Moedig voorwaarts

Naar aanleiding van een colum van Susan Smit

Leven in het nu, is tegenwoordig het motto. Kijk naar wat er nu allemaal goed is in je leven en put daar de kracht uit om te kunnen omgaan met die dingen die je nog graag wilt veranderen in het nu. Blijven hangen in het verleden of zorgen over de toekomst zijn nutteloze activiteiten. Is dat echt zo, vraagt Susan Smit zich af in haar colum.

‘Het is voorbij. Over. Een afgesloten hoofdstuk. Het boek is dicht!’ Vriendin C., herstellende van een verbroken relatie, zet de theepot hardhandig op tafel nadat ze de koppen van mij en haar andere vriendinnen heeft volgeschonken. De vrouwen vallen haar in alle toonaarden bij. ‘Goed zo,’ zeggen ze en wrijven goedkeurend over haar arm. ‘Voorwaarts, jij.’ ‘Niet blijven hangen in het verleden.’

We hadden het over de mode om niet terug te kijken naar wat voorbij is. Daaruit spreekt het keiharde oordeel dat alleen het heden de moeite waard is en dat het verleden heeft afgedaan en kan worden afgedankt. Er wordt gedacht dat mensen die terugkijken niet accepteren dat iets voorbij is en het tegen beter weten in willen vasthouden. Ik zou het omgekeerde willen beweren: mensen die niet durven te missen en om te zien, accepteren niet werkelijk de vergankelijke aard van de dingen.

Ik vind weemoed een troostrijke emotie. Nostalgische tranen zijn mooie tranen, wat mij betreft. Het betekent dat er iets waardevols in je leven was dat je tot in je diepste wezen heeft geraakt en wat je nog steeds op waarde schat. Bovendien ben je het niet werkelijk verloren. Je hebt je er destijds mee verbonden (anders had je er nu geen verdriet van) en dus is het nog deel van jou.

Misschien nemen we gewoonweg het verleden mee om in het nu te leven en gelukkig te zijn zodat we stappen kunnen nemen voor de toekomst? Want geluk kun je toch alleen maar in het nu voelen? Kunnen nostalgische tranen, tranen van geluk zijn?

Lees de colum van Susan Smit

Categorieën: Weblog

Comments

  1. imelda

    Ik heb er lang over nagedacht of ik op dit item zou reageren.
    Nostalgische tranen kunnen tranen van geluk zijn ja, en je leven van nu bouw je op de resten (puinhopen) van gisteren. Als je relatie voorbij is, ben je je toch wel heel erg bewust van de fouten die je gemaakt hebt, en bij het verder/opnieuw bouwen moet je daar toch rekening mee houden; je wil niet nogeens die fouten maken. En je bent niet voor niks met iemand getrouwd, hebt samen kinderen gekregen; dat is omdat je van die iemand houdt.

    En ja, het is goed af en toe stil te staan bij die resten…., maar tegelijkertijd bouw je steentje voor steentje verder aan je huidige leven. En af en toe ligt de bouw stil…. Dat geeft ook allemaal niks. Voor iedereen is dat anders, iedereen heeft een ander proces meegemaakt en zit anders in elkaar.

    Ik voor mij heb ‘t motto:
    Ik moet en ik wil en ik zal en ik ga door… (de volgorde verschilt nogal eens). Ik kan het me niet veroorloven om dat niet te doen. Ik heb ook nog 2 kinderen, en die zijn wel hun vader kwijt.
    Ik “val” ook nog weleens, maar sta toch altijd weer op, al is t soms wel met blauwe plekken…

    En toch is het nu weer een beetje “nostalgisch” … bijna een jaar geleden na het “afscheid” van mijn man. En ook al gaat ons leven volop door, toch staan we daar ook bij stil.