Relatiecrisis? dl 1

“Kooitje klaar? Vogeltje dood, nee toch?’ Nou ik weet het niet. Ik weet wel dat liefde een werkwoord is en dat we de afgelopen jaren  ontzettend veel energie hebben gestopt in ons samengesteld gezin en  in alle afzonderlijke kinderen om ervoor te zorgen dat iedereen supergelukkig is. Hierdoor merkten we ook  dat de rek er even uit was! Het is druk geweest op  het werk bij allebei en ik heb daarnaast nog een intensieve opleiding gevolgd. Onze focus was overal op gericht,  behalve op elkaar.  Klinkt het dramatischer dan het is? Ja, zeker maar het is goed om even stil te staan bij dingen die minder goed gaan.  Als een man en vrouw met elkaar in gesprek gaan, merk je al snel dat er een groot verschil is (of kan zijn) in de communicatietechniek. Als je als man visueel bent ingesteld geef je graag dingen die je kan zien  en die tastbaar zijn: een bos bloemen , een doos chocola of een mooi sieraad. Als je als vrouw meer kinesthetisch bent ingesteld wil je iets voelen: een knuffel, een arm om je heen. Of als je auditief bent ingesteld wil je het juist horen: ‘ik houd  van je’, ‘ik vind je knap’, ik vind je lief’! Of je bent, om het nog lastiger te maken,  een combinatie van beiden (bv Visueel-Kinesthetisch). Dus eigenlijk bedoel je allebei hetzelfde in een relatie maar het komt er anders uit. Dit, in combinatie met misverstanden en  het vasthouden van bepaalde patronen, kan funest zijn voor je relatie.

Zo ben Ik ben thuis, bijvoorbeeld,  de facilitair manager. Ik regel alles, koop  cadeautjes, beheer de agenda en ik heb vaak het gevoel dat het allemaal niet echt wordt gezien.   Het is zo gewoon want het gebeurt toch allemaal?  Mijn partner is de incidentmanager.  Hij rent vaak van de het ene probleem naar het andere probleem (dochter die opgehaald moeten worden omdat ze voor de zoveelste keer een ov chip kwijt is, een telefoon die alweer kwijt is, zijn ex die hem dringend nodig heeft ivm de kinderen etc etc) of hij speelt Superman voor de buitenwacht. Hij redt iedereen behalve zijn eigen relatie. Klinkt dit dramatischer dan het in de realiteit is? Ja, maar het is goed om soms even over de rollen in een relatie na te denken. Wat gaat automatisch? Waar is er altijd strijd om?  Waar herken je bepaalde patroontjes?

Door dit besef kwamen we er gezamenlijk achter dat  we de focus weer op elkaar moesten  richten. We zijn 6 jaar verder en we hebben heel veel stappen ondernomen die positief zijn. We zijn ook druk bezig met onze gezamenlijke toekomst, want we weten dat we bij elkaar horen. Gelukkig is er nog voldoende passie in onze relatie!  Als gezin zijn we gegroeid, maar ook individueel hebben we een bepaalde ontwikkeling meegemaakt.  Door met elkaar te blijven praten kom je een stap verder en kweek je wederzijds begrip. En dan gaat het gesprek ook eens over elkaar, over de liefde die je voor elkaar hebt,  in plaats van altijd maar weer over de kinderen. Hoe wij dat precies hebben aangepakt lees je in de volgende blog. Wordt vervolgd dus!

7 december 2012

Eerdere blogs lezen van Judith?

Categorieën: Weblog

Comments

  1. gerdi

    heel herkenbaar, dat verschil tussen mannen/vrouwen. Ik wil zo graag blijven communiceren over wat er goed en niet goed gaat, om dingen helder te krijgen en te verbeteren. Mijn partner vindt het belachelijk dat onze relatie dat nodig heeft, want een goede relatie loopt vanzelf. Met 6 kinderen, een overleden echtgenote van hem, gezondheidsproblemen en zijn kinderen die mij van alles de schuld geven (zij zijn nu volwassen) ik weet het even niet meer, heb het idee dat ik tegen een muur loop, men wil mij graag doen geloven dat ik de lastige, de vreemde eend in de bijt ben, maar ik signaleer zoveel in alle onderlinge relaties dat ik het niet kan wegstoppen. Ik heb besloten mijn grenzen aan te geven, maar nu valt iedereen over me heen. Ik ben degene die moeilijk doet. Doorgaan of slikken en me anders/
    oppervlakkiger voordoen dan ik ben?