Fusiegezin

Beste stiefmetgezellen,

Ik ben Johanna, 39 jaar oud en in mei 2010 getrouwd met Peter van 42 jaar. Ik heb drie kinderen. Een zoon (A) van 14 jaar, een dochter (B) van 12 jaar en een dochter (E) van 7 jaar. Mijn man heeft een zoon (C) van 12 jaar en een zoon (D) van 10 jaar. We hebben geen kinderen van elkaar en die gaan er ook niet komen. A van 14 jaar woont van zondagavond tot woensdagochtend bij ons en voor de rest in een pleeggezinboerderij of bij zijn vader. B van 12 jaar en E van 7 jaar wonen full time bij ons en gaan de weekenden dat hun vader in Nederland is naar hun vader. C van 12 jaar en D van 10 jaar wonen elke donderdag en vrijdag bij ons en om het weekend. Een co-ouderschap regeling dus. Er is volkomen absoluut geen enkele regelmaat, haha.

In 2007 hebben Peter en ik elkaar leren kennen. Na de eerste kennismaking zijn we niet meer uit elkaars bed geweest ;-). We waren ontzettend verliefd. De volgende dag was indirect de kennismaking met de ex-schoonmoeder van P want ze pastte nog op de kinderen in het huis van P en ineens lag daar een vrouwentas, mijn tas en niet die van haar dochter. Ik werd daar wakker en zou daar ook weer heengaan dus voor mij volkomen logisch om die tas daar te laten liggen. Inmiddels dik vier jaar verder kom ik er langzaamaan achter dat het maar goed is dat verliefdheid bestaat en dat liefde blind maakt want oh oh, als ik wist waar ik aan begonnen was dan was die tas nooit in dat huis gekomen. Dan was ik de dag erna gewoon weer verder gegaan met mijn gescheiden leven zonder nieuwe man, met een verleden met ex en ex-schoonfamilie, en met mijn drie kinderen. Waarschijnlijk denkt mijn man hier ook zo over, ik heb namelijk ook gewoon een ex en ex-schoonfamilie. Maar hier komt al het eerste verschil. Dit is mijn ex en niet de zijne en dit is mijn ex-schoonfamilie en niet de zijne. Hierdoor zijn alle dingen die zijn ex doet veel erger dan wat mijn ex doet. Dat is namelijk zijn ex en dit mijn ex. Pffffffff natuurlijk is dat niet waar maar dat zijn wel wat gevoelens kunnen doen. Gevoelens hebben namelijk lang niet altijd met verstand te maken. Als nou iedereen alles met verstand voelt dan waren de problemen in relaties een stuk minder groot. Helaas, dit is niet de werkelijkheid, in ieder geval niet bij mij. Ik ben een gevoelsmens en heb daar redelijk mee om leren gaan.

De redenen voor mij om dit te doen zijn dubbel. Ten eerste heb ik het nodig om mezelf staande te houden in mijn fusiegezin. Ik kan alles van mij afschrijven en daarmee steeds een stukje verder komen. Ten tweede weet ik 100% zeker dat ik niet de enige ben en dat mijn blogs een herkenning zullen zijn voor andere stiefouders. Misschien is het stiefouderschap net zo’n taboe om over te praten als de roze wolk die vaak niet bestaat….

1 september 2011

lees het vervolgblog van Johanna….

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Karin Ewalds

    Hallo johanna,

    Ik lees nu pas je blogs……heerlijk……zooooooo herkenbaar.
    Heb sinds een half jaar een kadogezin zoals we dit hier noemen en het is inderdaad heel erg wennen.

    Fijn gevoel dat ik niet de enige ben met deze problemen, maar dat wist ik diep in mijn hart ook wel, maar toch fijn om te lezen……DANK JE!!

    Groetjes uit Venlo
    Karin