Hoe het is om stief vader te zijn? Een eerlijk antwoord: Soms heel moeilijk, vaak heel leuk en genieten van je 4 “vrije” dagen !!

Menig man kan zich denk ik wel voorstellen hoe soms de situatie is, één man met 5 vrouwen! Allemaal wel eens “de periode”. 4 vrouwen in de pubertijd (met enorme hormoonwisselingen) en na vier jaar weer samenwonend met een partner.  Het schrikbeeld van menig man. Maar voor mij niet. Tot mijn verbazing kan ik er van genieten. Geloof me….het houd je jong. Je wilt niet weten waar ze het aan tafel allemaal over hebben. Ik heb veel geleerd over vrouwen wat ik graag VEEEEEL eerder had willen weten.

Even serieus:
We kunnen allemaal goed met elkaar overweg. We hebben de eerste 4 jaar van onze relatie als LAT gezinnen geleefd en “getoetst” hoe het ging als we met z’n allen bij elkaar waren. Al gauw bleek dat er een soort “terretorium drift” onstond bij mijn dochters als we in mijn huis zaten en omgekeerd. Toen hebben we samen een sta-caravan gekocht die van ons allemaal was. (bewust zo gebracht naar de kinderen)en in de zomer veel weekenden en de hele vakantie met z’n allen daar in doorgebracht. hier bleek dat als de omgeving “nieuw” was er geen “mijn huis en mijn kamer” gevoel meer was. Nu we samen in een (nieuw en ander) huis wonen heeft iedereen een nieuw plekje en gaat alles heel erg van zelf.

Verder houden we als ouders altijd goed in beeld dat het hier om twee “kerngezinnen” gaat en geen eigen gezin. Dat wil zeggen dat ik mijn kinderen “opvoed” en mijn partner haar kinderen. Hierdoor ontstaat er weinig vrijving en is er een soort respect gegroeid naar de stiefouder. Als ik wil dat de oudste dochter van mijn partner iets doet of dat ik me aan iets erger, dan zeg ik dat eerst tegen haar en zei spreekt haar dochter aan. Dit werkt fantastisch. Omgekeerd doen we het ook zo.

Als er zich een probleem voor doet tussen de kinderen onderling, of het even niet lekker loopt gaan we met z’n allen aan tafel zitten en maken het bespreekbaar. Dit werkt heel goed en tot nu toe waren de “problemen” daarna direct over. Dit doen we vooral als het tussen de stiefzusjes even niet lekker gaat. Als het om de eigen zus gaat, zien de kinderen het vaak als “normaal” maar met de stiefzus is het altijd veel gevoeliger en lost het niet vanzelf op.

Om terug te komen op mijn rol als stiefvader kan ik zeggen dat door onze “methode” ik ervaar erg “aanvaard” te zijn door mijn stiefdochters. Ik kan hun aanspreken op het gedrag naar hun moeder en sinds een aantal maanden kan ik me ook zei het beperkt, bemoeien met de “opvoeding”. Door samen in het nieuwe huis te gaan wonen heb ik wel “rechten” gekregen om regels te bepalen die ik eerder niet had (het werdt niet geaccepteerd) als ik op bezoek was in hun ouderlijke woning.  Natuurlijk kennen wij onze “moeilijke dagen” maar ik ben heel blij hoe het nu gaat. Ik zou een hele collum kunnen vullen met de “situaties” binnen ons “nieuwe gezin” maar wil afsluiten met de zin:

“Ik ben blij dat we het hebben gedaan, ik respecteer mijn stiefkinderen en kan van ze genieten en leren.
Ik ben een trotse stiefvader”.

Als je zorgt dat je alles eerst overweegt, alles eerst bespreekt en onthoudt dat je met twee kerngezinnen samen bent, dan kan het heel goed gaan.

Groetjes

Ray (vader en stiefvader)

Ontmoetingsavond over het ‘succes’ van een nieuw gezin. Dinsdag 19 januari 2010 om 19.30 uur

Ontmoetingsavond voor nieuw samengestelde gezinnen: voor ouders en stiefouders die meer willen weten van het leven in een nieuw gezin.

Gezien de enorme toename van de vorming van nieuw samengestelde gezinnen en de vraag naar informatie, organiseert de Stichting Stiefgezinnen Nederland diverse ontmoetingsavonden in het land voor ouders en stiefouders. In Rijswijk Zuid-Holland vindt deze plaats op dinsdag 19 januari om 19.30 uur in Don Bosco.

