Weblog Lena

Beste lezer,

Zeven jaar geleden leerde ik mijn huidige partner kennen en hij had destijds twee zonen uit zijn huwelijk. Zij waren toen 5 en 12 jaar oud.

Inmiddels wonen we een jaar samen en zijn de jongens fulltime bij ons in huis. Met de moeder hebben wij een redelijk gezonde relatie en ik heb er hard aan gewerkt om een zo transparant mogelijke communicatie te hebben met haar zonder haar deel te laten worden of maken van ons gezin. Zij geeft aan hier wel moeite mee te hebben als er foto’s voorbij komen op Facebook van onze etentjes, voetbal of vakanties. Ze heeft naar de oudste spijt geuit voor het hebben van kinderen en de impact is immens geweest. Hij heeft het contact dan ook geminimaliseerd. Hij wil graag rust en zijn aandacht op zijn studie focussen, want door haar eerdere keuzes aangaande beide mannen lopen ze op educatief gebied erg achter.

De jongste gaat nog wel met stipte regelmaat naar haar, maar vanaf 2017 wordt dit naar twee keer een zaterdagmiddag tot zondagavond gebracht. Dit omdat ze verder weg verhuisd naar haar vriend.

We proberen met ons viertjes een eenheid te zijn. Mijn vriend is internationaal chauffeur en dus alleen de weekenden thuis en ik werk zelf fulltime als boekhouder. Ik probeer het stiefmama zijn te combineren, iets dat wel eens emotioneel uitput en ik vergeet zoveel kleine dingen. Een goedgevulde agenda is dus mijn redmiddel. Mijn telefoon staat zo vol dat ik soms niet weet of ik gebeld word of weer herinnerd word aan een afspraak.

Waar ik echt van geniet zijn de momentjes dat we samen monopoly spelen of de jongste om mijn nek hangt tijdens het koken en mee snoept. Dat ze hun dankbaarheid tonen en uiten naar hun vader en mij voor het leven dat we ze geven. De aandacht, de basisbehoeftes en de bergen aan liefde die we beide hebben voor hen.

Mutti

Wat mijn hart deed gloeien was toen de oudste vroeg: “Hoe zeg je mama in het Duits?” Ik ben Duitse en antwoorde: ‘Mutti’ en toen vroegen ze beide: “Mogen we je dan Mutti noemen?” Uiteindelijk wenden alle partijen hieraan. Ik legde uit dat ik nooit hun moeder zou willen zijn, laat staan kunnen vervangen. Maar wat ze me gaven daarmee was een stukje erkenning en ze maakten me er nog meer deel van hun leven door.

Aan het eind van de dag maakt het niet uit hoe vreemd de andere voetbalmoeders me aankijken of hoe bepaalde mensen zich voelen bij de situatie. Onze structuur en keuzes werken voor onze mannen en ze bloeien er goed bij. Ik beloofde hun te allen tijde te beschermen en er onvoorwaardelijk voor ze te zijn en als zij goed in hun vel zitten en gelukkig zijn, zijn wij dat ook.

Ook mijn familie sloot ze direct in hun armen en ik heb een enorme dankbaarheid en respect gekregen voor mijn zussen en hun partners en mijn ouders. Er heerst ook bij mij thuis een gelijke monniken gelijke kappen mentaliteit en dus zijn onze mannen net zo veel neefjes en kleinzoon als de biologische.

Ik ben heel dankbaar dat wij de juridische ellende en zware financiële klappen niet hebben gehad. Wij zien in onze kring het uiterste van onze situatie.

Tot slot, mijn advies aan andere stiefmama’s zou zijn: ‘Erken eerst zelf je plekje en zorg dat de kinderen een volwassen voorbeeld hebben van hoe je behandeld wenst te worden, dit is je partners taak. Blijf bij jezelf en communiceer zoveel mogelijk met je gezin.’

Lena

Categorieën: Weblog