Omgangsregelingen

Mijn kinderen zijn full time bij mij en zo nu en dan bij hun vader. De kinderen van Peter hebben twee hele verschillende levens. Ze wisselen een paar keer per week van woning.

Ik denk dat het wonen/nestelen in één huis goed is voor een kind omdat dit het meeste in de buurt komt van een kerngezin. Dit kan door de optie dat de kinderen altijd bij één ouder wonen of door de optie dat de biologische ouders om de week switchen van huis.

Mijn vriendinnen hebben bijna allemaal co-ouderschap. Bij de een gaan en staan de kinderen waar/wanneer ze willen. Een andere vriendin wisselt 1x per week en heeft dus altijd de kinderen op dezelfde dagen. Weer een ander doet week op, week af. Wat ik zie is dat de ouders regelmatig vrijheid genieten en de kinderen het er moeilijk mee hebben dat ze steeds switchen. Ik snap deze kinderen wel. Ik kan het switchen van onze diverse gezinssamenstellingen ook moeilijk aan. Steeds een andere dynamiek, andere belangen. De kinderen die een andere plek in de rij krijgen. De relatie tussen Peter en mij die dan ook weer veranderd. Ben je net aan elkaar gewend, verandert alles weer opnieuw!

De tendens bij echtscheiding lijkt op dit moment het co-ouderschap waarbij de kinderen één of meerdere keren per week switchen van woning. Waarom? Uit eigen belang of in het belang van de kinderen?

Ik heb wel eens gelezen dat stiefvaders makkelijker in te passen zijn in het fusiegezin dan stiefmoeders. Het zijn ook vooral stiefmoeders die een hulpvraag hebben over hun fusiegezin. Mijn direct hierop volgende vraag is dan ook, waarom kiezen moeders voor co-ouderschap in de wetenschap dat er wellicht ook een stiefmoeder is? Zijn de moeders zich wel bewust van hun eigen impact hierop?

Ik ken gezinnen waarbij co-ouderschap goed gaat met de stiefmoeder maar ik ken ook gezinnen waar dit niet het geval is. Inmiddels denk ik te weten dat het wel/niet slagen van de rol als stiefmoeder onlosmakelijk verbonden is met de instelling van de biologische moeder naar de stiefmoeder. Hoe graag wil de biologische moeder ‘echt’ een co-ouderschap. Hoeverre heeft de biologische moeder een dubbele agenda en wil eigenlijk geen co-ouderschap maar heeft ze om andere redenen toch gekozen voor co-ouderschap. Vindt de biologische moeder de stiefmoeder wel aardig/leuk/lief genoeg. Dit speelt allemaal mee in de rol van stiefmoeder in het nieuwe gezin. Dit heeft alles te maken met loyaliteit van de kinderen naar hun moeder en dat is ook goed.

Mijn conclusie is dan ook: Bij co-ouderschap is de slagingskans van het gezin van de vader belangrijk voor het welbevinden van de kinderen en de moeder blijft hierin de belangrijkste schakel. Ik ben in mijn omgeving inmiddels gestart om hier over te praten. Want ook wij, stiefmoeders hebben hierin een rol. Als wij de biologische moeders als belangrijkste schakel kunnen zien, hebben wij hier ook naar te handelen. Het is een soort van vicieuze cirkel. Laten we vooral voor ogen houden dat de kinderen in fusiegezinnen niet op een tweede scheiding zitten te wachten dus zowel de moeders als stiefmoeders, ga ervoor, make it happen!

26 november 2012

Eerdere blogs lezen van Johanna?

Categorieën: Weblog

Comments

  1. ilse

    Hoi
    Wij hebben ook co ouderschap
    1 week hier en 1 week daar.
    De co ouderschap is in werking gezet sinds dat wij ook ons eigen dochtertje hebben. Maar ik merk dat sinds de co ouderschap er is ik 7 dagen met een kleine zit die goed slaapt en eet en nooit huilt. Maar zodra de dochter van mijn man dus een week hier is (ze is 10 jaar) dan heb ik 7 dagen dol met mijn dochter van bijna 2. Ze eet slecht drinkt slecht. Word 4 a 5 keer per nacht huilend wakker. Ik weet niet meer wat ik moet doen mijn man Iet het niet. Maar zodra op vrijdag mijn mans dochter terug naar de moeder gaat slaapt ze savonds gelijk in en slaapt heel de nacht Door zonder wakker te worden.
    Maar ik weet niet meer wat ik nu moet doen.
    Heeft iemand een idee of dit ook mee gemaakt
    Mvg

