Als bestuurslid van onze stichting ben ik iedere keer weer benieuwd wat mijn collega’s nu weer maken van ons kwartaalblad Nieuw gezin. Ook nu weer ben ik enthousiast over de verhalen, de inhoudelijke en de lichtere artikelen en de mooie opmaak en vormgeving. De verhalen over de last van het verdelen van de feestdagen, of het verdeeld feest vieren treffen me.

Ik ben zelf in de gelukkige omstandigheid dat ik als stiefvader al jarenlang feestdagen vier met mijn grote familie, extended family of patchwork family zeggen de Engelsen. Sinterklaas heb ik net weer mogen vieren met mijn beide stiefzonen, het liefje van een van hen, mijn eigen lief en haar ex, zijn nieuwe lief en hun beider dochters, die dus de halfzusjes zijn van mijn twee stiefzonen. Sinterklaas. Surprises en gedichtjes. Voor de meisjes was dat voor het eerst. De jongste mocht een door haar broer gefabriceerde koe kapot slaan, eerst snoepgoed, daarna confetti door de kamer. Ik heb de indruk dat de jongens, die al een paar jaar het huis uit zijn, vooral meededen vanwege hun halfzusjes. Voor hen hoefde het niet meer zo de laatste jaren. Als je met z’n zessen bent heb je elkaar na een jaar of 10 ook allemaal wel een paar keer gehad. Ik heb wel de indruk dat dit soort tradities hebben geholpen om het met elkaar, ouders en stiefouders, goed te doen voor de jongens. Het is soms hard werken om het samen goed te doen. Als t lukt om gezamenlijke feestdagen zowel voor de kinderen als de volwassenen echt feestelijk te laten zijn dan sla je twee vliegen in één klap; je hebt t zelf leuk en je bouwt aan een gevoel van heelheid. Dat is dan een heelheid waar de gebrokenheid van het kerngezin en de verbindingen met de nieuwe partners een plek in hebben.  Ik hoor de jongens ook nu ze volwassen zijn waarderend spreken over die feestelijke gelegenheden waar we met z’n allen samen waren en er veel werd gelachen. Op kerstavond zijn we weer met z’n allen bij elkaar. De lamsbout komt van de zorgboerderij waar de vader van de jongens werkt, ik mag zorgen dat ie goed rosé gebraden wordt. Ook dat is traditie. Ik weet vanuit het werk voor de stichting dat er meer uitgebreide gezinnen zijn die feesten met z’n allen vieren, maar dat de meeste nieuw samengestelde gezinnen na scheiding afzonderlijk feestdagen vieren. Bij stiefgezinnen na verweduwing is er sowieso geen keus. Hoe dan ook, het is altijd de moeite waard om in de nieuwe samenstelling, met stiefvader/stiefmoeder en soms ook stiefbroertjes of halfzusjes, weer een traditie op te bouwen. Een traditie waar de kinderen later, ondanks de gevoeligheden die er ook zijn, met genoegen naar terugkijken.

Ik wens u, mede namens mijn collega’s van de stichting, fijne verbindende feestdagen.

Mark, bestuurslid Stichting Stiefgezinnen.

Ik wil het vandaag hebben over het verschil tussen een stiefmoeder en een stiefvader. Ik denk dat door de verschillen tussen mannen en vrouwen er automatisch een verschil is tussen hoe een stiefmoeder zich voelt en wordt behandeld en hoe een stiefvader zich voelt en wordt behandeld. Alleen al het gegeven dat veel (dus niet alle) vrouwen de ‘zorg- en huishoudelijke taken’ op zich nemen en veel mannen de ‘zorg- en huishoudelijke taken’ doen na overleg met de vrouw.

In onze relatie ben ik degene die de zorg- en huishoudelijke taken coordineert en de agenda up to date hou. Man doet de klussen, de ‘quality time’ met alle kinderen en heeft meer betaalde werkuren. Wij zijn net een goed lopend bedrijfje.

