En dan?

‘Een fusiegezin is anders dan een traditioneel gezin maar partnerschap en liefde voor jezelf zijn in beide situaties het belangrijkst’. Deze zin kwam ik tegen op twitter toen ik midden in mijn nieuwe strategie/aanpak zat en dit nog aan het uitwerken was. Zo waar… Het accepteren van dit gegeven heeft bij mij velen jaren gekost maar het voelt alsof het nu zover is. Ik lijk op een punt te zijn waar andere mogelijkheden zich blijken te openbaren.

Ondernomen acties:

Ik heb Peter gevraagd om voortaan met de moeder van zijn kinderen te communiceren met zijn eigen email adres of telefonisch ofzo. Zo ben ik niet overal van op de hoogte maar is Peter wel helemaal zelf verantwoordelijk voor de communicatie en voor de feedback. Daarnaast heb ik besloten dat wat ‘men’ adviseert ook waar blijkt te zijn. Ik heb niets te maken met de opvoeding van zijn kinderen. Zijn kinderen hebben al een moeder. Ik wist dat wel en ik wilde ook geen moeder voor ze zijn maar mijn moederrol in huis is er wel. Ik kon hier mijn weg niet in vinden. Ook dit heb ik aangepakt. Ik heb alleen nog de moederrol over mijn drie kinderen. Ik verzorg kind C en D nog wel maar alleen als Peter er niet is.

Welke zaken hadden wij al uitvoerig besproken, ruzie over gemaakt en afgesloten:

Op 1:Geld? Vanaf dag 1 van onze relatie gaan alle kosten van mijn kinderen van mijn kinderrekening en alle kosten van zijn kinderen van zijn kinderrekening. Ik heb daarnaast met de vader van mijn kinderen hierover te communiceren en Peter met de moeder van zijn kinderen. Dit werkt prima. Kiest Peter ervoor om merkkleding te kopen en ik voor ‘goedkope’ kleding en een musical bezoek dan kan dit zonder problemen. Zijn manier en mijn manier, dit werkt echt ontzettend goed, dit kan ik iedereen aanraden. Als een van beide een tekort heeft, dan wordt dit naar evenredigheid met alle vijf de kinderen opgelost.

Met stip op 2: Regels? Wij hebben gewoon geen gezamelijke regels. Wij zijn het zelden met elkaar eens. Ik heb mijn regels voor mijn drie kinderen en hij heeft zijn regels voor zijn twee kinderen. Niet makkelijk, nee dat klopt maar voor ons prima uitvoerbaar.

En eigenlijk zegt bovenstaande alleen maar wat Peter en ik eigenlijk vanaf dag één van onze relatie weten en wat wij heerlijk vinden! Ik stem VVD, hij stemt PvdA. Ik heb een glimmende trouwring met diamantjes, hij een matte trouwring uit dezelfde serie maar dan net iets anders. Ik hou van hem en hij houdt van mij. Dat blijft het belangrijkste, onze liefde.

9 oktober 2012

Wordt vervolgd.

Vorige blogs van Johanna

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Johanna

    Ik ben onderweg voor mijn werk paar dagen. Snelle reactie, Jeetje Judith, jouw verhaal is mijn verhaal! Kom ik op terug.

  2. Judith

    Beste Vera, voor mij was loslaten het toverwoord. Mijn partner is ook het type van de ‘slappe houding’. Mijn zoon weet dat ik streng doch rechtvaardig ben dus hij weet ondertussen precies waar hij aan toe is (net als zijn echte vader ook zo is). Maar ja de stiefjes hadden veel moeite met de situatie. Zowel mijn partner en hun moeder zijn van de laissez faire opvoeding. Voor mij een gruwel uiteraard maarja wat moet je doen. Ook ik had het probleem: mijn zoon klaagde waarom hij wel zijn bord moest leegeten maar de stiefjes dus niet! Na een hoop strijd gaf ik het op en zei ik op een dag 1 op 1 tegen mijn zoon: ik heb andere doelen voor jou in mijn/ons leven. Klinkt cru maar een kind is ook het product van de ouder. Zoals ik met normen, waarden, beleefdheden ben opgevoed wat mij veel heeft geholpen in mijn leven, dat wens ik ook voor mijn zoon. Als mijn partner en zijn vrouw andere wensen hebben is dat hun ding. Echter, na een heel veel strijd zijn er een aantal basisregels thuis zoals (niet lachen): handen wassen na toiletbezoek, geen scheetjes aan tafel, geen films van boven de 12 voor de kids onder de 12, op tijd naar bed als ze bij ons zijn en elke avond douchen. Is geen hogere wiskunde maar als ik deze basisregels niet had opgesteld waren we nog verder van huis. Veel succes in ieder geval ik weet uit ervaring dat het lastig is en lastig blijft!

