Twee cirkels met een overlapping

Vanaf de start van onze relatie heb ik geprobeerd een nieuwe cirkel te maken met Peter en onze vijf kinderen. De pijn van het niet meer meedoen in een kerngezin probeerde ik hiermee te vervangen. Langzaamaan kom ik er echter achter dat dit misschien wel mijn ideaal is maar niet wenselijk voor onze kinderen. Kind A, B, C en E deden netjes mee in onze cirkel, die hoorden we niet, leken alles leuk te vinden. Kind D niet, die bleef er buiten, had lak aan wat wij wilden en deed lekker wat hij zelf wilde en liet ook duidelijk merken wat hij voelde.

Sinds enkele weken doen we veel apart met onze eigen kinderen. Hoe moeilijk Peter en ik dit eerst ook vonden, ik moet eerlijk toegeven dat het voor alle vijf de kinderen beter lijkt te zijn. Vandaag ben ik naar Speelstad Oranje geweest met kind B, kind E en met twee vriendinnetjes van de meiden. Kind B genoot, ze genoot net zo veel als kind D doet als hij met Peter en kind C een dagje weg is. Kind B heeft het ook durven uiten. Vielen daar ter plekke de schellen van mijn ogen? Daar tussen de schreeuwende, lachende kinderen? Wat wij eerst dachten dat alleen voor kind D wellicht beter zou zijn (en voor de andere kinderen slechter), blijkt dan toch voor meerdere kinderen beter te zijn.

Mission van nieuwe cirkel not completed.

Wij laten ons niet zo snel uit het veld slaan, onze nieuwe missie, twee mooie en fijne cirkels maken met een overlapping waar Peter en ik ook nog blij van worden en ook nog aandacht van elkaar krijgen. Dit alles terwijl we al wel in één huis wonen.

UITDAGING!

6 mei 2012

Wordt vervolgd.

Eerdere blogs van Johanna lezen?

 

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Johanna

    Hoi Yves, ik kan je pijn voelen, jammer dat het zo is gegaan. Ik snap je emotie ‘verloren van je stiefkinderen’. Ik denk dat dat gezond is voor de kinderen maar erg pijnlijk voor de nieuwe partner. Ik hoor tegenwoordig positieve verhalen als fusiegezinnen stoppen en weer gaan latten. Ik wens jullie veel sterkte en succes! Laat nog eens van je horen en geniet van je eigen kinderen en eigen beslisrecht daarover. Groetjes Johanna

  2. Yves

    ik en mijn partner hebben eerst twee jaar een latrelatie gehad.Samen hebben we vijf kinderen.We hebben 20 mnd samengewoond, en het is niet gelukt twee gezinnen met pubers nu samen te voegen.Wij houden heel erg veel van elkaar en ik houd ook zeker van mijn stiefkinderen.We hebben weer een latrelatie nu,en dat is nog verder terug dan de eerste keer latten…Heel moeilijk om de knop van actief betrokken stiefmoeder opeens uit te moeten zetten.Weinig begrip ook van mensen om ons heen.Ik hoop met heel mijn hart dat het ons toch gaat lukken samen oud te worden!Ik heb het toch een beetje verloren van zijn kinderen heb ik het idee,we gaan weer opnieuw beginnen maar het doet pijn in Ons ,maar nu zijn huis te komen waar waar we twee jaar geleden allemaal zo blij introkken.Ik ben terug bij af, ben niet alleen mijn stiefgezin min of meer kwijtgeraakt,ook mijn baan en huis.Onze liefde heeft een hele hoge prijs denk ik weleens.En toch, ik houd zoveel van hem!

  3. Francis

    Herkenbaar deze blogs. Na 4 jaar latten nu 1 jaar met z’n 5-en met als extra uitdaging mijn jongste die gehandicapt is. Een stap vooruit en dan weer 2 terug is hoe het nu gaat maar de aanhouder wint! Thnx voor de peptalk in jullie blogs!

  4. danielle

    wat is het fijn om zulke verhalen te lezen. nu nog de pratijk, ik vind het moeilijk, wil voor iedereen het beste, waardoor er vaak zelf niet goed vanaf komt.

  5. Johanna

    Judith,Bedankt voor je reactie. Ik ben geen kei in loslaten maar doe wel woeste pogingen. Verstand en gevoel zijn het bij mij zelden met elkaar eens ;-). Ben jij de andere blogger? Leuke stukjes!

  6. Judith

    wauw Johanna! Wat een mooie constatering. Door acceptatie kan je groeien. Hele goede stap in de goede richting. Wij zijn thuis, juist door los te laten, gigantisch naar elkaar toegegroeid dus veel sterkte met jullie nieuwe cirkels:-)