die ook OVERAL nee op. En ik probeer echt netjes te blijven maar op ‘n gegeven moment raakt mijn geduld ook op! Kan je alsjeblieft de deur dicht maken; NEE, doe je je kleren aan ik leg ze klaar voor je; NEE, ga je je handen wassen voor het eten; NEE NEE NEE NEE NEE! VERMOEIEND zeg ik je…. En dan zelf rustig moeten blijven en blijven denken oké hij is ‘n kind.. En als mijn vriend het zegt dan is het allemaal prima.
Maar ik doe ook nog eens veel met hem, ik moet met hem naar de sport omdat mijn vriend zelf dan aan het werk is, en dan vind ik op zich ook helemaal geen probleem maar wel als die zo blijft doen dan heb ik er echt totaal geen zin meer in. En niet te spreken over zijn moeder, want die doet echt helemaal NIKS! Niet opvoeden en dat zegt eigenlijk al meer dan genoeg. Precies zoals ik in ‘n ander verhaal heb gelezen: als wij de dingen juist doen (zoals bijvoorbeeld met die vitamine tabletjes) moet zij die ook doen anders heeft het helemaal geen zin! En dus wat moeten wij?? Het heel weekend hem op de dingen wijzen die hij vervolgens bij zijn moeder toch weer mag doen?? Doen we grotendeels toch wel, maar ik merk toch aan mijn vriend dat hij dat ook vaak niet doet omdat hij juist zo denkt. Van z’n moeder mag hij ALLES! Alles wat hij wil, krijgt hij ook. Gewoon huilen en zeuren en dan heeft hij alles wat hij wil binnen 3 dagen. Dat is toch niet normaal?!
Hij heeft ook last van rare trekjes zoals de hele dag in zijn eigen droomwereld zitten, de hele dag zitten neuriën, geobsedeerd zijn van de kermis en met name de brake dance, geobsedeerd zijn door mario en luigi omdat hij bij zijn moeder de hele dag op de computer zit, geen contacten kunnen maken want hij kan niemand recht in de ogen aankijken. Hij is ook heel veel bezig met seksuele dingen waarvan ik denk dat het soms toch echt niet gezond is dat ‘n kind van 6,5 met die dingen bezig is. Oke dat ze wat dingen ontdekken, maar wat hij allemaal aan zich heeft!
Ik kan zo volgens mij nog een heel boekwerk schrijven.. Maar ik moet zeggen als klinkt het stom: ik ben BLIJ dat ik zie dat er zo veel meer zijn die hier last van hebben, ik voelde me echt alleen..

Comment on Prikbord by Ingrid

Ingrid — Tue, 22 Jul 2014 08:48:50 +0000

Dag Sarah,
Ik heb het boek, maar moet er even naar zoeken. Dan zal ik ook het isbn nr checken. Heb je het inmiddels al via een ander gevonden?

Groet, ingrid

Comment on Universiteit Utrecht zoekt respondenten by maria

maria — Mon, 21 Jul 2014 13:48:41 +0000

gr maria

Comment on Prikbord by Sarah

Sarah — Fri, 11 Jul 2014 12:44:14 +0000

Hallo allemaal,

Heeft iemand nog het boek `Bonusmoeder` van Nicolien Brzesowsky voor mij te koop? ISBN10 9047201361
Het is namelijk uitverkocht en kan het nergens op internet vinden waar het te koop is.

Groetjes Sarah