Al meer dan 20 jaar zet de stichting zich in voor het stiefgezin. Het aantal stiefgezinnen groeit, op dit moment zouden we 8 keer een uitverkocht Gelredome kunnen vullen met (stief)ouders van nieuwe gezinnen. Wij hebben het dan over ongeveer 200.000 stiefgezinnen.

En toch is er nog veel onbesproken en behoefte aan informatie, veel onderwerpen rond het stiefgezin zitten nog steeds in de taboesfeer, merkt de stichting. Meer dan de helft van deze gezinnen (circa 60%) gaat binnen 3 jaar weer uit elkaar. Wat heel jammer is voor de twee nieuwe partners en vooral voor de kinderen. “Als er in een vroeg stadium hulp wordt gezocht of kennis wordt opgedaan had het gezin mogelijk een andere keuze kunnen maken”, zegt Astrid Kies, zelf stiefmoeder en bestuurslid van de Stichting Stiefgezinnen Nederland.

Ondertussen zijn er talloze vormen van nieuwe gezinnen. Ik geef weleens het voorbeeld dat er meer soorten nieuwe gezinnen zijn dan alle merken chocolade die te vinden zijn in de schappen van de supermarkt: LAT- stiefmoeder, parttime stiefouder, boze stiefmoeder tot bewuste stiefouder je kan het zo gek niet verzinnen. En dan is er nog een groep die wij graag willen insluiten en meer willen zien bij onze Stichting en dat zijn de biologische ouders waarvan zijn/haar kind (part-time) leeft het nieuwe gezin van de ex-partner.

Op 19 januari 2010 organiseert de Stichting Stiefgezinnen Nederland een ontmoetingsavond in de Regio Haaglanden. De avond staat in het teken van het geven van informatie over de SSN, cijfers en feiten over nieuwe gezinnen en de beleving en ervaringen van de gezinsleden. We kijken naar wat je kunt doen om verder te komen met jouw nieuwe gezin, hoe je met minder inspanning meer ontspanning kunt bereiken, hoe jij meer energie voor jezelf leert te houden en misschien wel te ontdekken dat het hartstikke goed gaat binnen jouw gezin. Kortom een avond vol inspiratie en ook praktische tips voor (stief)ouders. Daarnaast staat een team van ervaringsdeskundigen je graag te woord indien je nog vragen hebt.

Datum: 19 januari 2010Van : 19.30 uur tot 21.30 uur
Locatie: Regio Haaglanden / Don Bosco Rijswijk Zuid Holland
Investering: € 17,50

Noot voor de redactie
Neem voor meer informatie neem dan contact op met:
Stichting Stiefgezinnen Nederland
Astrid Kies
Tel.: 06 452 60 571

Inschrijven: klik hier

Ik weet niet hoe het met jullie staat, maar zo na Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw en de eerste werkdagen alweer voorbij, vind ik het prachtig om te zien hoe wij dit als gezin weer hebben beleefd. Tsja, de feestdagen, toen in september leek het allemaal zo makkelijk.

In deze weblog wil ik pleiten voor een derde kerstdag en dan ook direct een nieuwe weegschaal als het kan. Je hoort steeds vaker het gezoem dat mensen eigenlijk een tweede kerstdag niet nodig vinden behalve dan dat, indien het gunstig in de week valt, wij heerlijk nog een extra dag vrij zijn. Ik denk daar toch echt anders over sinds ik (stief)moeder ben geworden.

Wij (dat wil vaak zeggen ik) zijn er al een tijd mee bezig. Aangezien de druk in december absurde vormen aanneemt aangezien Sinterklaas, de verjaardag van mijn dochter en kerst en oud en nieuw elkaar in een moordend tempo opvolgen. Vorig jaar had ik hier een soort misrekening in gemaakt, Sint thuis gevierd, haar verjaardag natuurlijk ook direct daarna kerst als nagerecht. Uiteindelijk lag ik tweede kerstdag uitgeteld op de bank in mijn joggingbroek, moest nog Oud en Nieuw vieren en concludeerde dat het in 2009 echt anders moest.

