Vakantieperikelen & verantwoordelijkheid

Op vakantie in eigen land is heerlijk. Als de zon schijnt tenminste. Het is dichtbij, goedkoop en geen kinderen die vragen hoe lang het nog rijden is naar Frankrijk of Italië! Persoonlijk vind ik dat ouders ook recht hebben op vakantie dus introduceerde ik: eigen verantwoordelijkheid nemen, en al helemaal op vakantie! Dan hebben wij ouders ook een beetje rust en met een beetje geluk nemen ze het mee terug in hun dagelijks leven.

Lang leve de technologie: voordat we op reis gingen informeerde ik via mail en sms alle kinderen die ik niet dagelijks zie (neefje J. ging mee voor de balans, zodat we een even aantal kinderen hadden). Zo mailde ik bijvoorbeeld inpaklijstjes naar ze toe, suggesties die ze echt niet mochten vergeten (telefoonadapters, hooikoortsmedicijnen, meerdere sets zwemkleding, eigen boeken of tijdschriften). Na de eerste email verstuurde ik natuurlijk de reminders. Het valt me namelijk op dat de jeugd heel de dag op de I-phone en Blackberry staart, smst, internet, pingt of whatsapped tenzij een ouder een belangrijke mededeling of vraag heeft. Dan zijn ze opeens of niet thuis, ‘Oost-Indisch doof’ of ‘was de batterij opeens leeg’!

Na een goede en snelle reis kwamen we aan in Limburg. Het vakantiepark was erg groot met veel verschillende activiteiten. Het weer was fantastisch want we zaten midden in  een hittegolf. Alle kinderen waren blij en de vakantie kon niet meer stuk. Het gedoe begon de volgende ochtend.  Het varieerde van:’heb jij een tijdschrift voor me want ik heb niets te lezen (!) tot aan ‘ik ben mijn telefoonadapter vergeten’ (natuurlijk!).  Mijn eerste reactie was verbazing en ongeloof maar dit sloeg al snel om in loslaten.

Het was tenslotte vakantie en ik ging niet de strenge (stief)moeder uithangen dus ik wees iedereen fijntjes op de eigen verantwoordelijkheid door middel van een aantal controle vragen: ’Wie had zijn mails, inclusief reminders ontvangen? Wie had hierop gereageerd? Maar nog belangrijker, wie had echt actie hierop ondernomen?”.  Het was even een mooie les voor een volgende reis. Want al waren we redelijk dichtbij huis (op 1,5 uur rijden), wij ouders gingen nu niet naar huis om een ontbrekende adapter, boekje of nintendo DS te halen. Stiefkind of bloedverwant, het maakt echt allemaal niet uit want pubers zijn wat dat betreft allemaal hetzelfde!

3 augustus 2012

Wordt vervolgd

Eerdere blogs lezen van Judith?

Categorieën: Weblog