Stief is één ding, moeder is wat anders.

Weblog nov 2009

Ingezonden door Karin:

Misschien komt het écht voort uit het sprookjesidee dat stiefmoeders eigenlijk niet zo’n leuke mensen zijn. Ze zijn met de ex partner van hun kind’s moeder, ze hebben een vage rol in het gezin en bovendien is er de misconceptie dat stiefmoeders automatisch van het kind van de partner houden en o wee als dat dus niet zo is.

Ik las deze zin in een artikel, toen ik in de war was over de gevoelens waarmee ik rondliep, in het begin van mijn samenwonen en elk weekend met z’n drietjes was in plaats van met z’n tweetjes: ‘Vaak verwacht de buitenwereld – maar soms ook haar partner en misschien ook zijzelf – dat ze zich als een moeder gedraagt, maar tegelijkertijd dat ze dat toch nooit zal kunnen. Dat is wel dubbel.” — pedagogiek in de praktijk.

Baf! Die kwam even binnen. Ik voelde me schuldig. Schuldig omdat ik geen natuurlijke ‘moederlijke’ gevoelens had voor mijn stiefkind. Wat was in godsnaam een stiefkind anyway? Mijn partner heeft een dochter van zeven jaar. Ik heb haar hele babytijd, het opgroeien naar peuter, kleuter en schoolgaand kind gemist. Zij heeft een leven in de ene stad, en is in het weekend bij ons. Ik kreeg het gevoel dat ik persé meteen een band moest hebben met het kind van mijn partner, een moederrol moest vervullen in de weekenden en vakanties, en ondertussen mijn plek moest weten.

Via de zoekmachine kwam ik terecht bij Stichting Stiefgezinnen, omdat ik in de war was over stief en moeders en stiefmoeders. Rolpatronen. Plekken. Ik had (en heb) een hekel aan het woord. Misschien heb ik meer hekel aan het woord moeder in stiefmoeder. Ik ben namelijk geen moeder van, en zal dit ook nooit worden. Ik heb geen moederlijke gevoelens zoals de biologische moeder dat heeft en dat is maar goed ook! Ik voel nu pas een groeiende band tussen het kind van mijn partner en mijzelf. Daar gaat tijd overheen, van allebei de kanten. Gelukkig was er vanaf dag één wel een goede klik, en het is belangrijk me niet schuldig te voelen over gevoelens die er niet zijn en gevoelens die eerst moeten groeien. De plek die ik heb in dit plaatje is de ondersteunende rol. Ik ben niet eindverantwoordelijk, dat zijn mijn partner en zijn ex. Ik help en ondersteun bij de opvoeding. Stief is één ding. Moeder is wat anders.

Karin Ramaker
www.met-k.com

Karin schrijft regelmatig weblogs over haar ervaringen, haar activiteiten, haar leven en haar werk

Waarom ik kinderen zo bijzonder vind

De vraag is makkelijk
maar tevens moeilijk te beantwoorden
daar het simpel is maar ook niet uit te leggen;

Kinderen zijn kleine mensen, met gevoel,
hebben zicht op de dingen en blijven puur.
Je kunt met volwassenen soms moeilijk praten
over moeilijke dingen die het leven biedt,
maar een woord als ‘dood’ kun je in een kindgesprek
gewoon hardop noemen.
Kinderen zijn niet zo bang om de dingen te benoemen.
Misschien praat ik makkelijker met kinderen
over alledaagse en niet alledaagse dingen
misschien dat het omgaan met kinderen mij wel ligt.

ik heb altijd gewerkt met kinderen;
in het onderwijs, remedial teaching en kinderopvang
ik ben oppas geweest, jarenlang, en sinds kort ben ik stiefmoeder.
Hoewel ik een hekel heb aan het woord, vervul ik nu een andere rol,
in het omgaan met een kind.

Kinderen zijn mooie mensen; zij nemen je mee in hun wereld,
vol gedachten, dromen en toekomstwensen.
Ze geloven dat alles denkbaar is, dat alles kan.
Ze zijn creatief met oplossingen, terwijl volwassenen dit verliezen, lijkt wel.
Hele kleine kinderen laten je iets voelen van binnen, je wilt verzorgen,
hun ontwikkeling meemaken, erbij zijn, door hun ogen zien.
je wilt met hen leren, afleren …, vooral afleren. …
Ik hoop dat ik een kind kan leren
dat het altijd zichzelf mag zijn,
dat het mag opgroeien in een veilige haven,
dat hij/zij liefde ontvangt en dat ik daar een schakel in kan zijn.

Kinderen zijn bijzonder, omdat zij nog niet volwassen zijn.

Bekijk hier de video met Karin’s antwoord op de vraag: “Waarom ik kinderen zo bijzonder vind”

Categorieën: Weblog