Met twee kerngezinnen in een nieuw huis

Weblog maart 2010

Ik ben een stiefvader en een vader. Sinds november 2009 woon ik samen met mijn partner in één huis. We hebben bewust hiervoor gekozen na een LAT-relatie van 4 jaar. We wilden graag samen zijn, samen een nieuw leven opbouwen en samen de lusten en de lasten delen. We hebben ieder twee dochters uit een eerder huwelijk en nu samen dus 4 van de leeftijden 12, 13, 14, en 19. De dochters van mijn partner wonen bijna permanent bij ons en gaan om de 14 dagen 4 dagen naar hun vader en mijn dochters komen om de week 5 dagen bij ons. We vormen dus zeker 5 dagen een “volledig” gezin, 5 dagen een “half” gezin en zijn om de week 4 dagen met z’n tweeën.

Hoe het is om stief vader te zijn? Een eerlijk antwoord: Soms heel moeilijk, vaak heel leuk en genieten van je 4 “vrije” dagen !!

Menig man kan zich denk ik wel voorstellen hoe soms de situatie is, één man met 5 vrouwen! Allemaal wel eens “de periode”. 4 vrouwen in de pubertijd (met enorme hormoonwisselingen) en na vier jaar weer samenwonend met een partner.  Het schrikbeeld van menig man. Maar voor mij niet. Tot mijn verbazing kan ik er van genieten. Geloof me….het houd je jong. Je wilt niet weten waar ze het aan tafel allemaal over hebben. Ik heb veel geleerd over vrouwen wat ik graag VEEEEEL eerder had willen weten.

Even serieus:
We kunnen allemaal goed met elkaar overweg. We hebben de eerste 4 jaar van onze relatie als LAT gezinnen geleefd en “getoetst” hoe het ging als we met z’n allen bij elkaar waren. Al gauw bleek dat er een soort “terretorium drift” onstond bij mijn dochters als we in mijn huis zaten en omgekeerd. Toen hebben we samen een sta-caravan gekocht die van ons allemaal was. (bewust zo gebracht naar de kinderen)en in de zomer veel weekenden en de hele vakantie met z’n allen daar in doorgebracht. hier bleek dat als de omgeving “nieuw” was er geen “mijn huis en mijn kamer” gevoel meer was. Nu we samen in een (nieuw en ander) huis wonen heeft iedereen een nieuw plekje en gaat alles heel erg van zelf.

Verder houden we als ouders altijd goed in beeld dat het hier om twee “kerngezinnen” gaat en geen eigen gezin. Dat wil zeggen dat ik mijn kinderen “opvoed” en mijn partner haar kinderen. Hierdoor ontstaat er weinig vrijving en is er een soort respect gegroeid naar de stiefouder. Als ik wil dat de oudste dochter van mijn partner iets doet of dat ik me aan iets erger, dan zeg ik dat eerst tegen haar en zei spreekt haar dochter aan. Dit werkt fantastisch. Omgekeerd doen we het ook zo.

Als er zich een probleem voor doet tussen de kinderen onderling, of het even niet lekker loopt gaan we met z’n allen aan tafel zitten en maken het bespreekbaar. Dit werkt heel goed en tot nu toe waren de “problemen” daarna direct over. Dit doen we vooral als het tussen de stiefzusjes even niet lekker gaat. Als het om de eigen zus gaat, zien de kinderen het vaak als “normaal” maar met de stiefzus is het altijd veel gevoeliger en lost het niet vanzelf op.

Om terug te komen op mijn rol als stiefvader kan ik zeggen dat door onze “methode” ik ervaar erg “aanvaard” te zijn door mijn stiefdochters. Ik kan hun aanspreken op het gedrag naar hun moeder en sinds een aantal maanden kan ik me ook zei het beperkt, bemoeien met de “opvoeding”. Door samen in het nieuwe huis te gaan wonen heb ik wel “rechten” gekregen om regels te bepalen die ik eerder niet had (het werdt niet geaccepteerd) als ik op bezoek was in hun ouderlijke woning.  Natuurlijk kennen wij onze “moeilijke dagen” maar ik ben heel blij hoe het nu gaat. Ik zou een hele collum kunnen vullen met de “situaties” binnen ons “nieuwe gezin” maar wil afsluiten met de zin:

“Ik ben blij dat we het hebben gedaan, ik respecteer mijn stiefkinderen en kan van ze genieten en leren.
Ik ben een trotse stiefvader”.

Als je zorgt dat je alles eerst overweegt, alles eerst bespreekt en onthoudt dat je met twee kerngezinnen samen bent, dan kan het heel goed gaan.