Dat waren de feestdagen 2008 en nu, zo vlak na de feestdagen 2009 is het anders gegaan! In september kwam ik op het lumineuze idee om iedereen in mijn huis uit te nodigen voor de kerst, het leek nog zo ver weg en heerlijk overzichtelijk. De oma’s, opa’s, vaste vrienden van de familie, broers, kinderen, stiefkinderen en ga maar door. Unaniem werd gekozen voor de tweede kerstdag en alles was half oktober in kannen en kruiken, heerlijk overzichtelijk!

Tot het moment dat wij de agenda’s gingen bijwerken. Een klein foutje zou roet in het kerstdiner van 2009 gooien. Vanaf september heb ik de co-ouderschapweekenden verkeerd geteld van mijn bonuskind AUW…….., het stond er toch echt “Mamaweekend”.

De biologische moeder van mijn bonuskind en ik verschillen als dag en nacht van elkaar en zijn op goede voet samen. We lopen absoluut niet de deur plat bij elkaar en bellen elkaar eens zo nu en dan en de mogelijkheid dat het ‘gewoon’ kan is al een verademing voor mij, mijn nieuwe gezin en de kinderen. En ik vond het weer eens tijd voor wat contact. Ik belde haar en vroeg haar quasi nonchalant wanneer zij kerst zou vieren met haar familie. Haar stem galmt nog steeds na in mijn oren “uhhh, tweede kerstdag, waarom”? Na uitleg van mijn stomme fout wilde zij even nadenken over wat er mogelijk zou zijn.

Vlak voor alle festiviteiten zouden losbarsten ontving ik het verlossende Sms’je, wij vieren het wel op derde kerstdag. Hulde aan de derde kerstdag en de moeder van mijn Bonuskind!

Fijn dat wij er zo uit kunnen komen zonder geharrewar en toestanden. Tsja, zo kan het ook. Het is soms hard werken en ik ben apetrots op mijn stiefmoederschap.

Astrid Kies

Wij zijn benieuwd hoe andere gezinnen de invulling van Kerst 2009 hebben aangepakt. Zou jij ook een derde kerstdag willen? Deel jouw ervaringen en reageer op dit verhaal, wij lezen graag jullie ontroerende, boze, humoristische en andere verhalen.

Regelmatig krijgen wij vragen over het stiefgezin. Wij merken dat wij alleen anderen goed kunnen steunen als we zelf voldoende informatie van anderen krijgen. Het runnen van een stiefgezin is een nou eenmaal een uitdaging en stelt je soms voor lastige vraagstukken. Jouw inzichten en ervaringen kunnen ons als Stichting helpen om onze diensten en informatie nog beter af te stemmen op de behoeften van nieuwe gezinnen. Jouw hulp hierbij is voor ons essentieel, daarom vragen we je of je ons wilt helpen, door simpelweg een vragenlijst in te vullen, die ongeveer 10 minuten van je tijd vraagt.

Betty Kuipers, zelf moeder van een samengesteld gezin, leidt dit bacheloronderzoek in het kader van haar studie SPH. Zij richt zich op de volgende vragen:

• Wat zijn de belangrijkste knelpunten die ouders en stiefouders in nieuwe gezinnen ervaren?
• Welke steun kunnen stiefgezinnen goed gebruiken?
• Welke informatie is van groot belang voor stiefgezinnen?

Dit is voor jou een kans om vele andere stiefgezinnen in Nederland te helpen, simpelweg door je eigen verhaal en ideeën te delen.
Hierdoor is het mogelijk om de informatieverstrekking en de ondersteuning nog beter af te stemmen op datgene waar stiefgezinnen daadwerkelijk  behoefte aan hebben.

Jouw medewerking bij dit onderzoek is voor ons dus onmisbaar!
Wij stellen je medewerking enorm op prijs en als dank ontvangt je van ons een presentje! Je kunt meewerken door de vragenlijst online in te vullen, je gegevens blijven volstrekt anoniem, want het ingevulde formulier wordt rechtstreeks en automatisch naar Betty Kuipers doorgestuurd.

Wil je meer lezen over de achtergrond en opzet van dit onderzoek: klik hier

Om direct naar de vragenlijst te gaan: klik hier

http://www.youtube.com/watch?v=4dLR49ByHlY

Met hartelijke dank aan Berber Rib

Een primeur. Want er is nog niet veel onderzoek gedaan naar het welbevinden van volwassenen en hun leven in twee gezinnen. Misschien omdat de eerste grote groep kinderen van gescheiden ouders nu pas zo’n beetje volwassen is?

