stiefmoeder versus stiefvader deel 1

Bedankt voor jullie reacties op mijn vorige blog over communicatie.

Ik wil het vandaag hebben over het verschil tussen een stiefmoeder en een stiefvader. Ik denk dat door de verschillen tussen mannen en vrouwen er automatisch een verschil is tussen hoe een stiefmoeder zich voelt en wordt behandeld en hoe een stiefvader zich voelt en wordt behandeld. Alleen al het gegeven dat veel (dus niet alle) vrouwen de ‘zorg- en huishoudelijke taken’ op zich nemen en veel mannen de ‘zorg- en huishoudelijke taken’ doen na overleg met de vrouw.

In onze relatie ben ik degene die de zorg- en huishoudelijke taken coordineert en de agenda up to date hou. Man doet de klussen, de ‘quality time’ met alle kinderen en heeft meer betaalde werkuren. Wij zijn net een goed lopend bedrijfje.

M.b.t. mijn kinderen is hier dan ook geen enkel probleem. Het lijkt voor iedereen ‘normaal’ dat ik deze dingen voor mijn eigen kinderen allemaal doe en mijn man al zijn dingen met mijn kinderen doet. De vader van mijn kinderen vindt dit prima en is erg blij met de toegevoegde waarde van mijn man.
M.b.t. mijn stiefkinderen betekent dit dat ik ook bij hun deze dingen op mij neem en zo nodig problemen signaleer en doorspeel aan mijn man. Gesprekken met de kinderen heb, soms dingen doorvraag, het huiswerk probeer in goede banen te leiden en feestjes etc. in de peiling houden. Mijn man doet uiteraard ook zijn dingen met zijn kinderen,

Man en ik zijn tevreden met onze taakverdeling.

Ik merk en voel echter dat de rol van stiefvader in ons geval goed wordt geaccepteerd maar de rol van stiefmoeder een wat andere acceptatiegrens heeft. Waar ligt dit aan? Het verschil tussen man en vrouw misschien? Mijn eigen interpretatie is dat dit komt door de ‘moederrol’ die een vrouw (lees stiefmoeder) snel aanneemt en dat de stiefmoeder dan in de gevoelszone van de moeder terecht komt. Dit brengt dan wrijving/jaloezie etc. met zich mee. Ik zie dit ook in gezinnen om ons heen.

Hierover volgende keer meer. Andere interpretaties zijn altijd welkom!

Groeten Johanna

12 december 2011

Lees de vorige blog van Johanna

Wordt vervolgd

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Een treffend verhaal met zeer treffende reacties van (voornamelijk?) dames. Ik ben oprecht zeer benieuwd naar het onderzoek van Willemien, want ja, ik geloof inderdaad dat mannen het makkelijker hebben in hun rol als vader of als stiefvader. Maar ik voel ook een bepaalde weerstand als ik zie hoe makkelijk de man het zou moeten hebben. Als er gekozen is voor 80/20 (dus geen co-ouderschap), om welke (goede?) reden dan ook, is het de vader die 80% van de tijd zorgt voor zijn niet eigen kinderen en ziet hij zijn eigen kind(eren) maar 20% van de tijd. Je moet oppassen dat je geen party-papa wordt en de regels die door de week gehanteerd worden, ook in die tijd gelden. Het is jouw kind dat zich aan dient te passen aan de regels die in jouw huis gelden. En hoewel je rationeel heel goed weet dat dat het juiste is, is het soms emotioneel verdomde lastig om je kind daar mee te zien worstelen.
    Natuurlijk zijn er oplossingen voor, maar DAAR GAAT HET NIET OM! Het gaat om het feit dat het zo is, zonder dat gelijk een passende, pragmatische oplossingspleister op te plakken. Jouw kind dient iedere keer weer zijn of haar plekje te veroveren, hoe goed je ook probeer een plekje voor hem/haar te creëren. En het feit is dat 75% van de (gescheiden) moeders het merendeel van de tijd haar kinderen om zich heen heeft. En ook daar kan je zaken tegenover zetten die uitdagend zijn, maar ik wilde me even beperken tot de (stief)vader ;-).

  2. anette

    beste willemien,

    Ik zou ook wel willen meewerken aan je onderzoek en ben ook benieuwd naar je bevinden.

    Johanna, wat jij omschrijft is zo treffend.
    Wat ik ook lastig vind er gaat ontzettend veel tijd naar mijn stiefkinderen ten koste van mijn eigen tijd. Maar ik kan bij mijn stiefkinderen nooit geen verwachtingen neer leggen zoals bij je eigen kinderen.
    Ik bedoel als mijn kinderen groot zijn kan ik zeggen, Kom eens vaker langs, of als mijn dochter gaat trouwen dan kan ik mee de jurk gaan kijken. Bij je stiefkinderen is dat nooit vanzelf sprekend terwijl ik nu als stiefmoeder het meeste zorg voor mijn stiefdochters.
    Dat vind ik moeilijk. Groetjes Anette