  3. Johanna

    Beste Vera,

    Als ik er goed over nadenk dan blijkt dat ‘basale’ regels per persoon ook al anders zijn. Daarnaast komt dat jij zegt ‘terechte’ kritiek maar ja, wat is terechte kritiek, dit is een rechtstreeks verband met de ‘basale’ regels. Hier zie je dan ook al de conflicten die kunnen ontstaan want wat zijn jouw normen en waarden en wat zijn die van hem. Je hebt al een leven achter de rug met je ouders en daarna de vader van je kinderen. Je ex idem dito. We zijn gewoon allemaal al deels gevormd en dat maakt dat ook de ‘basale’ regels en normen en waarden niet met elkaar overeen hoeven te komen. Wij hebben hier in huis geen gezamenlijke regels. Zelfs het ‘bord leeg eten’ principe hanteren wij niet gelijk terwijl we wel aan dezelfde tafel eten. Het is net alsof je kinderen vriendjes of bezoek hebben, die gaan ook niet mee in de huisregels, daar ga ik ook anders mee om. Zo beschouw ik het maar. Ik spreek zijn kinderen niet aan en hij spreekt mijn kinderen niet aan. Als ik ergens een klacht over heb m.b.t. zaken die niet gaan zoals ik zou willen dan zeg ik dit tegen Peter en het is aan hem of hij zijn eigen mening toepast riching zijn kinderen of niet. Dit geldt uiteraard ook andersom. Ik heb een relatie met Peter. Ik heb een relatie met mijn kinderen en hij heeft een relatie met zijn kinderen. Dat is zoals ik het tegenwoordig graag wil zien. Mijn regels zijn veel strenger maar ook op andere gebieden. Peter heeft weer issues met zijn kinderen waar ik met mijn kinderen geen punt van zou maken. Ik weet niet of ik mijzelf goed duidelijk heb kunnen maken, laat het maar weten. Het hoeft ook helemaal niet perse te werken. Misschien zijn wij over een jaar wel uit elkaar of doen we het over een jaar weer anders. Het is een constant zoeken naar harmonie en hoe kunnen we de harmonie vasthouden. Groetjes Johanna

  4. Vera

    Hoi Johanna,

    Ja, ik zit ook op het stiefmoederforum en daar heb ik veel geleerd. Bij ons loopt het ook steeds maar spaak op de opvoeding. Het wordt een machtsstrijd en dat komt tussen ons in te staan. Wij zijn nu dus ook zoekende naar een oplossing waar we ons allebei prettig bij voelen. Vriendlief wil gewoon heel graag een gezin zijn maar ik heb al aangegeven dat dat niet zo werkt. Wat jij ook zegt, die bloedband is er niet naar elkaars kinderen en zal er ook niet komen.
    Het spreekt me wel aan, ik mijn kinderen naar mijn ideeen opvoeden en hij die van hem. Maar hoe doen jullie dat dan met de basale regels in huis? Zijn die wel hetzelfde voor alle kinderen? En naar elkaars kinderen, zeggen jullie dan niks mee opvoedtechnisch tegen de ander zijn kinderen?
    Ik hou me vaak wat meer op de achtergrond, heb er ook geen zin in. Als ik wat zeg namelijk dan wordt het toch weer gladgestreken door hem. Andersom vind ik terrechte kritiek niet zo erg, ik realiseer me heel goed dat ik een blinde vlek heb naar mijn kinderen en wil hier best wat mee doen. Maar ik vind het wel vervelend om steeds maar kritiek te krijgen van iemand die het niet of heel moeilijk kan ontvangen. Standaard is het zinnetje Ik ga hier over nadenken dan aan de orde maar ik merk hier niets van!
    Jammer dat er te weinig aanmeldingen waren, ik las het te laat. Er zouden toen al weer 2 bijeenkomsten zijn geweest. Leek me ook wel fijn om eens in het echt ervaringen uit te wisselen en te merken dat je echt niet gek bent…. groetjes Vera

