Weerstand tegen je stiefkinderen

We hebben het er niet vaak over en toch gebeurt het zo vaak: gedachten en gevoelens van weerstand tegen je stiefkinderen. Tijdens de Landelijke Stiefdag op 7 november zullen een aantal experts zich tijdens de forumdiscussie buigen over dit onderwerp. Stiefmoeders en –vaders kunnen zich nou eenmaal ergeren aan het gedrag van hun stiefkinderen. Dit kan leiden tot afkeer en weerstand. Met als gevolg dat de band tussen stiefouder en stiefkind, maar ook de band tussen partners in gevaar komt.

Niet alleen tijdens de forumdiscussie zal hier aandacht aan gegevens worden, maar er is tijdens de Landelijke Stiefdag ook een lezing over het belang van erkenning binnen het nieuwe gezin: erkenning van de personen die deel uitmaken van het gezin en erkenning van de gedachten, gevoelens en verwachtingen van die personen.

Is weerstand tegen je (stief)kinderen een signaal? Welke gevolgen heeft het? Wat doe je ermee? Wat kun je ermee?
Voel jij ook wel eens weerstand tegen je stiefkinderen? Laat het ons weten, stuur ons een reactie met jouw ervaringen en stem mee op onze homepagina!

Voorbeelden uit de praktijk

In het artikel “Welkom in het patchwork gezin” van Flow Magazine (nummer 4, 20o9) omschrijft een stiefmoeder het volgende:

“Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad, maar toen ik de man van mijn dromen ontmoette, bleek hij twee kinderen te hebben. Tja, en je weet wat verliefdheid met je doet…. Voor je het weet denk je: ach, wat maakt het uit? We gaan er gewoon iets leuks van maken.” De kinderen reageerden eerst prima op Jeanet. Dat was niet zo gek, ze deed verschrikkelijk haar best. “Ik wilde dat ze me leuk vonden. Dat is gelukt, maar zelf was ik minder blij. De kinderen hebben mij eerder geaccepteerd dan ik hen. Plotseling liep ik rond met luiers en een buggy. Dat gaf me zo’n beklemmend gevoel. Ik had al uren voordat de kinderen hier weer kwamen een knoop in mijn maag”

De Boze Stiefmoeder

Voor haar boek “De Boze Stiefmoeder” heeft schrijfster Lique Tuijl veel stiefmoeders gesproken en het onderwerp van stiefmoeders die weerstand voelen tegen hun stiefkinderen uit de taboesfeer gehaald. Op haar website schrijft ze:

“In talloze gesprekken die ik had met stiefmoeders, kwam ik er achter dat velen van hen rondliepen met negatieve gedachten over hun stiefgezin, maar dat ze die gedachten eigenlijk niet durfden uiten.Wat bleek? Het is een taboe om ´niet enthousiast´ te zijn over je stiefkinderen! En stiefmoeders proberen die gevoelens te onderdrukken, of ze voelen zich er ontzettend schuldig over.

Zo maar een paar gedachten van stiefmoeders, misschien heel herkenbaar

  • Ik wil niet met zijn kinderen op vakantie
  • Mijn stiefkinderen gedragen zich zo ondankbaar
  • Ik haat zijn kinderen
  • Ik voel me een vreemde in mijn eigen huis
  • Ik krijg een knoop in mijn buik als ze het weekend weer komen

“Ik kwam er ook achter dat de relaties binnen het stiefgezin sterk verbeteren zodra deze goed verklaarbare gevoelens erkend en begrepen worden door de partner maar vooral ook door de stiefmoeders zelf. Daarom heb ik in dit boek een scala van negatieve gevoelens rondom het stiefmoederschap op een rij gezet, uitgelegd waar ze vandaan komen en aangegeven hoe je er op een positieve manier mee om kunt gaan. Opdat stiefmoeders zich minder schuldig en onbegrepen voelen. Opdat er meer kans op succes is voor stiefgezinnen”

“Daarmee is dit boek een steun voor alle stiefmoeders en aanstaande stiefmoeders en tegelijk een gids die ruimte geeft voor eigen invulling vanuit de boodschap: ken jezelf, erken jezelf en doe er iets mee.

