Daar komt de (stief)bruid….

Het is een koude winterdag in december en de klok staat op 14.00 uur. Ik adem nog even diep in en uit en geef Robert, mijn aanstaande, een kneepje in zijn hand. “Ben je er klaar voor?”, vraagt hij. Ik antwoord: “Zeker weten.”

Ik hoor hoe klassieke muziek zachtjes klinkt door de zaal van het trouwkapelletje en zet mijn eerste stap richting het altaar. Aan beide weerszijden van het gangpad zie ik mijn beste vrienden en familie staan en geniet intens van dit prachtige moment.
Voor mij lopen Sari en Yaron, de twee kindjes van mijn aanstaande. Sari heeft voor vandaag een prachtige donkerblauwe glitterjurk uitgekozen en blaast zeepbelletjes in het rond. Yaron draagt de ringen in een wit doosje en ziet er zelf uit als om door een ringetje te halen in zijn giletje.

Bij het altaar staat de Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand op ons te wachten. Tijdens het voorbereidingsgesprek met haar hebben wij het gehad over onze levens. Over het feit dat onze paden elkaar vaak hebben gekruist in de afgelopen jaren, maar wij elkaar uiteindelijk via het internet hebben gevonden.  

Vanaf het begin heb ik geweten dat hij twee kindjes heeft, maar daar heb ik mij nooit door laten tegenhouden. Robert heeft zich op zijn beurt nooit laten tegenhouden door het feit dat ik strenge ouders heb en pas met hem zou mogen samenwonen als wij zouden gaan trouwen. Het maakte ons niet uit hoe verschillend onze levensstijlen zijn, want wij zagen eigenschappen in elkaar die wij echt belangrijk vinden.

De ambtenaar neemt het woord en vertelt ons verhaal. Ik realiseer me hoe gelukkig ik ben, en trots op wat wij tot nu toe hebben bereikt. Na vandaag vormen wij samen een gezin. Weliswaar een samengesteld gezin, maar dat maakt ons juist zo bijzonder.

 

Phuong Nguyen

 

Categorieën: Weblog