  2. Bianca Tummers

    Weet je het kan soms ook andersoms zijn. Ik ben biologische moeder.
    Het heeft niet alleen te maken met de biologische moeder en haar instellingen. Het heeft te maken met de instelling van alle partijen. Alle partijeen zullen bereidt moeten zijn zich te verdiepen in de dynamiek van het samengestelde gezin hun verwachtingen en een samenewreking moeten creeeren waarin ieder gezien wordt waardoor het in belang van de kinderen is.
    Ik heb een co-ouderschap wat volledig in de soep loopt omdat de stiefmoeder en mijn ex zichzelf isoeleren en totaal de dynamiek van het samengetselde gezin ontkennen. Gevolg is dat het voor de kinderen enorm belasten is zo te leven. Er wordt van hen gevraagd zichzelf te splitsem, omdat er geen plek is voor de bioogische moeder.heeft ook een co-ouderschap. met de biologische moeder is een fijne samenwerking. Waarom omdat ieder zijn plek heeft zijn rol en er vanuit het belang van de kinderen gedacht wordt. Realistisch in het kader van het samnegesteld gezin. Gewoon anders.

    Het is beetje kort door de bocht om biologische meoder verantwoordelijk te maken. Ieder heeft zijn iegen verantwoordelijkheid en er is een gezamelijke verantwoordelijkheid, die wordt makkelijker te delen wanneer je kennis over samengestelde gezinnen hebt en inzet om met respect met elkaar om te gaan.

    Vaak is het probleem het territorium en verschillende verachtingen heel complex!!!
    Aan de andere kant ben ik stiefmoeder, mijn partner

  3. hanny

    Samengesteld gezin bent zowel jij als moeder stiefkinderen op elkaar aangewezen en zitten in hetzelfde schuitje, lijkt me Zo,!!! Dus wat je zegt geldt voor beideN….. of zie ik dat verkeerd? Ja, toch!!! Of tóch niét. Veel inzicht!!! En lichtvoetheid t.a.v probleempjes.

  4. Judith

    Beste Johanna, ik had blijkbaar even een hele grote frustratiemoment want ook ik ben maar een mens en dat uit zich soms op deze manier. Toen ik echt jouw advies liet bezinken dacht ik, en dit inzicht kwam terwijl ik de trap afliep in mijn huis(!), ja Johanna heeft wel gelijk. Het is een vorm van sturing en controle loslaten. Echter, als actie – en doelgericht persoon (en dat is wel 1 van de succesfactoren in mijn leven en ik zie dat ook terug in mijn huidige leven, hoe mijn zoon positief in het leven staat en langzamerhand mijn huidige partner ook) weet ik ook dat alles oorzaak gevolg is. Ik gun daarom iedereen het allerbeste en ook mijn bonuskinderen. En door het letterlijk los te laten en de fysieke agenda bij mijn partner en zijn ex te houden (waarbij zijn ex ook nog eens regelmatig dingen laat liggen) weet ik nu al dat de wet van oorzaak – gevolg in deze situatie betekent dat er heel veel dingen niet of nauwelijks van de grond zullen komen. Maar weet je, Johanna, gesterkt door jouw advies: dingen zijn zoals ze moeten zijn en ook zij moeten gezamenlijk hun pad leren lopen, ook na de scheiding, dus door dit stuk bij hun geeft het mij en meer rust, laat ik hun zelf nieuwe inzichtigen vergaren en dan duren zaken maar wat langer, het is niet anders. Is ook een onderdeel op mijn eigen pad dat ik moet leren lopen!

    • Johanna

      Beste Judith,

      Vanwege de nieuwe website had ik niet eerder door dat jij al je postings aan het doen was :-). Eigenlijk wel goed dat ik niet heb gereageerd. Ik vind het super hoe je het hebt gelezen, hebt gereageerd en daarna hebt nagedacht. Mijn complimenten! Ik als control freak herken wel control freaks ;-). Goed van je, hou de rust lekker vast want weet je, alle voorbeelden die jij beschrijft, been there, done that! Frustratie alom. Inmiddels gaan mijn man en zijn ex hun eigen weg, een weg waarin ik vind dat ze heeeeeeeel veeeeeel laten liggen want mijn toegevoegde waarde (inderdaad ook in mijn werk en zie ik ook bij mijn kinderen) is groot en in mijn ogen onmisbaar, maar… het is wel hun weg.

