Valkuilen

Lang geleden dat ik een stuk heb geschreven. Reden is simpel, het loopt in mijn fusiegezin niet goed. Ik wilde wachten tot het beter ging maar dat gaat het niet dus nu een blog waar dat in te lezen is.
Ik heb inmiddels diverse boeken over fusiegezinnen en valkuilen gekocht en in één ruk uitgelezen. Mijn eerste boek (Samen gesteld) had ik in 2008 gekocht. De valkuilen die erin staan zouden wij niet in terecht komen want ik had het boek en wist wat de valkuilen waren. Een gewaarschuwd mens….
Helaas, niets is minder waar en nog erger, ik ben er zelf net zo hard schuldig aan. Wij zitten nu in de situatie dat ik volledig mijn kinderen doe en Peter volledig zijn kinderen. Als één van beide weg is nemen we wel elkaars zorgtaken over mits deze niet te ingewikkeld zijn. Eten, drinken, slapen, zoiets? Komen we bij het opvoeden, begeleiden van schoolwerk of alle andere zaken dan doen we het alleen nog bij onze eigen kinderen. Ideaal? Nee. Was dit ons idee van een gelukkig fusiegezin? Nee. Zijn wij er gelukkiger van geworden? Nee. Zijn de kinderen er gelukkiger van geworden? Vier kinderen ongelukkiger, één kind gelukkiger.
Hoe is het zover gekomen?
Het antwoord is bekend, wij zitten 30% op één lijn qua opvoedingsstijl. De andere 70% zorgt voor zoveel frustraties, ellende, boosheid, exen om de hoek en uiteindelijk wrok en angst om kinderen te verliezen aan de ex dat we in een soort overlevingsfase zitten waarin ik mijn kinderen bescherm en Peter zijn kinderen. Als er geen exen zouden zijn hadden Peter en ik voor 70% juist wel op één lijn gezeten.
En nu?
Ik heb hulp gevraagd bij een coachingspraktijk die aangesloten is bij Stichting Stiefgezinnen in de provincie Groningen. Deze praktijk komt het meest in de buurt van ons gezin. Man met kinderen, vrouw met kinderen en geen kinderen van elkaar. Aanstaande donderdag heb ik mijn eerste gesprek. Ik hoop op een simpele mindset verandering. Ik weet dat Peter en ik het samen ontzettend leuk hebben. Leuke vakanties, leuke hobby’s, leuke vrienden, leuk werk kortom een leuk leven! Daar hou ik mij dan eerst aan vast. Ooit zijn we samen in één huis en is elk kind uitgevlogen.

10 februari 2012

Wordt vervolgd.

Eerdere blog van Johanna

 

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Esther

    Jeetje wat herkenbaar, ik heb heb ook twee stiefkinderen en als die binnen komen kan er net aan hallo af voor de rest nergeren ze mij volledig, voel me daar vreselijk onder.Merk aan me zelf dat ik er tegenop zie als ze komen.
    We hebben om het weekend 4 tieners thuis en die hangen een heel weekend op de bank,.. met alles moet je ze aansporen tot mee helpen.
    Helaas krijgen ze dit niet mee bij hun vader/moeder.

    Laats is de bom gebarsten dochter wilden een nieuwe kamer, we zijn twee weken bezig geweest om haar kamer mooi te maken, behangen, schilderen, nieuwe kast, leuke spulletjes voor haar kamer, lamminaat leggen enz…. maar niet een keer zeggen HET WORD MOOI…. Mijn jongste zoon zei jeetje wat mooi…. mooi he Famke…. dus ik zei tegen haar zou wel leuk zijn als jij dat eens zei tegen je vader…toen ging zij volledig door het lint,…ze zei dat ik eens normaal moest doen,…we doen er alles aan om het de kinderen naar het zin te maken…
    Help wie kan mij helpen met deze dame!!

  2. eva

    Is het herkenbaar dat er te veel verschil van opvoedingsstijl is. Ik heb zelf twee dochters( 20 en 13), waarvan 1 uitgevlogen. Mijn vriend heeft 1 dochter(12). Hij heeft co-ouderschap. Ik heb moeite met het de opvoeding van zijn dochter. Ik ben een voorstander voor zelfstandigheid.Ik vind dat een stukje opvoeding. Dus je rommel opruimen, samen de tafel laten dekken. Nu heb ik van mn vriend vernomen dat ze me streng vind.Thuis hoeft ze dat niet te doen.Ook hebben zijn ex en hij totaal geen overleg, daar bedoel ik mee dat ze van elkaar niet weten wat de regeltjes zijn (gebruik van computer, iphone etc). Is het niet belangrijk voor een kind dat er één lijn getrokken word? Laatst is het bij ons geescaleerd, ze vond haar vader te streng en in haar nijd heeft ze besloten naar haar moeder te gaan, en daar ging ze…Mijn vriend helemaal ontdaan. Wie heeft zo een ervaring en kan mij misschien wat tips geven ?

  3. Anita

    Hoezo geen onderscheid, das volgens mij nou juist het moeilijke dat je stiefkinderen altijd anders voelen dan die van jezelf. Dit accepteren en toch een goeie relatie met ze hebben, dat is de kunst. Ik ben er ook nog niet hoor. We zijn nu 3 jaar een samengesteld gezin, de ene week met 2 pubermeiden erbij en de andere week zijn ze bij hun moeder. Verschillende gezinnen, andere prioriteiten en ouders die moeilijk communiceren. Bij mijn eigen kinderen ben ik gewend om alle opvoedingsbeslissingen alleen te nemen. De vader van mijn 2 kinderen vond het wel best allemaal. Nu is er een groot gedeelte van de opvoeding waar ik helemaal geen grip op heb, en waar ik het vaak niet mee eens ben.
    Lastig hoor, voor een controlefreak als ik. Maar gelukkig geeft zo’n uitgebreid gezin ook veel gezelligheid en drukte. Over afwisseling hebben we niet te klagen.

