Appendix

Weblog september 2010

Hoi Cuny,

Eén van de moeilijkste momenten in het bonusmoederschap zijn de momenten dat ik me ‘pijnlijk bewust word van mijn plek’. Op een verjaardag bijvoorbeeld waar ik in een kaartje wél familienamen schrijf maar dit andersom niet altijd gebeurt. Of op Moederdag. Ik begrijp dat ik geen moeder ben, maar dat wil niet zeggen dat ik ‘slechts’ een (wormvormig) aanhangsel ben. Ik vervul een rol; help mee met de opvoeding, betaal voor leuke uitjes en boodschappen, ik zit ook bij oudergesprekken, help met huiswerk en ik troost ook als mijn bonuskind ziek is of verdrietig.

Dat er laatst een situatie ontstond op een verjaardag waarbij mijn naam niet bij andere namen stond vond ik plaatsvervangend gênant, maar wat alles goedmaakte en waar ik ineens een ontzettend liefdevol gevoel door kreeg was de vanzelfsprekende vraag van mijn bonuskind waar mijn naam dan was. Want ja, ik hoorde er toch ook bij?

Later versprak ze zich een paar keer en zei ‘mama’ tegen mij terwijl ze Karin bedoelde. Ik vertelde haar dat ik jou gesproken had en dat je een andere naam had voor gevonden voor stiefmoeder. Ik vroeg haar wat zij vond van die nieuwe naam, bonusmoeder. Ze dacht even na, haalde haar schouders op en zei: ‘Maar jij bent toch gewoon Karin?’
Ja dat was ook zo.
Ik ben Karin en mijn rol in het geheel is ontzettend belangrijk! Ik worstel, zoek, probeer, sta erbij stil en ook weer niet, en ploeter en accepteer deze plek. Maar soms is die plek zo verdomde moeilijk. Je zit overal maar een beetje tussenin …

Ik ben benieuwd hoe jij ermee omgaat en hoe/of jij dat ervaart.

Hee Karin,

Oeff, wat kunnen dat soort situaties toch pijnlijk zijn! Ik voel meteen wat je bedoelt.
Je verhaal doet me denken aan hoe M. en L. met mij omgaan. Net als P. vinden zij het heel normaal dat ik erbij hoor. Ik prijs me gelukkig: het was (gelukkig) al heel snel ‘normaal’. Hoewel er ook situaties waren dat M. heel stellig kon zijn over wie hij een geheim vertelde of wie er aanwezig mocht zijn op een inloopavond van school. “Dat is alleen voor familie.” Waarmee hij direct duidelijk maakte dat ik dat geenszins was. Begrijpelijk en tegelijk heel pijnlijk.

Net als de opmerking “Ben je gezellig met je moeder mee?” van iemand in een winkel. Waar L. mij al snel veelbetekenend aankeek en niets zei, haastte M. zich altijd om de persoon in kwestie meer dan duidelijk te maken dat ik absoluut zijn moeder niet ben. Ook dat begrijp ik goed. En toch kan het soms pijnlijk zijn. Alsof ik ‘minder’ waardevol zou zijn; een soort ‘randverschijnsel’. Ik denk dan “Laat die man/vrouw toch lekker in de waan. Die weet niet beter. En heeft niet zoveel aan aanvullende informatie.”

Tegenwoordig maken we er een grapje van. En soms, doet een slimme verkoper dat ook. Voor M. én voor mij ook relaxt. En laatst zei M. tegen mij – toen we het hadden over het feit dat ik geen kinderen meer zou krijgen – “maar je hebt er voor de rest van je leven wel twee leenkinderen bij!”.

Jouw worsteling voelt als mijn worsteling. Ook ik blijf zoeken, en voel me regelmatig gedwongen door de gebeurtenissen om er bij stil te staan. Ja, het voelt als ploeteren soms, al zullen M. en L. dat (nu nog) niet begrijpen. Want: “We hebben het toch leuk!” Acceptatie… Het is nu eenmaal zo (en dat is hartstikke prima), maar ik vind het vaker lastiger dan ik had gedacht en loop nog net zo vaak als 2,5 jaar geleden tegen (dezelfde) dingen aan waarover ik me verwonder. Misschien wel vaker dan in het begin zelfs. En dat bedoel ik positief. Ik word me namelijk steeds bewuster word van mijn plek, mijn rol. Maar het is altijd fijn als mensen die rol soms bevestigen als belangrijk, want een wormvormig aanhangsel wil niemand zijn. Daarom was ik ook zo ontzettend blij met wat M. zei. Hij ‘bevestigde’ mijn rol. Net als P. dat bij jou deed.