We hebben ze gevraagd te reageren op de vraag: ‘welke tips geef jij jouw ouders?’ De reacties waren spontaan. Wat opviel was vooral de grote loyaliteit en voorzichtigheid waarmee bepaalde uitspraken gedaan werden. Kinderen spreken zich niet gemakkelijk uit over wat hen teleurgesteld heeft in hun jeugd. Toch hebben we een flink aantal mooie uitspraken en ingezonden artikelen kunnen plaatsen. Zoals het verhaal van Floor die voor de geboorte van haar eerste kind een doopfeest organiseert voor de hele familie: vader met vrouw en nieuwe kinderen, moeder met nieuwe vriend en verder de zussen en schoonfamilie. Hoe doe je dat als je geen voorbeelden uit de geschiedenis hebt hoe je een samengestelde familie met elkaar kunt verbinden op een feest? Ook de brief van Euphemia aan haar ouders is aangrijpend. ‘Lieve papa en mama, Ik had mij geen betere en mooiere ouders kunnen wensen’. En dan het verhaal van Sjanneke, die zo graag haar beide ouders bij de geboorte van haar zoon als eersten aan haar bed gezien had….

Klik hier voor meer informatie over ons kwartaalbald

Het rapport State of the World’s Children, dat vrijdag wordt gepubliceerd, bevat soortgelijke conclusies. Unicef viert vrijdag de twintigste verjaardag van het Kinderrechtenverdrag.

In het Verdrag voor de Rechten van het Kind staan 54 artikelen, die in drie categorieën zijn verdeeld: provision (verzorging), protection (bescherming) en participation (recht op deelname, of respect). Het gaat bijvoorbeeld om het recht op onderwijs, gezondheidszorg, en een veilige plek om te wonen en te spelen. Het verdrag garandeert ook de bescherming van kinderen tegen mishandeling, kinderarbeid, de gevolgen van oorlog en seksuele uitbuiting. Daarnaast mogen kinderen gehoord worden over zaken die hen aangaan, ze hebben onder meer recht op een eigen mening en een eigen godsdienst en mogen gebruikmaken van verschillende informatiebronnen. Het verdrag omvat kortom alle terreinen waarop het leven van een kind zich afspeelt.

Klik hier voor artikel in de Volkskrant dd 19 november 2009

Misschien komt het écht voort uit het sprookjesidee dat stiefmoeders eigenlijk niet zo’n leuke mensen zijn. Ze zijn met de ex partner van hun kind’s moeder, ze hebben een vage rol in het gezin en bovendien is er de misconceptie dat stiefmoeders automatisch van het kind van de partner houden en o wee als dat dus niet zo is.

Ik las deze zin in een artikel, toen ik in de war was over de gevoelens waarmee ik rondliep, in het begin van mijn samenwonen en elk weekend met z’n drietjes was in plaats van met z’n tweetjes: ‘Vaak verwacht de buitenwereld – maar soms ook haar partner en misschien ook zijzelf – dat ze zich als een moeder gedraagt, maar tegelijkertijd dat ze dat toch nooit zal kunnen. Dat is wel dubbel.” — pedagogiek in de praktijk.

Baf! Die kwam even binnen. Ik voelde me schuldig. Schuldig omdat ik geen natuurlijke ‘moederlijke’ gevoelens had voor mijn stiefkind. Wat was in godsnaam een stiefkind anyway? Mijn partner heeft een dochter van zeven jaar. Ik heb haar hele babytijd, het opgroeien naar peuter, kleuter en schoolgaand kind gemist. Zij heeft een leven in de ene stad, en is in het weekend bij ons. Ik kreeg het gevoel dat ik persé meteen een band moest hebben met het kind van mijn partner, een moederrol moest vervullen in de weekenden en vakanties, en ondertussen mijn plek moest weten.

Via de zoekmachine kwam ik terecht bij Stichting Stiefgezinnen, omdat ik in de war was over stief en moeders en stiefmoeders. Rolpatronen. Plekken. Ik had (en heb) een hekel aan het woord. Misschien heb ik meer hekel aan het woord moeder in stiefmoeder. Ik ben namelijk geen moeder van, en zal dit ook nooit worden. Ik heb geen moederlijke gevoelens zoals de biologische moeder dat heeft en dat is maar goed ook! Ik voel nu pas een groeiende band tussen het kind van mijn partner en mijzelf. Daar gaat tijd overheen, van allebei de kanten. Gelukkig was er vanaf dag één wel een goede klik, en het is belangrijk me niet schuldig te voelen over gevoelens die er niet zijn en gevoelens die eerst moeten groeien. De plek die ik heb in dit plaatje is de ondersteunende rol. Ik ben niet eindverantwoordelijk, dat zijn mijn partner en zijn ex. Ik help en ondersteun bij de opvoeding. Stief is één ding. Moeder is wat anders.