  4. Vanessa

    Hallo,
    Ik ben een moeder en stiefmoeder. Ik heb zelf 4 kinderen en mijn man heeft ook een dochter. Ik vind het moeilijk om haar te accepteren en om geen onderscheid te maken. Wie herkent dit en wil zijn/haar ervaringen delen?

  5. Petra

    Relatie moet sterk zijn, dat ben ik met je eens. Wij hebben hier een 1e gezellig weekend achter de rug, zonder gedoe achteraf terwijl we niet volledig de “kind moet 100% bij papa lijfelijk aanwezig zijn” regel gehanteerd hebben. Feest dus 😉 En dat is geen toeval in mijn ogen, 1 vd kinderen bezoekt sinds kort psychologe en zij filtert zijn problemen (loyaliteitsconflict) naar ex, die daardoor sinds heel kort niet meer negatief maar neutraal over ons praat. Dit weekend voor het eerst een kind wat niet continue naar ex sms’t om toestemming voor wat dan ook te vragen EN geen mama die 3x per dag rechtstreeks naar kind belde. En dat gaf een ontspannen kind en dus geen spanning tussen kids onderling. Onze relatie moet idd sterk zijn om alles goed aan te kunnen maar in onze situatie is 1 van de exen wel degelijk van invloed.

  6. Johanna

    Beste Anita en Petra, Bedankt voor jullie reacties. Anita, ik wil mij er ook zeker aan vasthouden. Ik hoop ook echt dat de hulp die ik nu heb gevonden ons kan laten inzien hoe wij onze relatie een oppepper kunnen geven. Mijn eerste gesprek is geweest met als resultaat dat ik in ieder geval voor mezelf veel van mijn gevoelens helder en op een rij heb gekregen. In de wirwar in mijn hoofd was is de logica al kwijt. Ik heb er nu alle vertrouwen in dat we er gaan komen maar dit zal niet zonder vallen en opstaan zijn. Petra, ik geloof er niet in dat het gedrag van de exen zou moeten veranderen. In mijn beleving kunnen de exen dertig keer op hun kop gaan staan, iedereen manipuleren en/of terroriseren maar als de relatie tussen mij en mijn man krachtig en sterk is en als ik ten alle tijden het ‘samen’ gevoel heb denk ik dat ze ons niet kunnen raken en dus ook niet kunnen beinvloeden. Volgens mij is het de kunst om zelf/relatie dusdanig te veranderen dat de exen niet meer in onze gevoelszones kunnen komen. Ik denk ook echt dat dit in alle samengestelde gezinnen uiteindelijk zo zal zijn. Op dit moment denk ik dat dat mijn eerste proriteit heeft. De relatie tussen mij en mijn man zo sterk maken dat het ‘samen’ gevoel overheerst en wij ons minder laten raken door omstandigheden ‘buiten’ onze relatie zoals exen. Groetjes Johanna

  7. Petra

    ps,de leeftijden en hobby’s van onze kinderen (5 t/m 16) lopen te ver uiteen om in het weekend altijd alles samen te doen en praktisch gezien zou het daarom handig zijn als een kind max. 2 uur alleen bij “de nieuwe partner” zou mogen zijn van de ex. Maar dat mag niet en dat geeft zo’n geregel en onrust. Het is altijd OF die rare eis stiekum omzeilen, dan een gezellig weekend samen hebben en achteraf ruzie krijgen. OF een weekend vol gedoe en achteraf rust.

  8. Petra

    Wij zijn nog maar kort een fusiegezin en helaas heb ik deze conclusie ook getrokken : zonder exen waren er minder problemen. Zolang wij ieder onze eigen kinderen “doen” is er minder gedoe (voor de kinderen? voor ons? voor wie eigenlijk? ) maar lopen wij onszelf praktisch gezien voorbij omdat dit bijvoorbeeld vandaag betekend dat mijn vriend kind 1 ophaalt bij moeder en er een paar uur iets mee doet, hem daarna terug bij mama brengt en 2 uur later weer ophaalt om weer iets met hem te doen en vanavond laat ook zijn dochter ophaalt om dan uiteindelijk vanavond laat hier te arriveren met zijn beide kids. De financiele consequenties van al dit op en neer gerij laat ik dan nog achterwege. Tegensputteren tegen deze “regeling” resulteert in kinderen die ineens geen zin meer zouden hebben om te komen. Maar alles gebeurt zgn in het belang van de kinderen .. ik kan er steeds slechter tegen omdat ik vind dat dit dus niet zo is. Daarnaast beinvloedt het de sfeer hier in huis, we komen niet verder omdat we steeds maar zo kort met z’n allen bij elkaar zijn dat niemand de kans krijgt om te wennen.
    Hulp zoeken ? Dan zouden beiden exen ook mee moeten werken denk ik en dat is hier nou net de oorzaak van de meeste problemen, die werken niet mee door steeds aan de omgangsregeling te tornen. Tot nu toe bewaren we de lieve vrede, willen geen ruzie met exen, maar misschien is de gang naar de rechter en het opeisen van de regeling wel het beste. Dan maar knallende ruzie. Maar dan komt er misschien eindelijk die nodige rust en regelmaat ??