      Ik hoop gauw weer iets van je te lezen. Zo heb ik al wat paden bewandeld en jij ongetwijfeld ook. Ik sta open voor jouw adviezen, zeg ze gewoon, dan ga ik ook reageren, reageren en nadenken want geloof mij, ik heb nog zoveel te leren…

      Fijne dag,

      Groetjes Johanna

  5. judith

    Hoi Johanna, nou het ligt wat ingewikkelder dan het lijkt. want het zijn echt fysieke agenda’s waar het meestal op stukloopt. Ik geloof dat als de communicatie goed is tussen mensen, niet een leuk, maar goed het voor iedereen efficienter werkt. Simpel voorbeeld. Mijn ex belt mij dat ze zijn hele familie op vakantie gaan en dat onze zoon ook meemoet. Hij regelt en betaalt alles maar wil dan wel weten hoe en wat. 1 telefoontje (heeft dan al ook met onze eigen zoon gesproken) meer in het kader van fysieke agenda, mijn planning en ook wel mijn toestemming als moeder. even later zit hij bij het reisbureau alles te boeken en nog lekker goedkoop op want vroeg! Is een verschil dat ik dus niet rechtstreeks kan communiceren met de ex van mijn partner want dat wil ze niet. niet persoonlijk, telefonsch, niet per mail en niet per sms! Dat kan en daar heb ik dan ook respect voor. In de praktijk loopt het bv hier op stuk. Zij belt haar ex om te vragen of hij hun zoontje naar zwemmen kan brengen. Hij kan niet want staat id zaak dus is een nee.zij moet verder gaan zoeken. Hij had mij kunnen bellen om te vragen of ik kon, want ik ben bv vrij, maar dat heeft zij liever niet dus gemiste kans. Of ik zie een goedkope vakantie op internet. maar kan niet rechstreeks met haar communiceren dus moet via hem. hij is een man dus laat dat weer een paar dagen liggen. Tegen de tijd dat zij contact hebben gehad, zij erover na heeft gedacht, dit terug heeft gekoppeld etc etc is deze vakantie niet meer voorhanden. Is niet lullig bedoeld maar de vrouw regelt vaak de agenda’s. In het geval van mijn ex, toen hij net een relatie had en ik hem belde voor allerlei vakantie dingetjes, atv dagen op school etc etc zei hij op een dag, weet je wil je het aub met haar regelen want zij beheert de agenda net als ik thuis de agenda beheers.Nou dat was lekker gemakkelijk en sindsdien loopt dat als een trein dus al is het puur uit praktisch opzicht…ik hoef niet met de ex van mijn partner te vrijen zeg ik altij d maar een normale omgang waarbij een goede communicatie tussen ons tweeen mogelijk is, zou al heel veel winst kunnen opleveren!