  5. Johanna

    Beste Vera, ik heb lang nagedacht over jouw bijdrage. Ik wil je als eerste zeggen dat consequent zijn voor ‘andere’ kinderen vaak makkelijker is dan voor je eigen kinderen. Bij eigen kinderen zit een automatisch bloedband systeem wat men ook wel ‘liefde maakt blind’ kan noemen. Mijn twee dochters en zijn twee zonen kunnen prima onze verschillende opvoedstijlen hanteren. Mijn dochters hebben over het algemeen meer regels en boosheid dan zijn jongens. Dit is een resultaat van onze aanpak. Als mijn dochters hier iets van zeggen zeg ik standaard: ‘jij bent een kind van mij en je vader en kind C en D zijn een kind van Peter en hun moeder’. Dit werkt. Simpelweg omdat mijn/hun vaders genen in mijn kinderen zitten en zijn/hun moeders genen in zijn kinderen zitten. Dit betekent ook dat er totaal andere karakters zijn en daardoor ook een totaal andere aanpak mogelijk maar vooral NODIG is. Het deel ‘nodig’ is was een acceptatie proces. Zijn kinderen hebben die consequente harde manier helemaal niet nodig. Ze puberen ook helemaal niet en zijn ook helemaal niet dwars. Ze lijken hierin op hun ouders. Mijn kinderen daarentegen zijn het produkt van ouders die flink aan het puberen zijn geweest en regelmatig grenzen hebben gezocht, gevonden en overtreden. Mijn kinderen doen dit dus ook en hebben de begrenzing daardoor ook zo erg nodig. Dus kort gezegd denk ik dat die bloedband juist ook weer een noodzaak is om je kinderen goed op te voeden. Het is fijn dat er een stiefouder mee kijkt en van alles vindt over jouw opvoeding maar uiteindelijk is die mening niet relevant. Het zijn namelijk mijn kinderen. Pfff, ben ik nog te volgen? Dit geldt dus ook andersom. Peter heeft zijn manier, samen met zijn ex en zij zijn degenen die dit ook het beste kunnen. De kinderen accepteren dit maar ook omdat we ze bovenstaande proberen uit te leggen. Mijn zoon is een ander verhaal maar mijn zoon heeft dan ook een strikte consequente, duidelijke aanpak nodig en dat kan ik als moeder al amper aan, laat staan dat Peter dit kan volbrengen. Mijn zoon blijft daarom buiten onze regeling. Ik doe mijn zoon 100% zelf op de dagen dat hij bij mij woont. De stiefmoederbijeenkomst ging helaas niet door, te weinig aanmeldingen. Wel weet ik uit ervaring dat het erg fijn is om over het stiefmoederschap te kunnen praten maar vooral om weer met beide benen op de grond te komen. Groetjes Johanna

  6. Vera

    Hoi Johanna,

    Ik lees jou blogs al een tijdje met veel bewondering én herkenning. Hier is namelijk hetzelfde gaande en het is een feest der herkenning.
    Maar wat ik mij nu afvraag in jou aanpak is hoe de kinderen er op reageren. Mijn partner is ook heel anders in de aanpak dan ik. Hij heeft meer de “als het maar gezellig is” houding en vooral zo weinig mogelijk straf. Weinig opvoeding dus en veel pappen en nathouden. Ik ben in bepaalde opzichten veel strenger en heb andere normen en waarden en wil wel opvoeden. Maar ik merk dat ik het moeilijk kan uitleggen aan mijn kinderen. Zij mogen bepaalde dingen niet die de stieven wel mogen en dit levert dan weer een strijd op met mij. Door de slappe houding van mijn partner ben ik de kwaaie pier. Uiteindelijk schik ik dus de dagen dat de stieven bij ons zijn maar het voelt niet goed. Ook moeten mijn kinderen dan weer een soort van afkicken als ze weg zijn. Gek genoeg is mijn partner wel heel consequent tegen mijn kinderen en is het dan bijna een “echt” gezin.
    Heb zo’n gevoel dat ik van jou nog wat kunnen leren, dank je!
    Ik las in jou vorige blog dat je naar een stiefmoederbijeenkomst in Groningen was geweest, was dat erg informatief? Had er ook naar zitten kijken namelijk.

    Groet, Vera