  3. Johanna

    @Cecile, Ik als stiefmoeder ben dominant en nadrukkelijk aanwezig. Dat is mijn persoonlijkheid. Probeer ik dit tegen te gaan dan leef ik tegen mezelf in en wordt het moeilijk om te leven in mijn gezin. Ik moet een goede ‘stiefmoeder’ zijn voor mijn stiefkinderen omdat ik ook een goede moeder wil zijn voor mijn eigen kinderen. Ik kan mijn stiefkinderen dan niet ‘slechter’ behandelen omdat de biologische moeder anders misschien zich rot voelt. Ik zou het wel anders willen want mijn biologische kinderen voel ik meer bij en gaat het automatisch anders dan bij mijn stiefkinderen. Dit is natuurlijk. Hierdoor is een stiefmoeder in een gezin als die van mij constant bezig te proberen de kinderen gelijk te behandelen en niet te benadelen. Hieruit komt automatisch dat ik mijn stiefkinderen hetzelfde behandel als mijn kinderen en ik wil graag een goede moeder voor mijn kinderen zijn en dus ben ik het automatisch ook voor mijn stiefkinderen. Als jij de moeder van mijn stiefkinderen zou zijn, zou ik je dit vertellen. Ik zou je ook zeggen dat ik je snap. Ik snap echt volledig hoe verscheurd jij je moet voelen dat je kind ook deels door een andere vrouw wordt verzorgd. Daar is echter niets meer aan te doen. Er is een scheiding ofzo geweest waar iemand wel of niet achter staat maar een stiefmoeder is er. Dat is dan gewoon een feit. Ik hou van een man die toevallig ook kinderen heeft. Ik zal mij daar met al mijn liefde voor in moeten zetten. Of ik dat nu wil of niet en of de biologische moeder dat nu wil of niet. Snap je mij een beetje?

    @Kirstie, ik snap je. Erg moeilijk he? Ik zit daar nu ook in. Soms voel ik mij een vreemde in mijn eigen huis. Ik vind het ook erg moeilijk om de controle uit handen te geven. Ik heb mijn hele leven alles zelf gedaan/geregeld enzo.

    @Petra, dat klopt denk ik ook dat mannen zich minder snel druk maken of ze gebruiken hun ratio (verstand) en niet hun gevoel. Daardoor kunnen stiefvaders zich beter nestelen en hun taken beter en makkelijker uitvoeren denk ik. Ik vind het ook zo moeilijk. Ik kan toch niet 3 kinderen een kus geven bij weggaan en 2 kinderen laten zitte. Of van mijn kinderen de bril schoonmaken en die van mijn stiefzoon vies laten. Ik kan het wel doen maar dan krijg ik weer gedoe met mijn man. Mijn stiefzonen komen niet meer bij ons in bed liggen in de weekends. Die deden ze in het begin wel. Tot het een keer door ze is gezegd bij de biologische moeder, nu doen ze het alleen nog als ik er niet ben. Dat voelt zo apart. Alsof ik er ook in de nachten niet mag zijn. Mijn man was niet goed genoeg als man en nu is zijn nieuwe vrouw (ik dus) niet goed genoeg om mee op te voeden. Dat is tegenstrijdig en snap ik niet.

    We blijven gewoon doorgaan en moed houden. Ooit is onze strijd gestreden. Een fusiegezin is vele malen moeilijker om op de rit te houden. Moed houden hoor dames. Kinderen zijn niet gebaat bij een tweede scheiding, ook voor de originele biologische moeder is een tweede scheiding van het gezin van de biologische vader niet aan te raden voor haar kinderen, dat wordt ook nog wel eens vergeten denk ik!

    Groetjes Johanna

  4. Cecile

    Dag Johanna,

    ik ben getroffen door een zin in je laatste alinea, nl, dat de stiefmoeder in de gevoelszone van de biologische moeder komt en dat gevoelens van jaloezie/wrijving tot gevolg heeft.
    Dit is al 3 jaar een dagelijks thema in m’n leven. Ik (biologische moeder) probeer een omgangsvorm te vinden voor/met de nieuwe partner van mijn ex, die zeer dominant en nadrukjkelijk aanwezig is en tracht een betere, lievere moeder te zijn voor mijn zoon van 6 dan ik zelf.
    Over de zware taak van stiefmoeders is documentatie genoeg, maar de andere kant vind ik nergens belicht, ik struin al jaren het internet af op zoek naar info of hulp.
    Ik zou er graag eens een forum, of discussie over voeren met zowel moeders als stiefmoeders.
    Wie kan helpen?

    Cecile

  5. Kirstie

    Hallo, Dit is allemaal zeer herkenbaar wat ik voor een deel eigenlijk ook weer betreur! Wij zijn zelf ook een samengesteld gezin waarvan 2 kinderen van mij zijn en 1 kind van mijn vriend. Mijn kinderen zijn voor ongeveer 80 procent bij mij en zijn zoontje is voor 60% bij ons. Betreft zijn zoontje regelt hij alles nog met zijn ex en hier sta ik volledig buiten. Hierdoor komt er een bepaalde afstand tussen zijn zoontje en mij…. iets wat ik zeer betreur en ook probeer om die afstand zo klein mogelijk te houden!
    Tevens zou ik graag mee willen werken aan het onderzoek van Willemien! Willemien: ik hoop dat ik hiervoor nog optijd reageer? Uiteraard ben ik ook zeer benieuwd wat de uitslag van je onderzoek zal zijn!!