Wie zijn Karin en Cuny? Klik hier

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Katrien

    Je niet erkend voelen… daar kan ik van mee spreken.
    Mijn man en ik krijgen de twee kinderen (11 en 13 nu) maar 48u te zien om de 2 weken. Veeeeeel te weinig. Eerst heeft zijn ex de kinderen (toen 8 en 10) ze volledig gebrainwasht door ze vanalles in hun hoofd te steken, de ouderrol en de ex-partner rol totaal door elkaar halend, ‘hij heeft ons alledrie achter gelaten’, ‘hij is een egoïst’, ‘hij heeft geen tijd voor jullie’ enz.. Dan heeft ze iedere vakantie verpest die we planden. De kinderen hun hoofd zodanig zot gemaakt dat ze zelf moord en brand schreeuwden dat ze mee moesten.. Zo erg dat ze zelfs nu de weekends heel erg leuk zijn bij ons, ze mijn naam nog steeds niet over hun lippen krijgen. Ze fietsen er steeds rond, en als ik niet antwoord komen ze in mijn gezichtsveld staan en stellen ze de vraag nog eens. Mijn man ziet het gebeuren maar wil de sfeer “ofwel zijn ze er nog maar net, ofwel moeten ze zo meteen naar hun moeder” niet verpesten. Daarnaast lees ik dat het steekt bij sommige stiefmoeders dat hun familienaam niet op kaartjes staat… mijn naam heeft daar zelfs nog nooit op gestaan! brieven van de kampen, enkel aan hun vader gericht. Zo gaat het nu al drie jaar en ik zie geen verbetering.. ik probeer het vol te houden, en misschien gaat dat nog net omdat ze er maar 48h zijn. Hoewel, als ze eens wat langer bij ons zijn is het altijd reuzeleuk, de kinderen knuffelen mijn man de hele dag door, vertellen honderduit, geven alle lichamelijke tekenen dat ze hem (en mij? dat zal wel niet) heel erg missen. Ik doe mijn uiterste best, heb alle vakliteratuur over stiefgezinnen gelezen, workshops gevolgd, naar psychologen gelopen (zelfs de kinderen en de ex zijn naar iemand geweest ‘maar dat is allemaal niet meer nodig’ volgens haar), alle blogs gelezen, zorg dat ik er in die 48h ook soms niet ben, dat ze tijd hebben met hun vader alleen enz enz enz.. Maar erkend worden, vergeet dat maar. EN die naam is voor mij echt een groot obstakel aan het worden, ik merk dat ik er echt op gefixeerd geraak. Wat moet ik doen? ‘zet u erover, laat het los’ heb ik al 1000 keer gehoord, maar dat kan ik niet, daarvoor zie ik ze, desondanks te graag. En ik heb ook teveel respect voor mezelf om mij zo te laten behandelen.
    Wat moet ik doen???

  2. Rita

    Hallo allemaal. Lees jullie site en misschien kan een van jullie antwoord geven. Ik ben 10 jaar terug weduwe geworden met een zoontje van 6 mnd. Nu heb ik alweer een hele tijd een relatie en wij willen graag gaan trouwen. Nu ben ik geschrokken van hoe het dan gaat met je huidige achternaam. (die van mijn overleden man) Ik zou moeten kiezen tussen mijn meisjesnaam of de naam van mijn nieuwe echtgenoot. Maar dan houd mijn zoon de naam van zijn vader. Wat dan concreet betekent dat wij 1 gezin vormen, echt gezinnelijk zegt mijn zoon dan haha, met wel 3 verschillende namen????? Dat kan toch niet waar zijn? Neem ik de achternaam aan van mijn nieuwe man, blijft mijn zoon alleen met zijn achternaam en dat voelt zo akelig. Wijzigen wij alletwee onze achternaam in die van mijn nieuwe echtgenoot, dan lijkt het net of we niet bestaan en geen geschiedenis hebben???

    Heeft een van jullie hier ervaring mee of kan iemand me verder helpen?

    Hartelijk dank

    Rita

  3. Wendy

    Jeetje wat herken ik dit sterk. Ik surf het hele internet over om iets te vinden over hoe het voor een stiefouder moet zijn. In mijn ervaring draait het alleen om de kinderen. En dat is pijnlijk, want ik loop nu tegen een muur aan, waarin ik niet meer weet wat mijn rol/plek/naam in het geheel is. Mama voor onze zoon, maar voor zijn 2 kinderen? Heel triest eigenlijk, maar blij dat er meerdere mensen zijn die dit probleem onderschrijven. Groetjes

  4. Tamara

    Laat ik nou net gisteren de term “wormvormig aanhangsel” gebruiken, omdat ik me weer eens niet erkend voel…heel herkenbaar inderdaad.

    @Paola, kijk ook eens bij de regiogespreksgroepen, daar zijn nog meer mensen waarmee je die herkenning zou kunnen delen.

  5. Paola

    Wat een herkenning. Ik ben nu al 8 jaar in het leven van de dochter van mijn man. En het lijkt alleen maar moeilijker te worden. Het doet me goed om te lezen dat ik er niet alleen in ben. Lees graag de volgende brieven.