Klik hier om naar de website te gaan van De Boze Stiefmoeder

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Monique

    Wauw, wat een herkenning! Mijn stiefdochter is op dit moment 14 jaar en sinds een jaartje kan ik haar gedrag niet uitstaan. Je moet continue op je hoede zijn met wat je zegt en doet, want dat kan zo maar tegen je gebruikt worden (jij doet het toch ook?). Ik heb haar vader ontmoet toen ze nog heel klein was. Ze woonde toen bij haar moeder en kwam eens per twee weken een weekend bij ons. Door omstandigheden kwam ze uiteindelijk 3 jaar later volledig bij ons wonen. Ik heb zelf geen kinderen en heb wel even aan dat leventje moeten wennen. Het was altijd al een kind met een eigen willetje, maar dat was altijd wel goed te doen. Nu is ze 14 jaar en irriteer ik me mateloos aan haar gedrag. Ik weet, het is een puber en haar hormonen gieren van links naar rechts, maar ik weet hier niet mijn weg in te vinden. Ze wordt enorm verwend door haar opa/oma (enig kleinkind) en bij haar moeder mag ze alles (compensatiegedrag). Ik vind mijn vriend ook soms veel te makkelijk en hebben hier regelmatig discussies over. Hij zegt dan dat hij vroeger ook verwend is door zijn moeder en hij daar uiteindelijk ook goed uitgekomen is. Wij staan dus niet altijd op 1 lijn. Door dat verwende gedrag is het naar mijn mening een enorme diva geworden: ‘..maar ik wil dat’ of ‘nee, dat wil – of doe – ik niet!’, continue een weerwoord geven, opstandig, ja zeggen en uiteindelijk nee doen, geen respect en naar een ‘dank je wel’ als ze iets krijgt moet je vaak vragen. Ik ben heel anders opgevoed, dus dit druist in tegen mijn gevoel. Ik kan dit helaas niet negeren en geef daar dan mijn commentaar op; en hup, weer gekibbel. Mijn vriend vind de situatie zorgelijk worden en zegt het gevoel te hebben dat hij er steeds als scheidsrechter tussen staat. Hij vindt dat ik als oudere de verstandigste moet zijn en niet op alles moet ingaan. Dat zou ik echt heel graag willen, maar hoe doe ik dat? Als ik haar ga negeren en niets meer ga zeggen ben ik bang dat zij het straks voor het zeggen heeft in dit huis, en dat weiger ik. Ik laat mij inderdaad te snel opnaaien door haar en dat wéét ze. Ik weet niet goed hoe ik mijn gevoel in toom kan houden. Wat de beste manier is om uiteindelijk het juiste te bereiken.
    Fijn trouwens om te lezen dat ik niet de enige ben die worstelt…

    • Pauline

      Hoi Monique,

      Ik ben dat meisje waar de stiefmoeder zich aan irriteert maar ondertussen 22. Ik ben al jong het huis uit gegaan en zit nu thuis met een burnout terug bij mijn stiefmoeder. Het feit dat je enigzinds je eigen gedrag erkent, is heel veel waard. Ik heb geen eigen moeder gehad, die is overleden heel jong dus ik had niemand om op terug te vallen. Ik was wel heel braaf tot mijn 18de. Ik heb heel veel negativiteit gevoeld vanaf mijn stiefmoeder naar mij toe. Zij zat nooit fout, ik altijd. Meestal is gedrag echt verklaarbaar vamuit het kind gezien. Rustig praten en laten weten dat je klaarstaat voor haar is het allerbelangrijkste. Ook al is ze niet aardig, fight hate with love. En laat haar nooit merken dat jullie het over haar hebben, dat creert wantrouwen wat zich moeilijk hersteld. Ze wil zich niet de boeman voelen van het gezin of jullie relatie. Zo heb ik me alrijd gevoeld en dat heeft enorm veel druk gecreerd op mij. Liefde overwint het, begrip, enigzinds als dat lumij. Mijn stiefmoeder is heel koud, bedenk ook dat hoe jij bent opgevoed niks te makem heeft met hoe je het nu moet doen, iedere situatie is anders en ieder kind heedt andere aandacht en opvoeding nodig. Veel succes, mijn ‘ouders’ gaan nu uit elkaar, maar hun relarie was ook niet goed vanaf het begin, de communicatie gaat zo moeilijk met haar. 1 mening, 1 weg. Hopelijk lukt het bij jullie wel. Kijk longterm, ze is nu nog ‘maar’ 14 en kan nog dingen doen die ze misschien niet helemaL leeent of nog niet beter weet 🙂

