Omgekeerde wereld

Weblog okt 2010

Hoi Karin,

Zo. De zomervakantie is weer achter de rug. Heerlijk was het. En toch ben ik nog moe. Ik vraag me steeds weer af hoe dat komt. En de enige conclusie waar ik almaar op uitkom is dat ik, na 2,5 jaar bonusmoederschap, nu pas de volle omvang c.q. impact begin te voelen van het leven in een gezin.

Het is soms de omgekeerde wereld. Effe een voorbeeld. In 2008 haakte ik aan bij de vakantie die M. met M. en L. al eerder had geboekt. Vol enthousiasme reden we, de auto volgeladen, zo’n 1.300 kilometer naar Kroatië. Daar zouden ook vrienden zijn die M. het jaar ervoor, toen hij nog alleen met de kids op vakantie was. Zij hebben een (samengesteld) gezin met 4 meiden die qua leeftijd onderling zo’n 3 jaar verschillen. Zij hadden ook weer een vriend bij zich met 2 dochters. Kortom, 5 volwassenen en 8 kinderen in de leeftijd van 9 tot 13 (M. was de enige jongen). Eén groot kippenhok. En als ‘new kid on the block’ was ik natuurlijk een soort magneet. Dus kwamen de meiden om de klipklap iets vragen, vertellen, mededelen. “Cuny, ga je mee zwemmen?”, “Cuny, mag ik een ijsje?”, “Cuny, ik heb m’n teen gestoten en het doet pijn.”, “Cuny, heb jij een pleister?”, en ga zo maar door. Om gek van te worden! Al had ik dat niet direct door. Ik was enthousiast en onervaren. Gaf al m’n energie weg, om er na een week – huilend en wel – achter te komen dat ik ka-pot was en dat dit niet de manier kon zijn. Ik heb me een dag teruggetrokken en ben in de hangmat gaan bijslapen. En het kwam allemaal goed.

Inmiddels zijn we een aantal vakanties verder en kan ik wat beter omgaan met overvloedige ‘kinderenergie’. Deze zomer gingen we weer naar Kroatië, zelfde plek, zelfde vrienden en kennissen. Ik had me natuurlijk enorm voorgenomen om niet teveel weg te geven en zelf ook tot rust te komen. Ja leuk, maar M. en L. zijn alweer 2 jaar ouder (13 en 11). En dat bracht weer heel andere dingen met zich mee. Namelijk de hele dag de hort op met vriendjes en vriendinnetjes. Hoezo mijn grenzen bewaken? We zagen ze bijna niet! De enige grens die we in de gaten moesten houden was dat ze ook echt om 23.30 uur (!) binnen waren. Waardoor wij vaak zelfs moesten wachten met naar bed gaan. Gek, hoe hard die kids doorstomen en ik soms het gevoel heb stil te (moeten) staan.

De omgekeerde wereld. Misschien moet ik ‘ns ophouden mezelf binnenstebuiten te keren om te analyseren wat er allemaal gebeurt. Misschien moet ik gewoon eens op m’n hoofd gaan staan. Ziet de wereld er vast anders uit.

Ben benieuwd of jij iets herkent?

Groetjes,

Cuny

Hallo Cuny,

Het viel me op dat ik vaak veel eerder antwoord gaf op vragen dan M. Ik irriteerde me soms ook dat P. mij steeds die vragen stelde en niet aan haar eigen vader. Ik wilde soms ook mijn eigen dingen doen, kon niet steeds de aandacht geven en ja, soms vond ik ook dat P. even zelf moest spelen. P vroeg die dingen aan mij omdat ik luisterde of antwoordde. Ik kon er ook weleens voor kiezen om te zeggen: ‘Vraag maar aan je vader.’ Of ik zou ook eens kunnen zeggen: ‘Nu even niet, ik ben iets aan het doen’ of, ‘ga zelf maar eens op zoek naar het antwoord’ want er waren best vaak momenten dat het niet echt ging om de vraag maar om de aandacht. In het begin vond ik het sneu als ik niet meteen de aandacht kon of wilde geven, om welke reden dan ook. Nu heb ik voor mezelf beter de grens vastgesteld. Ook ik woon in dit huis en ook ik heb behoefte soms aan eigen tijd. Ook ik vind dat aandacht verdeeld kan worden. Ik merk trouwens wel dat P. soms écht mijn aandacht wil of vragen heeft als het meidengerichte zaken zijn. Dan vind ik ook wel dat ik haar vragen moet beantwoorden. Sterker nog, dat doet me goed, dat zij die vragen aan mij stelt. Maar soms is het ook even wachten geblazen. Dat hoort erbij.

Ik merk dat ik sterk de behoefte heb aan eigen tijd. Eigen momenten. Hiervoor woonde ik lang alleen en was gewend om alles alleen te doen. Ik vond dat ook helemaal niet erg; alleen zijn. In het begin van onze relatie gaf dat een beetje wrijving soms. Gelukkig praatten we erover. Nu kan ik aangeven wanneer ik even alleen een boodschap ga doen. Of even afspreek met een vriendin. Even andere dingen doen. Even bijtanken. Even accu opladen zodat ik erna weer vol in het bonusmoederleven kan stappen. Het blijft wennen, hoe gek dat ook klinkt, merk ik. … Heb jij behoefte aan eigen tijd? Hoe vaak neem je die eigen tijd en voel jij je er oké bij of niet?

