Nieuwe stelling: kan contactdwang na scheiding schadelijk zijn voor het kind?

Biologische ouders hebben het recht en de plicht om contact te hebben en te houden met hun kinderen. Na (echt) scheiding kan dit echter leiden tot conflicten en machtsmisbruik tussen de ouders. Soms worden omgangsregelingen niet gerespecteerd of nageleefd door een of beide ouders. En soms ontstaan er conflicten tussen de ouders als ze de omgangsregeling moeten naleven. Kinderen kunnen hier erg veel last van hebben, ook al laten ze dat aan de buitenkant niet altijd zien. Als ouders ruzie maken of het kind letterlijk en/of figuurlijk het middelpunt van hun eigen conflict laten zijn heeft dit gevolgen.

Kinderen willen hun beide ouders lief kunnen hebben. Conflicten tussen ouders leiden dan ook onherroepelijk tot loyaliteitsconflicten bij kinderen.

Wat is dan beter of minder schadelijk voor het kind: (tijdelijk) geen contact met een van de biologische ouders of wel contact en blootgesteld zijn aan conflicten?
De meningen hierover zijn zeer sterk verdeeld. Laat ons jouw mening weten over de stelling:

Tijdelijk geen contact met een van de ouders na scheiding is minder schadelijk voor het kind, dan blootgesteld zijn aan conflicten tussen de ouders en machtsmisbruik.

Ben je het hiermee eens of oneens? Ga naar de homepage en breng in de rechterbalk op deze pagina je stem uit! Klik hier

Wil jij weten hoe anderen hierover denken: volg ons debat tijdens de Landelijke Stiefdag op 7 november aanstaande. Meer informatie: klik hier

Categorieën: Nieuws

Comments

  1. mama

    anne jou verhaal klinkt mij bekend in de oren, zit zelf verwikkeld in zo’n situatie en echt de rechten van ons en de kinderen zijn ver te zoeken in dit land

  2. een verslage moeder..

    Ik heb juist een omgekeerde situatie. Wij hebben netjes een echtscheidingconvenace met alles erin en een weekend- en vakantieregeling.
    Alles wat zo goed mogelijke voor onze zoon van 3 is.

    Het is nog vrij vers bijna 2 mnd want ik ga pas over 1,5 week naar mijn nieuwe huis met onze zoon.

    Gister heb ik voorzichtig gepolsed wanneer zijn nieuwe internet vriendin kwam in augustus. Zodat ik er dan niet ben en onze zoon ook niet. Hij heeft haar immers nog nooit gezien alleen gechat. Daarnaast vind ik dat je je kind niet met allerlei mannen en vrouwen dit geldt voor beide natuurlijk in zo een vroeg (maar wat mij betreft ook later) laat blootstellen. Hij moet eerst nog de nieuwe situatie ingaan en daar zijn weg in vinden. Natuurlijk zal mijn ex niet gaan zoenen etc. waar onze zoon bij is. Maar het idee dat er een vreemde vrouw blijft slapen.. Sorry we komen hier niet uit. Nu is het dus zo dat hij zegt dat hij zijn zoon niet meer hoeft te zien. Het doet mij zo een pijn dat hij als hij zijn zoon 1x in de 2 weken dat zijn dus 12 DAGEN dat hij kan feesten met elk wijf dat hij kan pakken (zijn woorden overigens) dat weekend niet zonder een vrouw erbij kan inplannen. Dit breekt mijn moederhart letterlijk in tweeen.

