Emoties en verjaardagen

Ik ben er gewoon even klaar mee. Klaar met stiefmoeder en gescheiden zijn. Klaar met het feit dat Peter en ik niet zelf onze kinderen samen op kunnen voeden zoals wij samen denken dat goed is. Altijd alles afwegen, bedenken wat moeder cq vader van het kind zou vinden, respect hebben voor de opvoeding van de biologische ouders van de kinderen.

Vooral in deze tijden, verjaardagen van drie van de kinderen, heb ik het soms ook gewoon moeilijk. Ik wilde namelijk helemaal geen gescheiden ouders voor mijn kinderen. Ik wilde ooit twee liefhebbende ouders voor ze die het fijn hadden samen en volledig op een lijn zaten m.b.t de opvoeding. Ik ging ervan uit dat dit ook zo zou zijn maar niets was minder waar. Hij en ik waren al een vlammend koppel maar m.b.t. opvoeden bakten we er samen helemaal niets van. Ruzie stapelde zich op ruzie, een scheiding was onvermijdelijk. Maar toch, bij de verjaardag van mijn kinderen komt er een bepaalde emotie, eentje die ik nooit meer kan delen. Het samen in bed wachten tot het 0.00 uur is om elkaar dan te feliciteren en nog even terug te denken aan de geboorte van het kind. De liefde, het samen zijn gevoel, dat is definitief weg.

Als mijn stiefkinderen jarig zijn komt er een zelfde soort emotie in mij boven maar dan andersom. Op die momenten om 0.00 uur vind ik dat ik verkeerd lig, er hoort daar iemand anders te zijn en dat ben ik dan niet.

Verjaardagen waar normaal alleen blijdschap, herinneringen en vreugde zijn met wederzijdse familie komen er nu ook verwarrende andere emoties bij kijken.

Op naar de leukste tijd van het jaar, gescheiden of niet. Sinterklaas, Kerst en Oud & nieuw met de allerliefste man van de wereld en super (stief)papa!!

11 oktober 2011

Wordt vervolgd….

Lees het vorige blog van Johanna.

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Leonie

    Jeetje Johanna,
    Ik krijg kippenvel…je verhaal is zoooo herkenbaar…dat gevoel over verjaardagen, je andere blogs…schrijf je snel weer verder? Ik kan niet wachten…

  2. Yf

    bij ons is dat helemaal herkenbaar aangezien mijn stiefkinderen geen moeder meer hebben.We kunnen het gelukkig meer dan goed met elkaar vinden maar de buitenwereld blijft me vergelijken met hyn biologische moeder en dat maakt onze relatie behoorlijk lastig…