M.b.t. mijn kinderen is hier dan ook geen enkel probleem. Het lijkt voor iedereen ‘normaal’ dat ik deze dingen voor mijn eigen kinderen allemaal doe en mijn man al zijn dingen met mijn kinderen doet. De vader van mijn kinderen vindt dit prima en is erg blij met de toegevoegde waarde van mijn man.
M.b.t. mijn stiefkinderen betekent dit dat ik ook bij hun deze dingen op mij neem en zo nodig problemen signaleer en doorspeel aan mijn man. Gesprekken met de kinderen heb, soms dingen doorvraag, het huiswerk probeer in goede banen te leiden en feestjes etc. in de peiling houden. Mijn man doet uiteraard ook zijn dingen met zijn kinderen,

Man en ik zijn tevreden met onze taakverdeling.

Ik merk en voel echter dat de rol van stiefvader in ons geval goed wordt geaccepteerd maar de rol van stiefmoeder een wat andere acceptatiegrens heeft. Waar ligt dit aan? Het verschil tussen man en vrouw misschien? Mijn eigen interpretatie is dat dit komt door de ‘moederrol’ die een vrouw (lees stiefmoeder) snel aanneemt en dat de stiefmoeder dan in de gevoelszone van de moeder terecht komt. Dit brengt dan wrijving/jaloezie etc. met zich mee. Ik zie dit ook in gezinnen om ons heen.

Hierover volgende keer meer. Andere interpretaties zijn altijd welkom!

Groeten Johanna

12 december 2011

Lees de vorige blog van Johanna

Wordt vervolgd

We hebben jongeren nodig voor drie groepen.

Groep 1: 15.30-17.00 uur jongeren 12 t/m 15 jaar oud

Groep 2: 17.15-18.45 uur jongeren 16 t/m 19 jaar oud

Groep 3: 19.30-21.00 uur jongeren 20 t/m 23 jaar oud

We willen graag een mix van jongens en meiden krijgen. Iemand kan/mag ook een vriend of vriendin meenemen en samen komen. Wel moeten alle jongeren gescheiden ouders hebben.

Datum: 21 december 2011
Locatie: The Basement, Aalsmeerweg 25 in Amsterdam.

Voor routebeschrijving zie www.onetwentyone.nl/contact.
Opgeven kan door een mailtje te sturen naar:info@villapinedo.nl of bellen naar 06-22294846.

In het tv-discussie programma Debat op 2 van 19 november 2011 wordt de vraag gesteld of het tijd is voor een nieuw taboe op scheiden omwille van de kinderen en of het moeilijker gemaakt zou moeten worden om te scheiden.

Bestuurslid van de Stichting Stiefgezinnen Nederland Kiona Nijntjes discussieert mee vanuit haar eigen ervaring als scheidingskind en met inbreng van de kennis van onze stichting.

U kunt het programma bekijken via deze link:

http://debatop2.ncrv.nl/ncrvgemist/19-11-2011/debat-op-2-scheiden-is-lijden-voor-kinderen

Zo. We hebben vanavond ons tweede familieberaad gehad. In den beginne was het de bedoeling om dit tweewekelijks te doen, maar dat bleek niet uitvoerbaar: teveel agenda’s om rekening mee te houden. En geloof me – puberagenda’s staan bomvol in het weekend!
Het beraad van vanavond verliep prachtig. De vorige keer hadden wij, de ouders, de mores toegelicht: eenieder noemt 1 leuk en 1 niet leuk iets van het samenwonen. Daarop wordt geen commentaar geleverd (dus ook geen blikken, zuchten en rollende ogen): pas in de 2e ronde krijgt iedereen de gelegenheid om te reageren. Aldus geschiedde.
Wat er uit kwam was: iedereen vindt het gezellig en best soepel lopen met zijn allen, het takenschema (vaatwasser, hond uitlaten, van die dingen) loopt steeds meer vanzelf. Als aandachtspunt kwam naar voren: het is wel heel druk, als iedereen in de kamer is. Je loopt elkaar dan best in de weg soms, vooral qua geluiden (tv, pianospel, gepraat). I (14) formuleerde het prachtig: ‘toen we met zijn drietjes waren, kon ik de voetstapjes van iedereen zien en volgen en kon ik er omheen lopen. Nu zijn er opeens heel veel voetstappen en lopen die opeens voor mijn voeten’.
Deze visie deelden we alle zes. Hoe we ermee omgaan is verschillend: K vindt het geweldig, al die reuring. S ook, maar zij trekt zich terug als ze even rust wil. I heeft er dus last van en sluit zich af: laptop voor haar neus, IPod met oortjes in en mentaal uitgetuned. Y vindt het soms fijn, maar soms ook niet: dan gaat ze naar haar kamer.
En wij, de ouwetjes? Wij puffen uit als de hele meute weer weg is en als ze er zijn, dan overleven we en tegelijk genieten we met volle teugen. Want in al dat drukke gedoe valt er zelden een onvertogen woord, is er veel gelach en komen er ook nog hordes vrienden aanwaaien.
Verder stelden we vast dat ook de hond reageert op alle drukte: hij wordt zelf dan ook drukker. We bedachten dat ook hij dan een laptop nodig heeft om zich achter te kunnen terugtrekken – als iemand van u daar een uitvoerbaar plan voor heeft – graag!