  2. Jonathan

    Negeren…
    Dit is ook de methode die ik me inmiddels probeer aan te leren om conflictsituaties in ons gezin te vermijden. Het voelt als de laatste strohalm wanneer je alle andere opties hebt gehad.
    Hopelijk houd ik (en wij) het vol totdat mijn vrouw’s dochter opgehoepeld is uit ons huis al kost het me soms enorm veel moeite om maar weer mijn mond te houden. Nog een paar jaar en dan is ze “volwassen”…. en weg uit ons huis.
    Wanneer ik dan toch niet mijn mond kan houden ontaard dit vaak direct in een conflictsituatie waarin ik voor de zoveelste keer aan het kortste eind trek.
    Misschien mag ik het niet denken maar soms heb ik het gevoel dat zij erop uit is (zonder de nadelige gevolgen voor haar zelf in te zien) om ons samensgestelde gezin naar de knoppen te helpen. Alleen dit al sterkt me om vol te houden en naar het moment toe te leven dat ze vertrekt zodat het thuis weer gezellig wordt.

    • Pauline

      Dit is helemaal fout, vreselijk dat het kind dit moet meemaken. Zo mag je dus nooit praten over kinderen

  3. Petra

    Ik heb het gevoel dat veel mensen hun eigen kinderen allemaal veel beter opgevoed vinden dan hun stiefkinderen. Op zich logisch maar wel een beetje een blinde vlek. Een ander heeft aan jouw kinderen ook 100 dingen op te merken maar dat hoor je liever niet.

    Ook normale gezinnen kennen veel dezelfde problemen als hier beschreven. Wat ik jammer vind is dat veel mensen hier heel hard praten over hun stiefkinderen. Een kind is een kind, ook al zijn ze 17. Zij hebben niet om de situatie gevraagd en ook niet om een stiefouder. Een kind is van nature niet slecht.

    Mijn kinderen hebben een stiefvader en dat is ook niet altijd even makkelijk, voor ons allemaal niet. Maar ik probeer toch altijd het beste te blijven zien

  4. Jolande

    Ik heb altijd mijn stiefkind benoemd als leenkind. Inmiddels is het zo ver dat ik dat nooit meer zeg. Mijn stiefdochter is de boze heks zelve. Ooit vond ze het fijn dat haar vader weer een nieuwe relatie had en vond ze het geen probleem als ik bij hun zou intrekken samen met mijn dochter. Mijn stiefkind is nu 18 en mijn dochter 19. Als haar relatie uit is (Ze heeft er vele gehad), hoor ik van deze jongens hoeveel problemen ze thuis heeft en dat ze veel over haar vader en mij roddelt. Deze jongens hebben het zelf uitgemaakt omdat ze teveel problemen heeft. Zelfs haar vader verneemt nooit nieuws van haar. Verhalen horen we van de oma`s en de tantes. Ik heb veel voor haar gedaan, maar dit wordt niet in dank afgenomen. Mijn verhaal is verder kort. Want wat ik nu doe is totaal negeren. Als ze weg gaat naar school zegt ze: Doeg fijne dag. Mijn antwoord is dan: daag en verder niets. Aan tafel wordt ze heel duidelijk door iedereen genegeerd. Haar vader is haar zat omdat ze zoveel roddelt over ons. Er zijn mensen die dit tegen hem zeggen. Niet via mij dus. Niemand vraagt hoe haar dag was of wat er is als ze steeds zo zucht. Negeren mensen aan alle kanten. Wie weet donderen deze kinderen snel de deur uit. 1 ding weet ik wel. Als iemand mij zo het leven heeft zuur gemaakt krijgt het terug. Ze zal lang aan mij blijven denken.

    • Pauline

      Jammer dat je het zo negatief allemaal bekijkt, een kind heeft liefde nodig geen afgunst, hoe erg het ook is. Het zijn jongere mensen die nog heel veel fouten maken. En of je het nu roddelen moet noemen? Welk kind klaagt er niet over haar/zijn ouders. Ik denk dat je er als ouder beter boven kunt gaan staan en toch proberen positief te blijven ipv mee te gaan in het gedrag van het kind. Wat vreselijk voor haar dat iedereem haar negeert, daar zou je wel een heks van worden ja:-) van nature zijn kinderen niet boos idd, zoals hier boven ook gezegd. Probeer het op een nieuwe ochtend het is in een ander daglicht te bekijken. Ipv dat zij altijd de boze is, misschien wil ze gewoon een knuffel:)