  6. Judith

    Hoi Johanna, ik ben het niet helemaal eens met de agenda’s tenzij ik fysieke agenda’s bedoelt en jij andere agenda’s? Mijn partner heeft een eigen zaak en werkt daardoor ook onregelmatig (ik trouwens ook maar ik kan ook weleens thuis werken). concreet betekent dit dat ik in al die jaren zijn back up ben op verschillend vlak richting de kinderen. Daar komt ook nog bij dat wij, ondanks dat we geen co-ouderschap hebben, ervoor hebben gekozen wel samen klaar te staan voor ons samengesteld gezin. Zo bracht hij mijn zoon weleens naar een tenniswedstrijd als ik het niet redde qua werk of neem ik zijn zoontje mee naar de kinderboerderij of dierentuin omdat we allerbei gek van dieren zijn. Juist het heel erg scheiden van alles zou juist heel star en dogmatisch overkomen in ons geval want wij wonen tenslotte samen in 1 huis. Ik weet ook de reden waarom zij een ‘happy family’ zonder mij wilt zijn, dat heeft ze ook meerdere malen aangegeven. Toen zij en mijn partner uit elkaar gingen dacht zij dat het een bevlieging was (al sliiep hij al een jaar op zolder en hadden ze al allerlei afspraken over uit elkaar gaan) maar toch hoopte ze, we hebben ruzie, we gaan uit elkaar en dan komt hij erachter dat hij niet zonder haar of de kinderen kan ofzo? (deze info heb ik uit nabije familie en vrienden). Feit is echter dat hij bij zijn moeder tijdelijk introk omdat het huis in de verkoop stond en echt klaar was met de situatie. Toen leerde hij mij kennen, we kregen een relatie en de rest is geschiedenis. Ze heeft dus tegen iedereen die het horen wil gezegd dat ik dus eigenlijk haar leven heb afgepakt want ze hoopte dat als hij tot bezinning (???) bij zijn moeder was gekomen hij vast met hangende pootjes terug was gegaan. dus als hij mij niet had ontmoet, verliefd geworden etc etc. Is dus een heel moeilijk verhaal. Ze vindt het lastig loslaten al heeft ze ca 2 jaar erna ook zelf een nieuwe vriend gekregen. Ze verkondigt ook dat zij mij niet accepteert en daarom negeert. Voor mijn partner is dit praktisch ook lastig omdat wij natuurlijk samenwonen en samen ook regels, afspraken, opvangmogelijkheden, roosters en agenda’s hebben! en het vervelende is (vandaar de ups en downs) dat wanneer het haar goed uitkomt besta ik niet, of bedreigt ze me en scheldt ze me uit (ja heb alles al meegemaakt maar probeer kalm te blijven) en zegt ze tegen hem dat ze het heus wel alleen afkan en hem niet nodig heeft. Totdat er een probleem of incident is, en wannee rhet haar dus goed uitkomt, gaat ze opeens zoete broodjes bakken want dan heeft ze hem nodig (de up!) en dan is wel weer bereid dingen uit te praten of mij tenminste te groeten of neutraal tegen me te doen. Totdat ze weer eens door het lint gaat (dat is dan weer een down!) en op de achtergrond van dit slechte toneelstuk voeden wij kinderen op, doen we dingen met ze, nemen we ze mee op vakantie, helpen we ze me t hun huiswerk, behandelen we hun moeder neutraal en hopen we dat het ooit echt goedkomt maar is niet altijd makkelijk. Niet voor ons maar vooral niet voor de kinderen. Klinkt heel erg en soms is het ook erg maar de laatste tijd is het weer redelijk stabiel maar ik heb ook in het begin dingen meegemaakt van: ‘ik vind jou lief maar mijn moeder zegt dat ze je haat’ probeer dan maar gewoon door te gaan met dineren als je stiefzoontje dit tegen je zegt. We hadden nog een prille liefde en ik stikte letterlijk in mijn aardappel die dag!:-( Maar ik wil niet negatief zijn, ik zie ook vooruitgang juist en ook omdat ik dingen loslaat. En mijn vorm van controle heeft niet eens te maken met hun maar meer het feit dat als er fysieke agenda’s van 3 gezinnen geregeld moeten worden waarvan ik weet dat die andere 2 gezinnen ook weer te maken hebben met derden is het soms gewoon niet gemakkelijk en dan weet je ook dat als iedereen een beetje meewekt alles gewoon wat gemakkelijker is.wordt vervolgd

  7. Johanna

    En nu ben ik de clou vergeten te zeggen. Toen ik mijn ‘plek’ beter kon bepalen en daardoor haar ‘plek’ beter zichtbaar werd, kwam de relatie tussen haar en mij ook in een gunstigere hoek terecht. Noodzaak is dat ik verstand en gevoel uit elkaar hou. Alles wat ik schrijf vind ik verstandelijk. Gevoelsmatig is een heel ander verhaal!

