ANOREXIA?

Het is zaterdag en we zitten met z’n vijven pizza te eten. Af en toe mag dat gewoon, even lekker ongezond doen. Iedereen heeft haar of zijn lievelingspizza uitgekozen en er vindt aan tafel een levendige ruilhandel plaats van ‘pizzaslices’. Terwijl de jongens gezellig aan het babbelen zijn met elkaar observeer ik mijn bonusdochter. Ze plukt aan haar pizza alsof ze een muisje is dat moeite heeft met een grote blok kaas.  Niemand valt het blijkbaar op, behalve mij. Vervolgens staat ze abrupt op en loopt ze naar het toilet. Haar broertje, grote stiefbroer en haar vader gaan door met heel veel pizza eten. Ik let op de tijd. Na een half uur komt ze eindelijk uit het toilet. Haar pizza is ondertussen koud geworden en ze heeft ook geen trek meer. Ik vraag of ze yoghurt wilt of iets gezonds zoals een soepje of iets anders? Maar nee, ze voelt zich niet zo lekker.  Mijn alarmbellen slaan op hol. Noem het vrouwelijke intuïtie maar het zit me gewoon niet lekker! ’s Avonds in bed probeer ik met haar vader te praten. Op dat moment ben ik even een ‘vaderfluisteraar’ want mannen zien dingen nou eenmaal vaak anders dan vrouwen. Helaas! Hij vindt dat ik me druk maak om niets, ze kan toch een keertje geen trek hebben?

Ik sta erop dat ze echt samen praten de volgende dag. Geen zwaar of serieus gesprek maar juist luchtig en speels. Het werkt.  De volgende ochtend in de badkamer vraagt ze aan hem of hij haar dik vindt. Mijn bonusdochter is net een gespierd spijkertje. Ze heeft jarenlang op atletiek gezeten en begint nu pas, zo richting 14 jaar, haar eerste vrouwelijke vormen te vertonen.  Het gesprek gaat van luchtiger naar serieus en hoewel ik niet alles meekrijg, begrijp ik wel dat ze zich zorgen maakt om haar figuur. Als mijn partner en ik ’s avonds weer in bed liggen bespreekt hij het met me tot in de detail. Het is nog geen anorexia. Gelukkig maar. De signalen waren wel goed. Ze zit in de brugklas en dat is allemaal spannend. Haar benen begonnen dikker te worden en haar nieuwe schoolvriendinnetjes waren allemaal aan de lijn!  Na dit gesprek volgen meerdere gesprekken met haar vader en hij licht gelukkig ook meteen haar moeder in.

Ik ben blij als we het weekend daarop weer met  z’n allen aan het eten zijn. Geen pizza dit keer, maar lekker en gezond eten.  De kleine muis heeft plaatsgemaakt voor een gezonde puber!

27 september 2012

Wordt vervolgd.

Eerdere blogs van Judith lezen?

 

Categorieën: Weblog