Balans opmaken

De balans opmaken na 6 jaar. We hebben de meeste valkuilen meegemaakt, elke keer besloten dat wij elkaar leuk genoeg vinden om de valkuil op te lossen of te ontwijken. Gestart met het opstellen van een Stiefouderplan met behulp van een coach. Ik hoop dat die zeven jaar ook echt zeven jaar zullen zijn. Ik voel dat ik aan het einde van mijn latijn ben, ik merk aan Peter dat hij ook wel klaar mee is.

Peter voedt nu zijn kinderen op met zijn ex. Ik voed mijn kinderen op met mijn ex. Ik heb geinvesteerd in een goede relatie met zijn ex.

Alles werpt zijn vruchten af. De kinderen weten waar ze aan toe zijn, de ex voelt geen concurrentie meer. Peter en ik zitten niet meer in elkaars vaarwater en ik heb de controle stukje bij beetje los kunnen laten. Ruzies zijn er haast niet meer of in ieder geval niet waar de kinderen tussen zitten.

Chapeau, petje af…. waarom voelt het voor mij dan niet goed? Waarom lijkt het alsof wij met ‘alle aanpassingen in het belang van de kinderen’, vergeten zijn of niet wisten hoe we ons eigen belang konden blijven beschermen? Aanpassingen in het belang van de kinderen is mooi en nobel en in elk boek wordt voornamelijk aan de kinderen gedacht. Echter, waar ik vind dat aan voorbij gegaan wordt, is liefde tussen partners versus liefde voor je kinderen. Liefde voor de kinderen is levenslang en onverbreekbaar, liefde tussen partners is betrekkelijk en een werkwoord.

Het moment dat een biologische ouder voor zijn of haar kind gaat staan, er voor zorgt dat er gebeurt wat wenselijk is voor het kind, is mooi, hebben kinderen in fusiegezinnen nodig. Meestal gaat dit goed maar heel soms, kan er ook een moment zijn dat de biologische ouder zich dan afkeert van de huidige partner omdat het belang van het kind eerst moet gaan.

Deze cruciale zeldzame momenten waarin de partner zich afkeert, zorgen voor barstjes in de relatie. Gezien de hectiek, de andere manier van leven dan in een kerngezin, de diverse exen en scheidingen binnen het fusiegezin, maken dat het moeilijker is de barstjes te helen.

Liefde in een partner relatie blijft een werkwoord. Ik verwacht dat we na de zeven jaar de focus wat meer op ons samen kunnen leggen. Werk aan de winkel, nieuw doel!

4 maart 2013

Wordt vervolgd.

Eerdere blogs van Johanna lezen?

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Dit

    Ina, Je hebt jezelf niet gegeven, maar weggegeven. Je hebt gelijk begin opnieuw!

    Johanna, Het samen is inderdaad belangrijk, er samen voor gaan dat is het uitgangspunt.
    Je kinderen horen erbij en delen in het gezin, maar het is wel delen en niet de dienst uitmaken. (dat gebeurt bij ons). Vanaf het begin duidelijk je nieuwe gezin vormgeven, daar hebben de kinderen even moeite mee, maar duidelijkheid is hierin het allerbelangrijkste dus dat is de inzet. Geduld maar wel duidelijk naar de kinderen en evt. exen toe. De exen bepalen niet hoe het nieuwe gezin functioneert.