  3. Anne

    Gedwongen omgang is niet in het belang van de kinderen, als zij zelf met reden echt niet willen.
    Mijn mening is dat de rechter zelf kinderen zouden moeten horen.
    Jaren geleden ben ik met mijn kinderen terecht gevlucht naar een blijf van mijn lijf huis. Sinsdien vele rechtszaken achter de rug, onderzoeken door Rvdk en een OTS die ook weer is opgeheven, omdat het goed gaat met de kinderen.
    Alles is begonnen met leugens van mijn ex-man en nog steeds verzint hij er nieuwe bij. Het lijkt net alsof hij alles zelf gelooft en dit maakt het voor mij onmogelijk om met hem te willen communiceren en alle lichamelijke en geestelijke mishandelingen te verwerken.
    Voordat ik vluchte werden zowel mijn kinderen als ik lichamelijk en geestelijk mishandeld.
    Een jaar later kwam er omgang en tijdens deze omgang wist vader zich niet te gedragen tegenover de kinderen en mij. Deze omgang heb ik toen gestopt. Door leugens en ontkenningen van vader, die hij met behulp van valse verklaringen van mensen die wij niet eens kennen of niet bij de mishandelingen waren, is er gedongen omgang met dwangsommen opgelegd. Tijdens deze omgangen werden de kinderen weer gekleineerd in gevaar gebracht en mishandeld. Deze omgang heb ik weer gestopt. Vader is toen nog éénmaal aan de deur geweest om zijn kinderen op te halen die ik toen niet meegaf. Eén van mijn kinderen heeft mij lang verweten dat ik hem heb meegegeven aan vader terwijl hij dit niet meer wilde. Vader houdt sindsdien mijn partner alimentatie in voor de dwangsommen. Hoe dan ook ik heb er alles aangedaan om voor mijn kinderen hulp te zoeken en overal botste ik tegen een grote muur. (Reden mijn ex is er één met macht).
    Een jaar later verzocht het hof om een onderzoek bij FORA te laten doen. Ik was zo blij met dit voorstel maar echter liep alles niet goed af. Eerst liet de Rvdk dit onderzoek een jaar liggen. Toen duurde het maanden voordat vader zijn handtekening wilde zetten. Uiteindelijk kreeg ik een goed gesprek bij een onderzoeks bureau, maar die had op dat moment geen BIG geregistreede onderzoeker in huis.De Rvdk beweerde niet aan mijn legitieme eis te kunnen voldoen en het terug te sturen naar het hof. Het hof stelde de eisen van het ministerie boven de wet BIG en rekende mij het aan dat er geen FORA onderzoek heeft plaatsgevonden. Tijdens de laaste zitting viel ik bijna van mijn stoel door de leugens die mijn ex weer aan de rechter vertelde. Hoe dan ook er moet weer omgang komen en de dwansommen worden bekrachtigd. Het advies van BJZ die geen omgang adviseerde heeft de rechter in de wind geslagen.
    Waar zijn onze rechten en de rechten van de kinderen zelf.

  4. Ineke

    Ik heb voor mijn ex moeten vluchten nadat hij mij met een groot mes achterna zat, ik heb een half jaar met mijn dochter, toen 12 in een opvang gezeten, een zeer traumatische ervaring!
    Daarna kregen we een woning en moesten we een compleet nieuw leven opbouwen, alles waren we kwijt want hoewel ik recht heb op de helft van de inboedel mag ik niet bij zijn huis komen.
    Nu is mijn dochter door al deze toestanden erg bang voor hem geworden, ze is ook bang dat hij haar ontvoerd naar Turkkije en wil hem niet meer zien, Ze is nu 15 en hoopte dat ze hem ook idd niet meer hoefde te zien maar vandaag hoorde ze dat ze onder jeugdzorg blijft en dat ze willen dat ze gedwongen haar vader gaat bezoeken, kan dit zomaar?
    Ik bedoel, als zijzelf het initiatief neemt en hem op wil zoeken dan ben ik d eeerste om te gaan bellen maar als ze nu bang is en beslist niet wil?? Ik kan hier weinig over vinden op internet, weet hier iemand iets?

  5. Marije

    Naar mijn mening moet eerst eens gekeken worden naar de oorzaak. Waarom wil een kind geen contact? Probeer dan de oorzaak weg te nemen. Gedwongen contact lijkt me niet de voorkeur hebben, maar het zou de weerstand vervolgens weleens op kunnen heffen. Wanneer het kind blijft volhouden geen contact te willen hebben, is het in ieder geval verstandig wel pogingen te blijven doen. Al is het alleen maar om te laten weten dat je er voor je kind bent. Contact aanhoudend forseren is voor niemand wenselijk lijkt me.

  6. Eenzame vader..

    Tijdelijk zou dat idd beter zijn. Maar in mijn geval is dat doorgeslagen en heb ik mijn zoontje (10) nu al 2 jaar niet meer gezien. Mede door het standpunt van zijn moeder die veel te laks omgaat met alle emoties en zich niet in kan leven in de rol van de vader.

    Destijds wilde de zoon afstand van de conflicten wat op zich te respecteren is maar kennelijk is zijn wil wet bij mijn ex en dat vind ik veel te ver gaan. Ook al is hij Hoogbegaafd, dat wil nog niet zeggen dat ze volwassen zijn en als zodanig mogen handelen.

    In je recht staan als vader en het ook krijgen blijkt in NL toch niet hetzelfde te zijn.

    Mijn dochtertje (8) en ook HB zie ik nu weer 2 dagen per maand, dat is 24 dagen per jaar. Ofwel 240 dagen totdat ze 18 jaar is geworden!!

    De Raad van de kinderbescherming mogen ze van mij ook opdoeken, een typisch Pro moeder organisatie. Alles zogenaamd onder de noemer wat het beste is voor het kind maar dat is schijn want geen omgang met de vader is niet het beste voor het kind. En na en uitspraak verliezen ze je helemaal uit het oog. Niemand die nog eens contact zoekt.

    Er rest mij niets anders dan af te wachten of dit ooit nog beter wordt. Ik heb me dan ook neergelegd bij de situatie. Het leven is hard! Ik kijk alleen maar vooruit naar wat ik WEL heb en niet naar wat ik eigenlijk heb of had kunnen hebben. Hoe pijnlijk dat soms ook is.