Positief over stief
Over 4 dagen is het zover: dan vindt op 7 november onze eerste Landelijke Stiefdag nieuwe stijl plaats. Er is veel belangstelling, de last minute inschrijvingen komen binnen en we zijn druk bezig om alle logistieke zaken rond deze belangrijke dag rond te krijgen. Het wordt een mooie en bijzondere dag.
Natuurlijk horen wij veel verhalen van mensen die tegen bepaalde dingen aanlopen die anders zijn in stiefgezinnen en die soms een flinke uitdaging vormen. En gelukkig horen wij ook veel geluiden van mensen die heel succesvol een nieuw gezin hebben, van stiefouders die veel rust brengen in het gezin, van stiefkinderen die blij zijn met hoe het nu gaat, en van stiefmoeders die graag “stiefmoeder” genoemd worden.
Graag willen wij ook die positieve berichten horen en vooral welke tips we hieruit kunnen halen. Want gelukkig hoeven we ons niet alleen te richten op de valkuilen en de problemen, juist van het succes van anderen kunnen we zoveel leren. Daar willen wij ons vooral ook voor inzetten.
Een stiefgezin is nou eenmaal anders dan een kerngezin, waarin twee biologische ouders met hun kinderen samenleven. Dit anders zijn betekent niet beter of slechter, alleen anders.
Reacties
Nadat mijn man ruim 6 jaar geleden verongelukte, ben ik alweer bijna 5 jaar samen met mijn huidige partner. Ik heb 2 kinderen, nu 10 en 12 en hij heeft 2 kinderen, nu 11 en 14. Mijn partner is gescheiden en zijn kinderen zijn elke 2 weken een weekend bij ons. We wonen in mijn huis. Ik kan uit ervaring zeggen dat het opbouwen van een "nieuw" gezin zoals het onze gepaard gaat met veel ups en downs. Gelukkig kunnen de kinderen het goed samen vinden. Maar rouwen en verliefd zijn, verdriet hebben omdat je kinderen geen vader meer hebben, houden van 2 mannen terwijl er 1 dood is en daar dus een schuldgevoel over hebben, de angst van je kinderen om ook jou te verliezen, stiefmoeder zijn maar door de ex nooit geaccepteerd worden etc. kosten veel tijd en energie. Gelukkig hebben we een fijne psychologe waar we allebei afzonderlijk maar ook samen in therapie zijn om deze wirwar van emoties en gevoelens zelf ook nog een beetje te snappen. En ondertussen ook weer proberen gewoon gelukkig et zijn! Ik kijk uit naar het volgende exemplaar van "Nieuw Gezin" waar "mijn" situatie besproken zal worden. Overigens ken ik niemand anders in mijn nabije omgeving die in dezelfde situatie zit...
Goed om te lezen dat er meer aandacht over stiefgezinnen ivm overlijden van de moeder. Zelf ben ik een volwassen dochter van wie de moeder jaren geleden overleed. Ik ben geschrokken van mijn eigen negatieve gevoelens toen mijn vader met een andere vrouw trouwde. Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ik deze (dat kan ik nu zeggen: fantastische vrouw )werkelijk kon accepteeren en waarderen. Nu zit ik in een soortgelijke positie en dat vind ik wel bijzonder! Zelf heb ik 2 prachtige kinderen die op eigen benen staan. Enkele jaren geleden ben ik getrouwd met een man die (tot 2 keer toe) weduwnaar is, met uit elk huwelijk - inmiddels ook volwassen - kinderen. De ene moeder overleed 25 jaar geleden, de andere 9 jaar geleden. Vaak zit ik erbij als (een van) deze kinderen met elkaar en met hun vader herinneringen ophalen aan de overleden moeder. Ik zou willen dat die moeilijke, zware en verdrietige last van het verleden soms even vergeten mag worden. Maar soms lijkt het toch ook dat de kinderen er veel aan doen om de herinneringen aan hun moeders vooral levend te houden en willen ze hun vader hierin blijven betrekken. Ze geven me dan het gevoel dat ik een buitenstaander ben en blijf. Soms vind ik het erg moeilijk, want zou ik willen dat al die kinderen me gaan zien als gewoon een aardig mens. De relatie met mijn man is goed. Deze zaken bespreek ik ook met hem, maar het is een gevoelig onderwerp omdat hij zich soms 'tussen twee vuren voelt staan'.
Ja, de "frustratie" dat alle info/boeken mbt stiefgezinnen gaan over gezinnen na scheiding ken ik ook. Ik ben echter geen weduwe, maar de vader van mijn dochter woont in Zuid Amerika. Hij leeft dus nog, ze "kent" hem ook, maar hij is er niet. Inmiddels heb ik een nieuwe partner en mijn dochter heeft dus twee vaders - waarvan één ver weg en met wie nauwelijks contact - en dat lijkt voor haar af en toe knap lastig te zijn (en daarmee voor mij trouwens ook). Helaas vind ik hier niet veel informatie over.
ik ben hier ook heel benieuwd naar, ben zelf weduwe met 2 zoons. en idd.; het ontbreken van de "vluchtmogelijkheid" is een niet onbelangrijke faktor. en heel frustrerend af en toe....
Deze oproep is helemaal waar! Zowel op de site als in ons blad 'Nieuw Gezin' zullen we meer aandacht gaan schenken aan stiefgezinnen die gevormd worden nadat een van de ouders is overleden. In 'Nieuw Gezin' zal de vragenrubriek volgend jaar speciaal hieraan gewijd worden. Maar, hoe komt het dat de aandacht vooral zo uitgaat naar gezinnen na echtscheiding? Van deze ouders krijgen we veel meer reacties binnen krijgen dan van stiefgezinnen na overlijden. Is een stiefgezin na verweduwing misschien nog kwetsbaarder? Liggen er misschien nog meer taboes en nog meer druk bij de stiefouders om het maar vooral zo goed mogelijk te doen? Of is het feit dat de kinderen er altijd zijn ook zo'n onomkeerbaar gegeven dat er gewoon geen 'vlucht'mogelijkheid meer bestaat? Of speelt rouw en het zo verdrietig vinden voor de kinderen een veel explicietere rol? Laten we hier vooral met elkaar over in gesprek gaan en hopelijk reageren meer ouders die een stiefgezin hebben nadat een van de ouders is overleden. P.S. In het komende nummer Nieuw Gezin is een vader aan het woord die een nieuwe relatie heeft nadat zijn vrouw is overleden.
Ik hoop dat er ook wat meer aandacht wordt besteed aan alle stiefgezinnen die ontstaan zijn uit het feit dat man of vrouw alleen achterblijft met kinderen omdat de ander is overleden. Ik vind het jammer te lezen dat haast alles gaat over samengestelde gezinnen ivm een scheiding, weekendgezinnen, of co-ouderschap. In een samengesteld gezin wonen waarvan de moeder is overleden en waar je de stiegkinderen gad en nacht in huis hebt, dat is ook loodzwaar.