    hartelijke groet,

  2. Ina

    Hoi,

    Ik ben in 2001 met een eerlijke” weduwnaar een relatie begonnen. Ik, gescheiden,15 jaar jonger, bracht 2 jonge kids mee, 1 van 16 jaar en 1 van 18 jaar. Zijn kinderen 10 jaar jonger, die waren destijds 35,en33,32 jaar oud. # van deze kids wilden niets van een nieuwe situatie weten, alles was negatief. beledigingen, kwetsen, hopen emmers kritiek en mijn vriend nu mijn man, vergoelijkte alles. In hun voordeel. Ik werd beledigd in het bijzijn van mijn kids, ook zij kregen er van langs. Ik moest alles vanaf het begin offeren. Mijn financiële zelfstandigheid. Mijn meningen moesten steeds aan gepast worden. Niets zou invloed hebben op mij, ons huwelijk. Ik ging kapot, heb in 2006 duidelijk afstand gecreerd, wenste geen invloed van deze 3. Ik wilde niets meer horen, weten, mijn man koos om met zijn kids om te blijven te gaan. Ik had natuurlijk direct weg moeten gaan. Maar ben er keihard voor gegaan. Niemand vroeg mij iets, men de hele familie beschuldigde mij. Mijn man wilde dat ik mijn onschuld aantoonde, wat ik natuurlijk niet kon, want hij sprak alleen met hun, achter mijn rug om. Maar hij behield een schone naam ik was een smerig wijf. IK??? Zo ken ik mezelf niet. Oprecht, betrouwbaar, eerlijk zijn mijn kenmerken. Ik ben onder zware huwelijkse voorwaarden getrouwd, er is niets vanuit gekomen. Hij heeft zich aan niets gehouden. Ik besta niet, alleen voor zijn financiële belang aangaande zijn bedrijf. Al die jaren heb ik keihard gewerkt op dit bedrijf,zwaar werk, tractor rijden, enz maar geen cent. De boerderij is verkocht er is geld door mij geïnvesteerd in deze boerderij maar geen cent heb ik terug gezien. Bij de verkoop van de huidige woning mocht ik ook niets aangeven. Een van de dochters was terug in zijn leven en stuurde zijn verdere leven aan en weer werd ik een smerig wijf. Als ik alleen al dit stukje lee, dan denk ik waar heb ik mijn verstand!! de beweringen dat ik geld van hem voor eigen doeleinden heb gebruikt/misbruikt mag ik weer aanhoren. Vrienden van hem komen binnen met verwijten dat ik vanaf het moment dat ik mijn prachtige bruids hoed op mijn hoofd heb gezet slechts uit eigen belang heb gehandeld. Iedereen mag mij schofferen, mijn man zit er bij en vertrekt geen spier, helpt mij niet, ik wordrt niet verdedigd mij niet. Ik ben uitsluitend voor zijn ding in het leven. Een warm vrouwe kichaam, een kruik in zijn bed, de huishouding moeten doen zoals hij commandeert, als zijn kids komen mag ik mijn mond houden en organiseren zij de rest van de dag of vakantie. Ze zorgen ervoor dat er letterlijk afstand tussen mijn man en mij komt, ik mag niet bij hem zitten, lopen, praten. Het is een grote troep. Vorig jaar ben ik bij de notaris geweest en heb vast laten leggen, dat er geen geld van mijn man(het is wel gezamenlijk inkomen) meer op mijn rekening wordt gestort. Wat er in het verleden is gestort, zonder tussenkomst van de notaris, heb ik terug gestort. Het mocht alleen gestort worden met tussenkomst van die notaris. Zijn kids zijn immers mede erfgenamen. Dit leven houd ik niet langer vol. Ik ben gesloopt en kapot, mijn naam is kapot, in huwelijks therapie geweest en mocht daar aanhoren hoe slecht ik was, papa en dochter, die zijn pas eerlijk en betrouwbaar. Ik ben gestopt om dit huwelijk nog te beleven. Ik leef alleen in deze relatie. De volgende stap ga ik zetten. een echtscheiding, en van voren af te beginnen, ik heb niets meer, mijn bezittingen en mijn privé geld is op, dus begin ik opnieuw op sinaasappelkistjes. Alles is weg waar ik 13 jaar mee gekomen een complete inboedel voor 6 personen, het beetje geld wat ik van mijn vorige scheiding heb overgehouden. Dan maar opnieuw beginnen. Ik woon nu in een glazen huis waar iedereen op mij mag schieten en mijn man doet een stap op zij en laat iedereen schieten. En zijn standaard antwoord, wat moet ik er aan doen, niet geweten, of denk je soms dat hij daar achter staat. Al mijn privé ligt op straat sinds ik bij hem ben. Maar zijn privé wordt afgedekt met list en bedrog, door spekt met leugens. Ik hoop dat het jullie beter vergaat, ik wens je alles goeds en liefde, maar cijfer je niet weg