Oproep aan stiefmoeders om te kiezen voor actie

Weblog oktober 2009

Op donderdag 8 oktober 2009 verscheen er een recensie in de Volkskrant van opnieuw een boek over het stiefmoederschap: Het Stiefmoederscollectief. Gelukkig zijn er veel boeken en is er veel informatie. De herkenning is een waardevolle eerste stap om te leren omgaan met je situatie. Maar wanneer kiezen stiefmoeders er eigenlijk voor om echt actie te ondernemen? Hoe ver moet het gaan? Hoe lang blijf je rusteloos rondlopen en de frustraties voelen? Hoe lang blijf je afwachten tot er iets verandert?

Buikpijn van de stiefkinderen

“Misschien is er wel een hele planeet vrouwen zoals ik, die midden in de nacht alleen aan de keukentafel zitten en zich afvragen hoe we het in godsnaam moeten aanpakken”, denkt Eve als ze midden in de nacht op haar laptop scrolt langs de ene na de andere link. Hoe ga je om met de stiefkinderen is een vraag die veel vrouwen zullen hebben, gezien al die samengestelde gezinnen van tegenwoordig. En dan is het best lekker om je eigen ervaringen te spiegelen aan die van de hoofdpersonen in een boek.”

Waar loop je als stiefmoeder zoal tegeneaan? Misschien herken je het wel:

  • Je wilt iets zeggen over de opvoeding van de stiefkinderen, maar het ligt te gevoelig
  • Je koopt kleding of iets leuks voor je stiefkinderen en daar word je op je aangesproken, terwijl jij het gewoon goed bedoelt.
  • Je wilt liever niet de ex in huis halen met verjaardagen of feestdagen
  • Je doet en regelt van alles maar krijgt stank voor dank
  • De kinderen zien je liever gaan dan komen, ze vinden je gewoon niet aardig en jij voelt je soms gewoon een vreemde in je eigen huis
  • Je partner gaat het gesprek uit de weg omdat hij geen conflicten wil als zijn kinderen er in het weekend zijn. Dan moet het gewoon gezellig zijn.

Je kunt veel boeken lezen, tips en adviezen op internet zoeken, met vriendinnen praten, dat is allemaal nuttig, verhelderend en versterkend en vaak voel je je even iets beter. Maar verandert er dan ook daadwerkelijk iets?

  • Misschien voel jij je eventjes opgelucht en merk je dat je niet de enige bent, maar krijg je dan wel genoeg handvatten en inspiratie om je situatie daadwerkelijk te verbeteren?
  • Of vind je het ergens wel prima zo en denk je dat het wel zal veranderen als de kinderen ouder zijn, of denk je dat je partner misschien wel gaat veranderen?
  • Misschien denk je wel dat je alleen machteloos staat en dat je de situatie alleen maar kunt verbeteren als iedereen meewerkt. Dus ga je maar niet naar een workshop of gespreksgroep, omdat je partner toch niet mee wilt gaan.

Wij willen alle stiefmoeders die zich hierin herkennen oproepen om actie te ondernemen. Als jij wilt dat je situatie verandert, zal je eerst zelf iets moeten doen en zelf moeten veranderen. Als jij namelijk de dingen anders aanpakt, zul je merken dat iedereen in je omgeving ook anders reageert, stapje voor stapje.

Neem actie en ontdek wat je het beste kunt doen om je huidige problemen aan te pakken. Misschien wil je partner niet mee naar de Landelijke Stiefdag op 7 november aanstaande, dat is helemaal prima. Kom dan vooral zelf en ontdek wat jij kunt doen om het verschil binnen je gezin te maken. Er zijn tal van workshops waarin je heel veel inzichten en inspiratie kunt krijgen om jouw situatie te verbeteren. Anderen hebben gelijksoortige ervaringen waar ze veel van hebben geleerd en die je zullen inspireren.

Je staat namelijk niet alleen en je kunt heel veel zelf doen, als je daarvoor kiest. Of blijf je liever waar je nu bent?

Klik hier voor meer informatie over de Stiefdag

Klik hier voor de volledige boekrecensie van Het Stiefmoedercollectief

Categorieën: Weblog

Comments

  1. imelda

    @ nina: ik vind dat jij een bofkont bent!
    en geniet er van! je leest dus hier wel dat het ook heel anders kan, maar ik denk wel dat de meeste mensen die hier reageren minder positieve ervaringen hebben…. deze stichting is natuurlijk niet voor niks opgericht.

    @ judith: ik lees bij jou dat je eigenlijk wel klaar bent met het gedrag van jouw stiefkinderen. en dat jij en je man er al n heleboel, zo niet alles, aan gedaan hebben om het allemaal voor elkaar te krijgen.
    het komt blijkbaar niet aan…
    ik denk dat je dit toch bij je man moet neerleggen, en HEM n beetje onder druk zetten? jij trekt dit niet meer, en jullie samen straks ook niet…

    succes!!

