Boos!

Vandaag ontvingen wij een mail van een stiefmoeder die ons toestemming heeft gegeven haar mail in onze weblog te plaatsen.

Vandaag is het weer zo’n dag en het is al een paar dagen zo, ik word boos wakker, hoe mooi de zon ook schijnt en hoe goed ik het eigenlijk ook heb.

Boos op hem en boos op zijn kids en boos op mezelf. Boos op de dag die komen gaat en op de tijd die zijn kinderen ‘inpikken’ van de tijd die ik met mijn kinderen door wil brengen. Boos op mezelf omdat ik weer JA heb gezegd dat ik de ‘oppas-taak’ op mij zou nemen. Ik wil nee zeggen en ik doe dat niet, of ik wil nee wil zeggen en doe dat wel. Wat ik ook kies het voelt nooit goed en ik voel mezelf lelijk van binnen. Ik kijk in de spiegel en hoor: “zo lelijk als u bent is er geen, u doet het gemeenst van iedereen”. En ik weet dat ik dat NIET ben. En dat ik eigenlijk alleen maar mijn grenzen aangeef of er juist over heen ga en dit alles heeft enkel en alleen te maken met mij. En soms woedt er een oorlog van binnen en daardoor voel ik me lelijk en ik wil me niet lelijk voelen want dat maakt mij BOOS!

een Stiefmoeder

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Roelof

    Ik herken wat jullie zeggen maar is het niet handiger om met elkaar te bedenken hoe we het best kunnen omgaan met onze situaties?
    Als we niet oppassen wordt het 1 grote klaagblog waar iedereen even kan uithuilen. Ook lekker af en toe maar persoonlijk zie ik liever tips, adviezen etc. Iemand suggesties?

  2. Ilse

    Ik zit te huilen achter de pc in de studeerkamer terwijl mijn vriend lekker met zijn dochter op de bank in de kamer zit. Ik moet nog 2 uur wachten tot mijn dochter thuiskomt. Ik zit te huilen omdat ik me net zo voel als Isa en als Di. Het zijn mijn verhalen. Ik ga er kapot aan en ik houd het niet lang meer vol. Mijn vriend is de liefste en de leukste maar niet als zijn kinderen er zijn. Dan is hij een vreemde en voel ik me niet thuis in mijn eigen huis. Ik heb buikklachten en huilbuien. En als er ook maar iemand zegt dat ik voor deze kinderen heb gekozen toen ik voor mijn vriend koos, dan ga ik slaan. Ik heb een verkeerde keus gemaakt toen ik ging samenwonen. Toch blijf ik hopen dat het goed gaat komen.

  3. Di

    Ach wat vind ik het vervelend om te moeten lezen dat mijn gevoelens dus niet vreemd zijn. Ik voel me net als Isa. Zodra we met z’n drieen zijn is het goed, komt stiefzoon over de vloer dan verandert de sfeer. Ik voel me alsof ik geen plek meer heb in mijn eigen huis. En dan word ik boos op mezelf. Dat kost zoveel energie, ik ben er af en toe kapot van en ik word er moedeloos van. Al die gesprekken over opvoedverschillen, de ex, de schoonfamilie die mij niet accepteert. Ik vraag me af waar ik aan begonnen ben.. Gaat dit ooit verbeteren?

  4. Isa

    Het gevoel dat wordt beschreven is voor mij zo herkenbaar…. Ook ik voel me regelmatig koud en gevoelloos en gemeen en slecht….
    En waarom???
    * Omdat ik het kind van de man waar ik mee samenwoon niet kan uitstaan.
    * Omdat ik eigenlijk niet voor haar wil zorgen, ik doe het wel, echter alleen maar in de zin van de normale huishoudelijke dingen.
    * Omdat ik liever heb dat ze niet bij ons is.
    * Omdat ik absoluut weiger haar bij me te hebben als mijn partner moet werken op tijden dat zijn ex-vrouw ook moet werken.
    * Omdat sommige mensen in mijn omgeving vinden dat ik me maar aanstel en vinden dat ik maar over mijn eigen grenzen heen moet ten behoeve van het slagen van het “gezin”. Het is zo gemakkelijk om als buitenstaander een oordeel te vellen!!!!!
    * Omdat ik geen fysiek contact wil met de dochter van mijn partner.
    * Omdat ik mijn partner soms gewoon voor mij alleen wil.
    * Omdat ik mijn partner zoveel verdriet doe.
    * Omdat ik eigenlijk gewoon geen stiefmoeder wil zijn!

    Ik zit helemaal niet goed in mijn vel, zit constant in een achtbaan van emoties en gevoel. Als ik met mijn partner (en/of mijn eigen dochter) alleen ben, voel ik me goed. Zet zijn dochter een voet over de drempel, draai ik om als een blad aan de boom en ben ik mezelf niet meer, ga ik bergafwaarts.

    Liefde overwint niet alles… Dat gebeurt alleen in sprookjes, niet in het echte leven.

    De beren op mijn weg zijn zo groot…

    Ik ben pas op deze weblog. Het voelt vreemd om zo openhartig te zijn tegenover volslagen vreemden. Maar wie weet, komt er iets goeds uit, iets waar ik moed uit kan putten.