Groetjes

Ray (vader en stiefvader)

Categorieën: Weblog

Comments

  1. Ray, dit geeft de burger weer moed! Mooi verwoord allemaal, kan me er in vinden en geeft weer hoop voor de toekomst. Niet alles komt je aanwaaien en een samengesteld gezin is hard werken, maar ik ben blij te lezen dat jullie je modus hebben gevonden.
    Er wordt een opmerking gepost over de uitdagingen die je aangaat als de kinderen de pubertijd in gaan (wat ze bij jou al enige tijd zijn, zo aan hun leeftijd te zien), en ik hoop dan ook dat als onze kinderen (2x 7 en 10 jaar) die hormoon-injectie krijgen, we verder kunnen borduren op het fundament dat we tot nu toe gelegd hebben.

    Chapeau voor je schrijverskwaliteiten!

  2. Mark

    “Dat wil zeggen dat ik mijn kinderen “opvoed” en mijn partner haar kinderen.”

    Juist!
    Chapeau!

  3. Ellen

    Fantastisch om te lezen, zeker voor een heel vers stiefgezin… Net 3 dagen verhuisd naar ons gezamenlijke huis. Kinderen niet helemaal gelukkig met de plaats keuze.Voel af en toe verwijten, maar ook angst voor het nieuwe bij ze. Ik die al 10 jaar “alleen” met alleen mijn dochter was (zoon al het huis uit)en veel alleen was, nu ineens een groot gezin. Spannend en eng…maar daarom fijn zo’n positief stuk te lezen

  4. ingrid

    Hallo Ray,
    Voor een artikel over stiefvaders in een aantal regionale kranten zoek ik een stiefvader die over zijn ervaringen wil vertelllen. Insteek van het verhaal: hebben stiefvaders het gemakkelijker dan stiefmoeders? Zou je meen willen werken? Zoja, mail me dan i.beckers@planet.nl hartelijke groet Ingrid Beckers Freelance Journalist

  5. M.

    Leuk om te lezen dat andere mannen er wel de moeite voor doen om er een geslaagd samengesteld gezin van te maken. Ik zie de woorden praten en vertrouwen krijgen in elkaar. Bij ons is dit gevoel er absoluut niet. Ik ben in ons samengeselde gezin nl. vaak aleen thuis met alle kinderen en merk dat ik de zwarte piet krijg toebedeeld door mijn stiefkinderen (13, 16 autistisch en 17). Mijn nieuwe partner bemoeit zich niet met opvoeden, de kinderen zijn immers maar 2 dgn in de 14 dagen bij hem en hij heeft geen opvopedkundige taak meer toebedeeld gekregen zoor zijn ex. Wat hij ook wel makkelijk vindt. Maar ik woon ook in dat huis met mijn 2 kinderen (13 en 10) waarvan de oudste al 4 jr niet meer naar haar vader gaat. En opvoedkundig ben ik dus degene die wel degelijk een rol moet spelen hierin. Dit gaat dus ten kostte van de sfeer in huis, 2-deling en er worden dus verschillende waarden en normen gehanteerd. Als zijn kinderen er niet zijn gaat het redelijk goed en zie ik dat hij ook best opvoedkundige taken t.a.v. mijn dochter van 13 en zoontje van 10 oppakt. Maar sinds het inwonen van zijn zoon van 17 (bijna 18) gaat het helemaal fout. Die opvoedkundige taak is hij nl. al 6 jaar kwijt. Nu kot er bij dat zijn 2e zoon autistisch is en dat de “echte ouders” hier verder geen begeleiding in krijgen en willen nemen. Hij zit alleen op een speciale school voor zijn doofheid aan 1 oor en wordt daar ondersteund in zijn autisme door een orthopedagoog. Dit kind van 16 hing heel erg aan zijn oudere broer die intussen bij ons is komen inwonen en dat doet hij nu bij zijn zus van 13. Hij gaat alleen niet om met leeftijd en autisme lotgenoten waardoor hij heel geisoleerd leeft. Het laatste contact was een sportclubje maar daar is hij ook voortijdig mee gestopt. Hij “paste” daar niet bij. Het lot wil overigens ook nog dat mijn kinderen allebei heel goed kunnen leren (VWO 2 talig) en heel sportief en sociaal zijn. Wat je over de drie kinderen (basis VMBO met LWOO, dyslexi en autistisch) van mijn partner absoluut niet kan zeggen, die zijn juist het tegenovergestelde.
    Toen ik hier 7 jaar geleden ingleed kon ik niet vermoeden dat mijn leven er nu zo uit zou zien … Wens je veel geluk en wijsheed bij alles wat je nu voelt en ervaart maar je bent er nog lang niet met dadelijk 4 puberende dochters.

  6. Tineke

    Geweldig om dit te lezen, Het kán dus wel! Ik ga dit ook aan mijn (nieuwe) partner geven om te lezen, hopelijk krijgt hij hierdoor wat meer vertrouwen, dat het bij ons ook goed komt!

  7. joyce

    hoi,
    ik vind het fantastisch dat je het zo ervaart en hoop dat julie nog vele mooie jaren tegenmoet gaan.
    groetjes