We hebben gezamenlijk geconcludeerd dat we blijven genieten van al dit gekakel, en dat we het ook respecteren als iemand zich even terug wil trekken. En I, degene die het meest behoefte heeft aan rust? Zij heeft aangegeven dat ze haar best wil doen om af en toe deel uit te maken van dit kippenhok. En voegde de daad bij het woord door luidkeels het sinterklaasrepertoire in te zetten.

Lees de vorige weblog van Anne

In de week van 5 t/m 12 november was er veel media-aandacht voor de problematiek van samengestelde  gezinnen. Naast onze eigen landelijke dag op 5 november vond op 8 november ook het Congres Samengesteld Gezin plaats. Op dit congres voor professionals die te maken hebben met ouders en kinderen uit samengestelde gezinnen waren meerdere bestuursleden van onze stichting aanwezig om kennis over te dragen en contacten te leggen en onderhouden. Met name onze voorzitter Corrie Haverkort heeft een drukke dag gehad; naast de workshops die zij verzorgde op het congres zelf was zij ‘s ochtends te horen bij radio BNR en ‘s avonds bij Twee Dingen van Omroep MAX op radio 1. Deze laatste uitzending kunt u beluisteren via de website van omroep Max.

Herken jij dit? Neem dan even de tijd om verder te lezen.

Televisieproducent I Care Producties in Amsterdam, bekend van programma’s als Vinger aan de Pols, Kinderziekenhuis en Sta op tegen kanker, is momenteel bezig met de proefopname van een programma over weduwen en weduwnaars die een nieuwe relatie hebben maar dit (nog) niet durven te delen met hun kinderen, familie, vrienden en kennissen. Er zijn veel vooroordelen en weduwen en weduwnaars blijken vaak bang te zijn voor het oordeel van hun omgeving. Iedereen gunt ze een mooi leven met een nieuwe partner maar als het eenmaal zover is dan blijken er plotseling toch veel bezwaren.

De publieke omroep waar wij deze pilot voor produceren wil dit taboe uiteraard op een integere manier onder de aandacht brengen en de discussie er over op gang brengen. I Care Producties is nu op zoek naar weduwen en weduwnaars die in een dergelijke situatie zitten en hierover willen praten. Het idee is dat de hoofdpersoon wordt geholpen bij het introduceren van de nieuwe liefde bij kinderen, familie en vrienden. Daarbij bepaalt hij/zij wat er aan wie vertelt wordt, in welk tempo en in welke volgorde. De hoofdpersoon heeft dus de leiding maar als dat nodig is kan hij/zij altijd terugvallen op deskundige hulp.  Doel van het programma is om alle taboes bespreekbaar te maken die er kleven aan het aangaan van een nieuwe relatie na het overlijden van de partner en om te laten zien dat er meerdere kanten aan een verhaal zitten.

Herken je je in het bovenstaande of ken je iemand die met dit probleem worstelt en wil je je verhaal delen, bel dan voor meer informatie naar I Care Producties op telefoonnummer: 020-4939404 of 020-4939480 (bereikbaar tijdens kantooruren). Mailen kan natuurlijk ook: Eva.vangelderen@icaremail.nl of Job.mastenbroek@icaremail.nl

Uiteraard zullen wij alle reacties zorgvuldig en discreet behandelen.

Met vriendelijke groet,

Job Mastenbroek
Eindredacteur I Care Producties