Groeten!

Wie zijn Karin en Cuny? Klik hier

Categorieën: Weblog

Comments

  1. miranda

    ellen,op jouw vraag van de opvoeding zou ik adviseren om hier met je partner hele duidelijke afspraken over te maken. Samenwonen is ook gezamenlijke regels hebben en beide personen hebben hier een taak in. Je staat ergens voor, bespreekt dit ook met de kinderen en bent als het ware net als je partner, bij jullie thuis die grensbewaker en/of begeleider bij het verleggen van die grens. Schoolse zaken (gesprekken/ schooladvies etc.)zou ik echer bij de biologische ouders laten. Wat helpt bij het accepteren is: zoek de erkenning voor het (stief)moederschap bij jezelf en niet bij de kinderen. Dan kan het ook nooit tegenvallen. De kinderen zullen niet bezig zijn met het feit dat jij waardering zoekt, maar je kunt jezelf wel die waardering geven op momenten dat het prettig en fijn gaat en weet, wanneer ze op je mopperen kan dat ook zijn omdat ze zich juist zo veilig bij je voelen. Ik wens je veel geluk bij deze nieuwe levensfase.

  2. Gaby

    ik heb in het verleden een relatie gehad met een man met een dochtertje. Ik herken dus de twijfels van Ellen wel. Allereerst leren ouders er langzaam in te komen en jij valt met je neus in de boter en je wilt het natuurlijk graag goed doen. Er niet mee bemoeien is makkelijk gezegd…maar je ziet wat er gebeurd…je zit er midden in en je kan er zelfs ook last van hebben.
    Ik heb toen zelf ook een kind met deze man gekregen en groeide er toen zelf wat meer als ouder in. Inmiddels zijn ook wij uit elkaar (gelukkig op goede voet) en zie ik nu meer de fouten die ik toen gemaakt heb. Puur omdat ik niet beter wist. Ik vind overigens dat je je wel degelijk mag bemoeien tot op zekere hoogte. Jij woont ook in het huis en jij hebt ook je rechten. Belangrijkste is dat je samen duidelijke afspraken hierover maakt. Ik heb inmiddels een nieuwe relatie met een man met 2 kinderen. Hij heeft co-ouderschap en gelukkig klikt t goed tussen de kinderen. We wonen nog niet samen en dat wil ik ook niet zolang we niet op 1 lijn liggen. Gelukkig praten we wel over de opvoeding en sluiten we daarin compromissen. We geven ook aan de kinderen aan dat ze alledrie dezelfde regels hebben als we samen zijn. Dus als de een iets niet mag, mogen de anderen dat ook niet. We hebben ook uitgelegd dat dat betekent dat ze soms iets minder mogen en soms iets meer.. (ze zijn 4, 6 en 7) en dat is duidelijk.. Ik zie in mijn omgeving wel vaak dat mensen te snel gaan samenwonen en onderschatten hoe belangrijk de communicatie is en de tijd die je ervoor neemt om te wennen aan de situatie (voor alle betrokkenen).
    Ellen heeft gelijk dat je als stiefmoeder niet altijd de waardering krijgt maar wel de inzet toont. Maar zo voelt het als ouder soms ook…. de vele inzet (denk vooral bij pubers) en wat krijg je ervoor terug…een grote mond. En wanneer je dan als stiefmoeder er iets van af staat…kan dat juist weer in je voordeel werken. Een puber zal jou sneller in vertrouwen nemen (als de band goed is) dan zijn/ haar eigen ouders…

  3. ellen kempff

    Hallo ik ben Ellen en ik woon sinds een half jaar samen met de liefde van mijn leven T. T heeft een tweeling van 11, we zijn niet getrouwd, maar door het samenwonen, ben ik een onofficiele stiefmoeder van de jongens. Sinds we samenwonen begin ik wat meer in het stiefmoederschap te ‘zakken’ en voel ik hoe kwetsbaar ik ben in deze positie.
    Ik heb net op advies van een vriendin de website van Sandra Boer bekeken en daar een voorpublicatie van haar boek over stiefkinderen gelezen. Daarin staat o.a. een advies aan stiefouders om zich niet (teveel) met de opvoeding van de stiefkinderen (en jongeren) te bemoeien, want die taak ligt bij de eigen ouders. Ik weet me helemaal geen raad met zo’n advies, wanneer je, zoals wij dat doen, samenleeft en de kinderen van mijn vriend hier 50% van de tijd zijn, dan kan ik mij toch niet niet met de opvoeding bemoeien? Ik vind het stiefmoederschap, zoals ook op deze website benoemd, soms ondankbaar en moeilijk. Je ziet dingen zo nu en dan scherper dan de ouders, omdat je er minder bovenop zit, maar je krijgt niet de credits voor je liefde en aandacht, die ouders als vanzelfsprekend van kinderen krijgen. Het klink nu alsof ik klaag, laat duidelijk zijn dat ik dol ben op de jongens en dankbaar ben voor het feit dat ik ze van zo dichtbij mag zien opgroeien.
    Kan iemand uit eigen ervaring iets vertellen over hoe om te gaan met de volgende vragen; moet je je b.v. wel/ niet bemoeien met de opvoeding, en op welke vlak wel en welke niet? Wat helpt om te accepteren dat je, al doe je al de moeder dingen, je altijd er net even buiten valt kwa waardering?