  8. Johanna

    Hoi Judith,
    Probeer eens te kijken naar ‘waarom’ de ex van je partner een grote happy family wil zijn maar dan zonder jou. Dit kan soms uitermate verhelderend werken. Ik ben er in de loop der jaren achter gekomen dat ik als ‘control’freak probeerde over haar kinderen meningen te mogen hebben of controle uit te oefenen (al was het maar voor de agenda!). Mijn mening over de ‘waarom’ het niet goed ging met haar kinderen vond ik net zo zwaar als haar mening. Dit is natuurlijk altijd onzin. Ik heb te leren gehad dat ik hoe dan ook nooit die taken en meningen kan en mag hebben. Mijn agenda hoort niets met haar agenda te maken te hebben. Ik heb met mijn man te maken en hij met zijn ex. Dit zijn twee verschillende agenda’s! Kinderen zijn op de wereld gezet door twee volwassenen en juist het systeem van deze twee volwassenen heeft de kinderen gemaakt tot wat ze zijn. Het zijn dan ook die twee volwassenen die de kinderen het beste ‘kennen’ en kunnen doorgronden. Enkel door naar zichzelf en hun ex partner te kijken. Ben ik nog een beetje te volgen? Lastig hoor met woorden iets duidelijk proberen te maken.

    Bottom line, ik sta naast mijn man. Naast mij staan mijn kinderen, naast mijn man staan zijn kinderen en daarnaast staat weer zijn ex. Ik heb te dealen met mijn man en hij met zijn ex.

    Sterkte met jouw wel en wee en heel veel succes met het ‘leuk’ gaan vinden van de ex van je man, dat is ook een belangrijk goed denk ik. Ik wens je daar alle kracht voor.

    Groetjes Johanna

  9. Karin

    als ik het goed lees, staat in deze blog dat het beter is voor de kinderen dat ze zo veel mogelijk bij één ouder zijn, na scheiding. Maar hoe zit het dan met die andere ouder? Jammer, je ziet je kinderen bijna nooit meer? En waarop is dat dan gebaseerd? Welke ouder heeft dan voorrang? Ervanuitgaand dat je beiden graag je kinderen om je heen wilt, MAAR nog belangrijker: dat je je kinderen ook evenveel contact gunt met hun andere ouder. Lastig verhaal. En ik denk dat het nooit zo eenduidig is.

    • Johanna

      Beste Karin,

      Mijn mening is erop gebaseerd dat er geen enkele ouder voorrang heeft maar het kind. Mijn mening is dat als de ouders naar zichzelf willen kijken na een scheiding ze het kind vergeten. Had je maar niet moeten scheiden is een harde zin maar blijf ik waar vinden. Ik zeg deze zin ook regelmatig tegen mijn man. Waaromn? Over het algemeen is iedereen schuldig aan een scheiding en heeft iedereen keuzes om niet te scheiden maar dit is een hele andere discussie. Kijk na scheiden enkel en alleen naar het kind en het antwoord kan per kind verschillend zijn. Als het antwoord niet past in het straatje van de ouders, maak het antwoord dan passend in het straatje!

      Groetjes Johanna

  10. Judith

    Hoi Carla bedankt voor je reactie. Ik vond het leuk om afgelopen weekend de vrouw van mijn ex te zien en zij vraagt dan : hoe is het met ONS kind en daarmee bedoelt ze dus het kind van mij en haar man. Zo blij dat dit gedeelte heel erg goed gaat. Wat de ex van mijn partner betreft zijn het ups en downs want zij wil een grote happy family zijn maar dan zonder mij erbij hahhaha! Binnenkort hebben we weer eens een gesprek omdat zijn beide kinderen momenteel niet echt goed gaan op school. Zij wijt dat voornamelijk aan de scheiding terwijl wij ook andere oorzaken zien zoals structuur, rust, reinheid en regelmaat! Maar wie zijn wij om over een ander gezin te oordelen! Het gesprek zal voornamelijk gaan over als 1 blok optreden wat betreft regels en opvoedafspraken rondom hun 2 kinderen die in 2 gezinnen leven (zij heeft ook een nieuwe partner), nou ben dus erg benieuwd en zal vast wel weer onderwerp zijn voor een nieuwe blog!