  2. Judith

    Mijn stiefkinderen wonen niet bij ons. Ze haten mij en vinden na 5 jaar nog steeds dat de scheiding van hun ouders mijn schuld is. Tevens begrijpen ze niet hoe hun vader heeft kunnen kiezen voor een `ongelovige` terwijl ze zelf gereformeerd vrijgemaakt zijn. Al die tijd hebben we de deur opengehouden en aardig gedaan. Nu ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Ben te vaak beledigd en vernederd. Helaas legt dit grote druk op de relatie met mijn man, die maar onophoudelijk doorgaat met zijn kinderen te vergeven en begrijpt dat ze erg boos zijn. Al zijn pogingen om contact te zoeken worden uitgelachen, zijn verdriet zien ze alleen maar als `selfinflicted` en dus alles is zijn eigen schuld. Hun moeder kan geen kwaad doen en heeft nergens schuld aan. Regelmatig word ik en zelfs mijn kinderen uitgescholden door zijn kinderen van 18, 21 en 23 jaar. Voor mijn idee heb ik alles geprobeerd, ben altijd aardig gebleven, ze al die tijd hulp aangeboden (zelfs nu dochter van 21 ongewenst zwanger is en zonder partner zit). Hoe moet ik me dan opstellen? Wat moet ik veranderen?

  3. nina

    Waar loop je als stiefmoeder zoal tegenaan, lees ik. Nou, ben benieuwd. Maar is dat schrikken: getver, wat een enge lijst vet nare cliché’s krijg ik voor m’n ogen zeg.
    Voel me op werkelijk geen één punt aangesproken. Alles: totaal onherkenbaar.
    Waar loop ik tegen aan? Een heleboel liefde om te beginnen.
    Dus: nee, niet heel veel vrouwen lopen rond met vragen zoals Eve. En ja, ik blijf liever waar ik nu ben.
    Groetjes van een blije stiefmoeder met blije (stief)kinderen. Ook die bestaan. Jammer dat hier zo’n naar beeld van stiefmoederschap is neergezet.

  4. Ingrid

    Beste Ilse en Imelda,
    Dank voor jullie reacties. Ik ben zo blij dat werkelijke gevoelens geuit kunnen worden. En precies daarom heb ik ook deze weblog geschreven! Erkennen van wat er is, is de eerste stap naar het nemen van actie. Ik heb daar heel veel respect voor. Als je vervolgens wilt dat je situatie verandert, onderneem dan actie. Zoals bijvoorbeeld het vinden van inspiratie bij anderen, het bezoeken van gespreksgroepen of volgen van trainingen. Je kunt daadwerklijk iets doen. Dat is precies de reden waarom ik het werk van de Stichting zo belangrijk vind en me inzet voor de Stichting. Ik geef al jarenlang trainingen in persoonlijke ontwikkeling en zie hoe mensen stappen ondernemen om uit hun patronen te komen en te groeien om anders met hun leven om te gaan. Na het verlies van je ‘kerngezin’ door echtscheiding, kom je nu eenmaal in een rouwproces terecht. Soms direct en soms pas later als je weer opnieuw wilt starten. Ik heb daar voor mezelf ook steun voor gezocht en gevonden. Dan kan je leven daadwerkelijk veranderen, omdat je zelf groeit en ontwikkelt. Dat hoef je niet alleen te doen. En als je het wilt, heb je daar wel actie voor te nemen en in de spiegel te kijken. Vanuit respect en onvoorwaardelijkheid naar jezelf.
    Ik hoop dat je een stap kunt nemen en misschien ontmoeten we elkaar wel op 7 november!

  5. imelda

    @ ilse.

    ik kan me jouw gevoel van “zeer” best voorstellen. je stapt in een nieuwe relatie met je beste voornemens en de wil om er iets moois van te maken (immers je vorige relatie is “fout” geeindigd… ).
    en of het dan wel of niet klikt met de kinderen is nog maar af te wachten, dat is het “risico” wat je bereid bent te nemen.

    en ik denk dat dit weblog er is om te klagen en uit te huilen, maar net zo goed om met oplossingen te komen.

    en dat je ervoor durft uit te komen dat je deze gevoelens hebt, is ook alleen maar goed!

  6. Ilse

    Een poosje terug, schreef een vader dat hij eigenlijk wel oplossingen wilde zien en niet alleen het geklaag wilde horen op deze site. Dat heeft me zeer gedaan.
    Onder woorden brengen hoe afschuwelijk het is om stiefmoeder te zijn – terwijl de hele wereld zegt dat ik er zelf voor gekozen heb, dat de kinderen toch hele lieve kinderen zijn -is al zo moeilijk en schaamtevol.
    Hoe kan ik met oplossingen komen. Ik weet ze niet en ik zie ze ook niet. Ik ben al blij dat ik me kan uiten, mag uiten en dat anderen dat ook doen zodat ik inderdaad niet het gevoel heb dat ik er alleen voor sta.

    Ik denk de laatste tijd veel na over een opmerking van een andere moeder, die ergens schreef dat ze bepaalde momenten, verjaardagen, feestjes, nog zo graag wil beleven als vroeger. Maar ze moest concluderen dat na de scheiding niets meer als vroeger was. Soms lijkt het wel als vroeger maar als je dan die stiefkinderen er bij ziet, lukt het gewoon niet. Die moeder moest bekennen dat het niet zozeer aan de stiefkinderen lag maar aan haar hang naar vroeger.