Stichting Stiefgezinnen Nederland

Mijn man en ik zijn nu zeven jaar samen en ikzelf heb vier kinderen in de leeftijd van 18 tot 25, mijn man heeft ze niet. De kinderen accepteren zijn gezag niet en lopen weg. Ze gaan terug naar hun biologische vader. Zij vinden hun stiefvader maar niks, omdat hij regels stelt en ik daar achter sta. Mijn huwelijk van 20 jaar was 15 jaar een hel omdat mijn ex een alcoholist was en mij alles liet regelen en doen. Als ik een straf gaf dan werd deze weer ongedaan gemaakt zodra mijn ex thuis was. Hiertegen kon ik weinig doen. Dus toen de kinderen bij de scheiding mij werden toegewezen en bij mij en mijn man kwmane wonen, was het erg moeilijk voor ze om te accepteren dat er regels waren die werden gehandhaaft. Mijn zoon van 18 is nu als laatste naar zijn vader gegaan voor onbepaalde tijd omdat jij de regels niet wil accepteren. Als hij in het weekend is uitgeweest willen wij dat hij gelijk naar zijn kamer gaat, maar meneer gaat nog even uitgebreid in de huiskamer zitten met het licht aan en zit dan tv te kijken.(om vier 0f vijf uur in de ochtend) Als wij hier wat van zeggen word hij boos. Wat je moet je dan? Iemand een idee?

Ik ben een stiefvader en een vader. Sinds november 2009 woon ik samen met mijn partner in één huis. We hebben bewust hiervoor gekozen na een LAT-relatie van 4 jaar. We wilden graag samen zijn, samen een nieuw leven opbouwen en samen de lusten en de lasten delen. We hebben ieder twee dochters uit een eerder huwelijk en nu samen dus 4 van de leeftijden 12, 13, 14, en 19. De dochters van mijn partner wonen bijna permanent bij ons en gaan om de 14 dagen 4 dagen naar hun vader en mijn dochters komen om de week 5 dagen bij ons. We vormen dus zeker 5 dagen een "volledig" gezin, 5 dagen een "half" gezin en zijn om de week 4 dagen met z'n tweeën. Hoe het is om stief vader te zijn? Een eerlijk antwoord: Soms heel moeilijk, vaak heel leuk en genieten van je 4 "vrije" dagen !! Menig man kan zich denk ik wel voorstellen hoe soms de situatie is, één man met 5 vrouwen! Allemaal wel eens "de periode". 4 vrouwen in de pubertijd (met enorme hormoonwisselingen) en na vier jaar weer samenwonend met een partner. Het schrikbeeld van menig man. Maar voor mij niet. Tot mijn verbazing kan ik er van genieten. Geloof me....het houd je jong. Je wilt niet weten waar ze het aan tafel allemaal over hebben. Ik heb veel geleerd over vrouwen wat ik graag VEEEEEL eerder had willen weten. Even serieus: We kunnen allemaal goed met elkaar overweg. We hebben de eerste 4 jaar van onze relatie als LAT gezinnen geleefd en "getoetst" hoe het ging als we met z'n allen bij elkaar waren. Al gauw bleek dat er een soort "terretorium drift" onstond bij mijn dochters als we in mijn huis zaten en omgekeerd. Toen hebben we samen een sta-caravan gekocht die van ons allemaal was. (bewust zo gebracht naar de kinderen)en in de zomer veel weekenden en de hele vakantie met z'n allen daar in doorgebracht. hier bleek dat als de omgeving "nieuw" was er geen "mijn huis en mijn kamer" gevoel meer was. Nu we samen in een (nieuw en ander) huis wonen heeft iedereen een nieuw plekje en gaat alles heel erg van zelf. Verder houden we als ouders altijd goed in beeld dat het hier om twee "kerngezinnen" gaat en geen eigen gezin. Dat wil zeggen dat ik mijn kinderen "opvoed" en mijn partner haar kinderen. Hierdoor ontstaat er weinig vrijving en is er een soort respect gegroeid naar de stiefouder. Als ik wil dat de oudste dochter van mijn partner iets doet of dat ik me aan iets erger, dan zeg ik dat eerst tegen haar en zei spreekt haar dochter aan. Dit werkt fantastisch. Omgekeerd doen we het ook zo. Als er zich een probleem voor doet tussen de kinderen onderling, of het even niet lekker loopt gaan we met z'n allen aan tafel zitten en maken het bespreekbaar. Dit werkt heel goed en tot nu toe waren de "problemen" daarna direct over. Dit doen we vooral als het tussen de stiefzusjes even niet lekker gaat. Als het om de eigen zus gaat, zien de kinderen het vaak als "normaal" maar met de stiefzus is het altijd veel gevoeliger en lost het niet vanzelf op. Om terug te komen op mijn rol als stiefvader kan ik zeggen dat door onze "methode" ik ervaar erg "aanvaard" te zijn door mijn stiefdochters. Ik kan hun aanspreken op het gedrag naar hun moeder en sinds een aantal maanden kan ik me ook zei het beperkt, bemoeien met de "opvoeding". Door samen in het nieuwe huis te gaan wonen heb ik wel "rechten" gekregen om regels te bepalen die ik eerder niet had (het werdt niet geaccepteerd) als ik op bezoek was in hun ouderlijke woning. Natuurlijk kennen wij onze "moeilijke dagen" maar ik ben heel blij hoe het nu gaat. Ik zou een hele collum kunnen vullen met de "situaties" binnen ons "nieuwe gezin" maar wil afsluiten met de zin: "Ik ben blij dat we het hebben gedaan, ik respecteer mijn stiefkinderen en kan van ze genieten en leren. Ik ben een trotse stiefvader". Als je zorgt dat je alles eerst overweegt, alles eerst bespreekt en onthoudt dat je met twee kerngezinnen samen bent, dan kan het heel goed gaan. Groetjes Ray (vader en stiefvader)