Karin Ramaker
www.met-k.com

Karin schrijft regelmatig weblogs over haar ervaringen, haar activiteiten, haar leven en haar werk

Waarom ik kinderen zo bijzonder vind

De vraag is makkelijk
maar tevens moeilijk te beantwoorden
daar het simpel is maar ook niet uit te leggen;

Kinderen zijn kleine mensen, met gevoel,
hebben zicht op de dingen en blijven puur.
Je kunt met volwassenen soms moeilijk praten
over moeilijke dingen die het leven biedt,
maar een woord als ‘dood’ kun je in een kindgesprek
gewoon hardop noemen.
Kinderen zijn niet zo bang om de dingen te benoemen.
Misschien praat ik makkelijker met kinderen
over alledaagse en niet alledaagse dingen
misschien dat het omgaan met kinderen mij wel ligt.

ik heb altijd gewerkt met kinderen;
in het onderwijs, remedial teaching en kinderopvang
ik ben oppas geweest, jarenlang, en sinds kort ben ik stiefmoeder.
Hoewel ik een hekel heb aan het woord, vervul ik nu een andere rol,
in het omgaan met een kind.

Kinderen zijn mooie mensen; zij nemen je mee in hun wereld,
vol gedachten, dromen en toekomstwensen.
Ze geloven dat alles denkbaar is, dat alles kan.
Ze zijn creatief met oplossingen, terwijl volwassenen dit verliezen, lijkt wel.
Hele kleine kinderen laten je iets voelen van binnen, je wilt verzorgen,
hun ontwikkeling meemaken, erbij zijn, door hun ogen zien.
je wilt met hen leren, afleren …, vooral afleren. …
Ik hoop dat ik een kind kan leren
dat het altijd zichzelf mag zijn,
dat het mag opgroeien in een veilige haven,
dat hij/zij liefde ontvangt en dat ik daar een schakel in kan zijn.

Kinderen zijn bijzonder, omdat zij nog niet volwassen zijn.

Bekijk hier de video met Karin’s antwoord op de vraag: “Waarom ik kinderen zo bijzonder vind”

Tijdens de Landelijke Stiefdag is deze stelling door het forum besproken. Lees meer over Landelijke Stiefdag: klik hier

Vanaf vandaag is er weer een nieuwe enquete op de homepage van deze website: Heb jij bij het woord ’stief’ een negatieve of positieve associatie? Of sta jij misschien neutraal ten opzichte van dit woord. Stem mee op de homepage. We zijn benieuwd naar jouw mening. Vul het reactieformulier in onderaan deze pagina.

Door Corrie Haverkort

Om 12.00 uur werden alle deelnemers aan het programma Schepper en Co hartelijk ontvangen door het team van medewerkers van Jacobine Geel. In de kantine van de NCRV stonden broodjes en koffie klaar. Een voor een werden de deelnemers meegenomen naar de schminkafdeling voor een dikke laag foundation, mascara en lipstick. Als sterren voor een kwartier kwamen we weer naar buiten.

Na een korte bespreking van de ins en outs van het gesprek; hoe zit je aan tafel, waar heb je je handen, fluisterend net doen alsof je in gesprek bent als Jacobine het programma aankondigt etc, werden de microfoons opgespeld en draaiden de camera’s. De aankondiging werd een aantal keren herhaald net zolang tot het kort en duidelijk was. Jacobine leidde het gesprek luchtig maar serieus. De tendens was om de positieve kant van het nieuw samengestelde gezin te belichten. Voor een uitzending van 15 min. is dit niet zo’n gek gegeven. Hoewel het naar mijn idee wel altijd een wens naar meer verdieping en nuances oproept. Al met al werd er integer gesproken.

Na de uitzending dronken we met het hele team nog een glaasje. En met een tasje met een fles wijn en een gedichtenbundel van Toon Tellegen ging ieder weer op weg naar huis. Na de lange rit over de A1 zoefde ik door de weilanden weer naar ons eigen rustige dorp om de teevee aan te zetten….