Loes Lopes
Loes Lopes Cardozo-Feldbrugge, 65 jaar
Al bijna 25 jaar vormen wij een samengesteld gezin. Mijn man en ik hebben onze eerste vrouw/man allebei jong verloren. Hij heeft een zoon en twee dochters, ik heb een dochter en een zoon. Wij zochten indertijd een huis dat groot genoeg was voor ons dubbele gezin en begonnen ons tweede huwelijk met vier middelbare scholieren thuis en een uitwonende studerende zoon.
Hoewel iedereen zijn best deed, waren de eerste jaren behoorlijk zwaar voor ons allemaal. Alle vijf kinderen worstelden op hun eigen manier met verdriet om hun overleden ouder. Daarnaast moest iedereen erg wennen aan het leven in een nieuw gezin. Met vallen en opstaan en vooral zo veel mogelijk praten, hebben we met elkaar een nieuwe familie opgebouwd.
Alle kinderen hebben intussen zelf kinderen, we hebben 10 kleinkinderen. In de loop van zo veel jaren is het woord ‘stief’ steeds meer gaan verbleken en bij de kleinkinderen telt het al helemaal niet. We zijn gewoon hun grootouders. Als we met de hele familie bij elkaar zijn, meestal om iets te vieren, is het echt feest! Dan merken we hoeveel we voor elkaar betekenen en dat we steeds meer bij elkaar zijn gaan horen. En dat geeft een heel rijk gevoel!
Ik ben ooit begonnen als lerares Engels, maar ben jaren later gaan werken in de journalistiek. Schrijven en vooral interviews maken paste beter bij mij. Ook volgde ik een opleiding Mediation. Nu ik meer tijd beschikbaar heb, wil ik mij met de opgedane ervaring en kennis graag inzetten bij het begeleiden van andere samengestelde gezinnen. Op het internet vond ik alle informatie over de activiteiten van de SSN.
Als twee bedrijven fuseren kost dit altijd veel tijd en energie, het proces verloopt nooit zonder problemen. Bij een fusie van twee gezinnen is dat niet anders. In gespreksgroepen kunnen stiefouders veel van elkaar leren. Hoe ga je om met conflicten in het nieuwe gezin, verdriet, jaloezie, wantrouwen, onbegrip, loyaliteit naar de eigen ouder? Veel ‘nieuwe gezinnen’ lopen vast in al deze valkuilen. Dat is jammer, want er valt voor alle partijen, ouders en kinderen veel te winnen. Respect voor de gevoelens van anderen, goede communicatie en veel geduld zijn daarbij onmisbaar. Als gespreksgroepleider hoop ik een steentje te kunnen bijdragen om andere ouders van samengestelde gezinnen te steunen en bemoedigen.