Positief over stief

Weblog nov 2009

Natuurlijk horen wij veel verhalen van mensen die tegen bepaalde dingen aanlopen die anders zijn in stiefgezinnen en die soms een flinke uitdaging vormen. En gelukkig horen wij ook veel geluiden van mensen die heel succesvol een nieuw gezin hebben, van stiefouders die veel rust brengen in het gezin, van stiefkinderen die blij zijn met hoe het nu gaat, en van stiefmoeders die graag “stiefmoeder” genoemd worden.

Graag willen wij ook die positieve berichten horen en vooral welke tips we hieruit kunnen halen. Want gelukkig hoeven we ons niet alleen te richten op de valkuilen en de problemen, juist van het succes van anderen kunnen we zoveel leren. Daar willen wij ons vooral ook voor inzetten.

Een stiefgezin is nou eenmaal anders dan een kerngezin, waarin twee biologische ouders met hun kinderen samenleven. Dit anders zijn betekent niet beter of slechter, alleen anders.

Categorieën: Weblog

Comments

  1. hetty

    hallo allemaal,
    Ik ben Hetty, en ik heb nu dik anderhalf uur verhalen van jullie gelezen . zelf heb ik 3 kinderen uit een langdurige relatie ( 11 jaar)
    2 jongens 1 van 11 en 1 van 9 mijn dochtertje wordt 7 in december.. mijn partner heeft ook 2 kinderen uit zijn eerdere relatie 2 jongen van 8 in sept 9 en een van 6 in okt 7 . de kinderen van mijn partner zijn dan 3 weekenden in de maan de bij ons. en mijn kinderen die gaan bijna nooit naar hun echtevader. ivm zijn beroep en toch enig onervarenheid qua kinderen die taak heb ik altijd op me genomen want wij hadden toen een druk leven. nu met mijn nieuwe partner hij is in mijn ogen een wereld papa en we genieten dan ook samen van ons gezin van 7 . de jongste 2 denken dat ze tweeling zijn en de rest heeft hoofdzakelijk eigenlijk alleen broer en zus ruzietjes. en toch doen zich 2 in mijn ogen grote problemen voor…. mijn oudste zoon heeft hele trajecten afgelopen en speciaal onderwijs voor zijn gedrag. schoppen ,slaan ,schelden,slaapproblemen en vooral negatieve aandacht vragen. daar leer je als moeder mee omgaan. dit heb ik zonder medicatie kunnen bedwingen door goed strengte zijn en regelmaat te houden. nu heb ik een stiefzoontje van 8 en ik zie qua gedrag mijn eigen zoontje terug, en ik mag mezelf er niet zoveel mee bemoeien dan bij mijn eigen kind maar wel zie ik dat de aanpak die mijn partner daar voor gebruikt niet altijd even goed is naar mijn idee. hij doet wat goed voelt maar ik bekijk de situatie en zit er som niet zelf in… dus zie je meer dingen dan papa op dat moment. dus dat is toch wel een bepaald probleem ik heb moeite omdat te bespreken met hem want dat gaat hem erg aan het hart … verder kunnen we echt overal over praten soms wel met de reactie wat je dan alleen van een man kan verwachten …
    maar het 2e echte probleem waar ik het meer moeilijk mee heb dan mijn partner naar mijn gevoel dan… ben ik in de verhalen die ik gelezen heb nog niet echt tegen gekomen. we hebben het allemaal wel over onze problemen en jullie geven elkaar advies en raad ..
    maar ik lees niet dat als je een druk gezin hebt ( gecombineerd dan wel ) dat de behoefte onstaat om ook eens echt met zijn 2e te zijn. eens samen een dag luieren of samen prutsen aan de woning…dagje weg ?
    ik ben zelf iemand die merkt dat ik daar wel behoefte aan heb .. mijn partner vertrekt s’morgens rond 5 uur en is sávonds pas rond half 8 thuis en dan gaan we nog eten dus ik zie hem s’morgens even als ik zijn brood smeer en s’avonds na het eten doen we de kids opbed leggen en dan hebben we 3 uurtjes samen waar je de helft gewoon versufd ben van moeheid. en in het weekend blijven we vaak s’morgens even opbed liggen maar dan ligt zoals wij dat zeggen de tweeling er al gauw tussen of het is mijn partner zijn oudste zoon die ook lekker even bij papa wil zijn… dus dan heb je ook niet samen zondag rond de klok van half 8 gaat mijn partner zijn kinderen naar huis brengen regelmatig met wat problemen met de jongste die wilt nooit maar daar krijg je regelmaat in zullen we maar zeggen . en dan ik je weekend voorbij en je week begint weer.
    nu mijn vragen is er iemand die mij een tip kan geven over de situatie hoe ik dit met mijn partner bespreken moet wat mijn oudste stiefzoontje betrefd….?
    en of dat het egoistiche is van mij om wat tijd met zijn 2e te zijn ? verder gaat het binnen ons gezin goed echt goed eigenlijk… alleen zijn wij geen stiefpapa en mama maar wij noemen dat dan fopvader of fopmoeder ..je houd toch andere mensen een beetje voor de gek als ze denken dat we echte broers en zus zijn .
    verder wens ik iedereen de liefde en het gevoel toe wat ik ervaar en krijg binnen ons stiefgezin.en na elke regenbui komt zonnenschijn. en iedere doet het goed op zijn manier… iemand zei ooit tegen mij … Hetty luister de perfecte moeder bestaat niet … maar je bent heel goed onderweg…. dat was voor alle mama’s hier.