    Groetjes,

  6. Petra

    Het ligt denk ik aan ons vrouw-zijn. De rol van de stiefvader komt immers net zo dicht in de gevoelszone van de biologische vader, alleen maken mannen zich minder snel druk daarom.

    Ik ben moeder en stiefmoeder en mijn kinderen hebben ook een stiefmoeder. Daar kan ik gelukkig goed mee overweg, overlopen elkaar niet maar indien nodig weten we elkaar te vinden. Met de biologische moeder van mijn stiefkinderen ligt dit anders, die wil geen contact met mij en er is regelmatig wrijving – helaas soms via de kinderen – als ik “moederdingen” met mijn stiefkinderen gedaan heb of mijn dochters “zusjesdingen” met haar dochter gedaan heeft. Heel lastig en soms haalt dat de spontaniteit bij mezelf weg omdat ik dan nadenk over wat ik zeg tegen mijn stiefkinderen.

    Ik denk dat de reaktie van de biologische moeder voortkomt uit een onterechte jaloezie, ontstaan door teveel nadenken zoals vrouwen dat kunnen doen.

  7. willemien

    Johanna en Anneke, mooi dat jullie willen meewerken aan mijn onderzoek. Jullie kunnen me een mail sturen zodat ik contact met jullie kan opnemen. Mijn gegevens zijn bij de stichting bekend. Hartelijke groet, Willemien

  8. Johanna

    @Willemien, ook ik wil mijn medewerking verlenen aan jouw onderzoek. Ik heb nog nooit zulke ‘gemengde door elkaar heen flitsende’ emoties gehad dan nu ik zowel moeder als stiefmoeder ben EN echtgenote van een man waar ik geen kind mee heb en ex-echtgenote van een man waar ik wel kinderen mee heb.

    @Judith, dat is ook hoe ik continu fungeer. Ik doe ‘moeder’ dingen maar ik blijf altijd tegen de kinderen dingen zeggen in het belang van de echte moeder. Dit laatste wordt echter nooit gezien en natuurlijk niet gehoord en dat vind ik jammer. Het zou mooi kunnen zijn als ik haar waardeer om haar moederschap en zij mij om mijn stiefmoederschap. Eerlijkheid als ik per ongeluk in haar vaarwater kom is denk ik een eerste vereiste om de communicatie helder en open te houden. De scheve verhoudingen in mijn gezin ben ik inderdaad ook echt niet op uit, dat is nou de hele clou. Ik ben ook benieuwd naar andere ervaringen. Ik zal zsm met mijn nieuwe blog komen.

    Groetjes Johanna

  9. Anneke

    Reactie op Willemien. Indien hierop prijs wordt gesteld, wil ik graag meewerken aan het onderzoek. De uitleg spreekt me bijzonder aan en ik spreek vanuit mijn eigen ervaring met de biologische moeder van mijn stiefkind.

  10. Judith

    Hallo Johanna,

    Een heel herkenbaar thema dit! In ons samengestelde gezin is het precies zo. Mijn man doet typische ‘vaderdingen’ met zowel zijn eigen kindjes als met die van mij. Niemand heeft daar problemen mee. De ‘moederdingen’ die ik met mijn stiefkindjes doe (zoals samen lunchen, dagjes of weekendjes weg, kappersbezoek etc), worden door hun biologische moeder als zeer bedreigend ervaren. Ik vind dit erg lastig. Haar positie als biologische moeder is nooit in het geding, voor de kinderen is dit volkomen duidelijk. Ik vind het juist belangrijk om geen onderscheid te maken tussen mijn ‘eigen’ kinderen en mijn stiefkinderen, omdat dat voor scheve verhoudingen binnen ons gezin zou zorgen.

    Moeilijke kwestie! Ik ben benieuwd naar andere ervaringen.

    Groet,
    Judith

  11. willemien

    Hallo Johanna,
    Jouw stukje sprak me erg aan omdat het raakt aan datgene waar ik mee bezig ben.
    Ik wil voor mijn masterstudie ecologische pedagogiek een eindonderzoek doen naar de beleving van stiefmoeders in een nieuw samengesteld gezin. Ik heb een vermoeden dat stiefmoeders aan hogere verwchtingen moeten/willen voldoen dan stiefvaders. Dit wil ik uitzoeken in mijn onderzoek. Hierbij wil ik aandacht besteden aan de mythe die er is rond moederliefde. Biologische moeders zijn ook niet alleen maar lief en goed, het is net alsof dat van stiefmoeders wel wordt verwacht, mede omdat ze het archetypische beeld van de ‘boze stiefmoeder’ moeten zien te ontkrachten. Groet, Willemien