  11. Carla

    Ik heb een co ouderschap met mijn ex. Ze zijn 8 nachtjes bij mij en 6 bij hun vader.
    De kinderen waren erg klein toen wij uit elkaar gingen, 5 en nét 2. Ex had een ander maar ik heb wel altijd gevonden dat dat een probleem tussen mij en hem was en daar de kinderen niet de dupe van mochten worden. En voor hun is hun vader net zo belangrijk dan ik dat ben.
    En het gaat goed! Tuurlijk is het omschakelmoment even weer wennen,maar ik merk dat ze wel een hele goeie band met hun vader hebben.
    Overigens hebben wij ook geen ruzie en gaan op een zakelijk vriendschappelijk nivo met elkaar om. We gaan samen naar ouderavonden en zijn ook allemaal aanwezig bij de nodige turnwedstijden.
    Zijn vriendin is qua persoon niet mijn type.. Maar ze is wel goed voor mijn meiden, doet leuke dingen met ze en zorgt goed voor hen. Mijn meiden vinden haar ook leuk en lief en voelen zich goed bij haar. En dat is voor mij het belangrijkste. Ik hoef verder niks met haar, regel de dingen met mijn ex en hij communiceert het met haar. Dit gaat prima en als ik iets heb wat me ergert dan spuug ik mijn gal buiten de kinderen om bij een vriendin.
    Ik durf nu wel toe te geven dat een weekend zonder kinderen wel lekker is. Vrije tijd en tijd voor elkaar is altijd ook heel fijn. Maar dat is niet de reden geweest en als het niet goed zou gaan dan nam ik ze ook ala minuut volledig!
    Vraag mijn kinderen ook regelmatig en ze vinden het nog steeds een goede oplossing. Mijn jongste is wel wat meer op mij gericht maar de oudste is daarintegen een papa kindje. Zo zou het ook in de “gewone” situatie zijn en daar is ook niks mis mee! Ze mogen altijd bellen maar we proberen dit niet heel erg te stimuleren om de eenvoudige reden dat heimwee dan wel erg snel om de hoek komt kijken en ze onnodig pijn doen. Maar zoals laatst heeft mijn dochter een 10 op haar topo gehaald en dat moet ze dan toch even vertellen, dat is super natuurlijk dat het zo kan.
    Ik ben aan de andere kant ook stief co moeder..;-)
    Mijn partner heeft ook een co ouderschap. In grote lijnen hetzelfde verhaal alleen leeft de biomama nog in de veronderstelling dat het one big happy family moet zijn. Liefst zou ze alle feestdagen gezellig samen vieren enzo.
    Dat gaat mij te ver, samen op een voetbalveld staan om een wedstrijd van stiefzoon te bekijken of naar het diplomazwemmen van stiefdochter is prima, heel normaal en niet erg. Maar gezinsdingen beperk ik tot mijn gezin. Zij heeft ook veel meer bevestiging nodig bij de dagen dat ze bij haar zijn en is erg chaotisch. Vergeet dus veel met als gevolg dat er (bijna) dagelijks sms contact is.
    Dit is wel eens storend, het voelt dan alsof ze nog steeds deel uitmaakt van onze relatie en daar worstelen wij nog wel eens mee. Verder is het contact oke. Ze zegt geen gekke dingen over mij en ook mijn vriend en zij hebben samen contact en hij communiceert dit naar mij toe. Geen spanningsvelden over vakantieregelingen en allerlei geldzaken..

    Dus het co ouderschap verloopt hier relaxt en de kinderen voelen zich daar goed bij!

  12. Judith

    Mooi stuk. Wij wilden co-ouderschap maar de biologische moeder wilde niet. Nou is onze relatie niet echt geweldig en dat speelde ook mee. Ik heb een hele goede relatie met mijn ex, zijn vrouw en hun dochter (halfzusje van mijn zoon). Die is zo goed,dat hun dochter, dat biologisch eigenlijk helemaal niets is van mij, gewoon langskomt, speelt, slaapt en echt ook bij mijn gezin hoort! Zijn ex daarentegen vond meer zeggenschap(omdat de kinderen vaker bij haar waren) hebben en de alimentatie zwaarder wegen dan de co-ouderschap, In de praktijk kwam het erop neer dat de kinderen erg vaak bij ons(niet om de week maar procentueel berekend was het op den duur 55% bij haar en bv 45% bij ons totaal) waren (wat wij niet erg vonden) maar dat wij alleen niet zwart op wit co ouderschap hadden maar wel alimentatie en haar vermeende extra zeggenschap omdat ze bij haar staan ingeschreven. We hebben het maar losgelaten op een gegeven moment. Ik ben het wel eens met Johanna dat een goede co-ouderschap staat en valt met een goede omgang tussen stief- en bio moeder! Uit onderzoek blijkt nog steeds dat stiefvaders het vele malen gemakkelijker hebben dan stiefmoeders!!! wordt vervolgd!