  2. Nancy

    Nadat mijn man ruim 6 jaar geleden verongelukte, ben ik alweer bijna 5 jaar samen met mijn huidige partner. Ik heb 2 kinderen, nu 10 en 12 en hij heeft 2 kinderen, nu 11 en 14. Mijn partner is gescheiden en zijn kinderen zijn elke 2 weken een weekend bij ons. We wonen in mijn huis. Ik kan uit ervaring zeggen dat het opbouwen van een “nieuw” gezin zoals het onze gepaard gaat met veel ups en downs. Gelukkig kunnen de kinderen het goed samen vinden. Maar rouwen en verliefd zijn, verdriet hebben omdat je kinderen geen vader meer hebben, houden van 2 mannen terwijl er 1 dood is en daar dus een schuldgevoel over hebben, de angst van je kinderen om ook jou te verliezen, stiefmoeder zijn maar door de ex nooit geaccepteerd worden etc. kosten veel tijd en energie. Gelukkig hebben we een fijne psychologe waar we allebei afzonderlijk maar ook samen in therapie zijn om deze wirwar van emoties en gevoelens zelf ook nog een beetje te snappen. En ondertussen ook weer proberen gewoon gelukkig et zijn! Ik kijk uit naar het volgende exemplaar van “Nieuw Gezin” waar “mijn” situatie besproken zal worden. Overigens ken ik niemand anders in mijn nabije omgeving die in dezelfde situatie zit…

  3. Nella

    Goed om te lezen dat er meer aandacht over stiefgezinnen ivm overlijden van de moeder. Zelf ben ik een volwassen dochter van wie de moeder jaren geleden overleed. Ik ben geschrokken van mijn eigen negatieve gevoelens toen mijn vader met een andere vrouw trouwde. Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ik deze (dat kan ik nu zeggen: fantastische vrouw )werkelijk kon accepteeren en waarderen.
    Nu zit ik in een soortgelijke positie en dat vind ik wel bijzonder!
    Zelf heb ik 2 prachtige kinderen die op eigen benen staan.
    Enkele jaren geleden ben ik getrouwd met een man die (tot 2 keer toe) weduwnaar is, met uit elk huwelijk – inmiddels ook volwassen – kinderen. De ene moeder overleed 25 jaar geleden, de andere 9 jaar geleden.
    Vaak zit ik erbij als (een van) deze kinderen met elkaar en met hun vader herinneringen ophalen aan de overleden moeder. Ik zou willen dat die moeilijke, zware en verdrietige last van het verleden soms even vergeten mag worden. Maar soms lijkt het toch ook dat de kinderen er veel aan doen om de herinneringen aan hun moeders vooral levend te houden en willen ze hun vader hierin blijven betrekken.
    Ze geven me dan het gevoel dat ik een buitenstaander ben en blijf. Soms vind ik het erg moeilijk, want zou ik willen dat al die kinderen me gaan zien als gewoon een aardig mens.
    De relatie met mijn man is goed. Deze zaken bespreek ik ook met hem, maar het is een gevoelig onderwerp omdat hij zich soms ‘tussen twee vuren voelt staan’.

  4. Marianne

    Ja, de “frustratie” dat alle info/boeken mbt stiefgezinnen gaan over gezinnen na scheiding ken ik ook. Ik ben echter geen weduwe, maar de vader van mijn dochter woont in Zuid Amerika. Hij leeft dus nog, ze “kent” hem ook, maar hij is er niet. Inmiddels heb ik een nieuwe partner en mijn dochter heeft dus twee vaders – waarvan één ver weg en met wie nauwelijks contact – en dat lijkt voor haar af en toe knap lastig te zijn (en daarmee voor mij trouwens ook). Helaas vind ik hier niet veel informatie over.

  5. imelda

    ik ben hier ook heel benieuwd naar, ben zelf weduwe met 2 zoons. en idd.; het ontbreken van de “vluchtmogelijkheid” is een niet onbelangrijke faktor. en heel frustrerend af en toe….

  6. Deze oproep is helemaal waar! Zowel op de site als in ons blad ‘Nieuw Gezin’ zullen we meer aandacht gaan schenken aan stiefgezinnen die gevormd worden nadat een van de ouders is overleden. In ‘Nieuw Gezin’ zal de vragenrubriek volgend jaar speciaal hieraan gewijd worden. Maar, hoe komt het dat de aandacht vooral zo uitgaat naar gezinnen na echtscheiding? Van deze ouders krijgen we veel meer reacties binnen krijgen dan van stiefgezinnen na overlijden. Is een stiefgezin na verweduwing misschien nog kwetsbaarder? Liggen er misschien nog meer taboes en nog meer druk bij de stiefouders om het maar vooral zo goed mogelijk te doen? Of is het feit dat de kinderen er altijd zijn ook zo’n onomkeerbaar gegeven dat er gewoon geen ‘vlucht’mogelijkheid meer bestaat? Of speelt rouw en het zo verdrietig vinden voor de kinderen een veel explicietere rol? Laten we hier vooral met elkaar over in gesprek gaan en hopelijk reageren meer ouders die een stiefgezin hebben nadat een van de ouders is overleden. P.S. In het komende nummer Nieuw Gezin is een vader aan het woord die een nieuwe relatie heeft nadat zijn vrouw is overleden.

  7. Natasja

    Ik hoop dat er ook wat meer aandacht wordt besteed aan alle stiefgezinnen die ontstaan zijn uit het feit dat man of vrouw alleen achterblijft met kinderen omdat de ander is overleden. Ik vind het jammer te lezen dat haast alles gaat over samengestelde gezinnen ivm een scheiding, weekendgezinnen, of co-ouderschap. In een samengesteld gezin wonen waarvan de moeder is overleden en waar je de stiegkinderen gad en nacht in huis hebt, dat is ook loodzwaar.